Ksiega Hioba 32:8
Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
9Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
4Duch Boży uczynił mię, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
12W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.
13Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
27Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
7Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
10Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego; albowiem duch wszystkiego się bada, i głębokości Bożych.
11Bo któż z ludzi wie, co jest w człowieku, tylko duch człowieczy, który w nim jest? Także też i tego, co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży.
36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
31I napełnił go Duchem Bożym, mądrością, i umiejętnością wszelkiego rzemiosła;
21A któż wie, że duch synów ludzkich wstępuje w górę? a duch bydlęcy, że zstępuje pod ziemię?
3Że póki staje tchu we mnie, i ducha Bożego w nozdrzach moich,
10W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.
28Ale człowiekowi rzekł: Oto bojaźń Pańska jest mądrością, a warować się złego, jest rozumem.
8Niemasz człowieka, coby miał moc nad żywotem, żeby zahamował duszę, ani ma mocy nade dniem śmierci; ani ma, czemby się bronił w tym boju, ani wyswobodzi niezbożnego niepobożność.
14Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?
14Jeźliby obrócił przeciwko niemu serce swoje, a ducha jego, i dech jego do siebie wziął:
15Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
3I napełniłem go Duchem Bożym, mądrością, i rozumem, i umiejętnością we wszelakiem rzemiośle.
13Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
12Ale mądrość gdzież może być znaleziona? a kędy jest miejsce roztropności?
14Przy mnie jest rada, i prawdziwa mądrość; jam jest roztropność, a moc jest moja.
4Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?
14Słyszałem zaiste o tobie, iż duch bogów jest w tobie, a oświecenie i rozum i mądrość obfita znalazła się w tobie.
10Oni cię nauczą i powiedząć, i z serca swego wypuszczą słowa.
7I wróci się proch do ziemi, jako przedtem był, a duch wróci się do Boga, który go dał.
1Mądrość człowieka oświeca oblicze jego, a hardość twarzy jego odmienia.
16Panie! kto po nich i w nich żyć będzie, wszystkim znajomy będzie żywot dychania mego, żeś mi zdrowie przywrócił, a zachowałeś mię przy żywocie.
20Skądże tedy mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu?
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
10Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
7Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.
13O których też mówimy, nie temi słowy, których ludzka mądrość naucza, ale których Duch Święty naucza, do duchownych rzeczy duchowne stosując.
13Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
27Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
30Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.
12Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.
10Początek mądrości jest bojaźń Pańska, a umiejętność świętych jest rozum.
10Przetoż mię słuchajcie, mężowie rozumni! Niech będzie daleka niepobożność od Boga, i nieprawość od Wszechmocnego.
4Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?
5Człowiek mądry mocny jest, a mąż umiejętny przydaje siły.
15A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.
18Nadto rzekłem w sercu swem o sprawie synów ludzkich, że im Bóg okazał, aby wiedzieli, że są podobni bydłu.
5Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?
2I odpocznie na nim Duch Pański, Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch umiejętności i bojaźni Pańskiej.