Ksiega Hioba 38:36
Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
37Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi?
12Ale mądrość gdzież może być znaleziona? a kędy jest miejsce roztropności?
20Skądże tedy mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu?
24Którąż się drogą dzieli światłość, i gdzie się rozchodzi wiatr wschodni po ziemi?
25Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
33I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi?
34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?
35Izali możesz wypuścić błyskawice, aby przyszły, i rzekłyć: Otośmy?
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
34Bo któż poznał umysł Pański? albo kto był rajcą jego?
2Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
33W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
13Któż doścignął ducha Pańskiego, a kto radcą jego był, żeby mu oznajmił?
14Z kim wszedł w radę, żeby mu rozumu przydał, a nauczył go ścieżek sądu? Kto go nauczył umiejętności, a drogę wszelakiej roztropności ukazał mu?
3Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył?
4Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?
4Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum.
5Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeżli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął?
13Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
6Tobie, tobiem samemu zgrzeszył, i złem przed oczyma twemi uczynił, abyś był sprawiedliwy w mowie twojej, i czystym w sądzie twoim.
18Izaliś rozumem twym doszedł szerokości ziemi? Powiedz mi, jeźli to wszystko wiesz?
19Gdzież jest ta droga do miejsca światłości? a ciemności gdzie mają miejsce swoje?
20Abyś ją ująwszy odprowadził do granicy jej, ponieważ zrozumiewasz ścieszki do domu jej.
16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?
11Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi.
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
4Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?
23Któż mu wymierzył drogę jego? albo kto mu rzecze: Uczyniłeś nieprawość?
13Któż go przełożył nad ziemią? a kto wystawił cały okrąg świata?
1Izali mądrość nie woła, i roztropność nie wydaje głosu swego?
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
8Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
28Izali ma deszcz ojca? a krople rosy kto płodzi?
29Z czyjegoż żywota wychodzi mróz? a szron niebieski któż płodzi?
15Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
24A co dalekiego, i co bardzo głębokiego jest, któż to znajdzie?
5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
3Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
14Przy mnie jest rada, i prawdziwa mądrość; jam jest roztropność, a moc jest moja.
29(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.
19Pan mądrością ugruntował ziemię, a roztropnością umocnił niebiosa.
12Otożem uczynił według słów twoich; otom ci dał serce mądre i rozumne, tak, iż żaden równy tobie nie był przed tobą, ani po tobie powstanie równy tobie.
31I napełnił go Duchem Bożym, mądrością, i umiejętnością wszelkiego rzemiosła;
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
1Mądrość człowieka oświeca oblicze jego, a hardość twarzy jego odmienia.
12Ja mądrość mieszkam z roztropnością,i umiejętność ostrożności wynajduję.