Ksiega Hioba 8:10
Oni cię nauczą i powiedząć, i z serca swego wypuszczą słowa.
Oni cię nauczą i powiedząć, i z serca swego wypuszczą słowa.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.
8Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.
11Azaż urośnie sitowie bez wilgotności? Izali urośnie rogoża bez wody?
23Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
4Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; przetoż ich nie wywyższysz.
12Obróć do nauki serce twoje, a uszy twoje do powieści umiejętności.
5Zrozumijcie prostacy ostrożność, a głupi zrozumijcie sercem.
6Słuchajcie; bo o wielkich rzeczach będę mówił, a otworzenie warg moich opowie szczerość.
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
8Bo spytaj się proszę wieku starego, a nagotuj się ku wyszpiegowaniu ojców ich.
9(Gdyż wczorajszymi jesteśmy, a nic nie wiemy, ponieważ jako cień są dni nasze na ziemi.)
3Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
17Nakłoń ucha twego, a słuchaj słów mądrych, a serce twoje przyłóż ku nauce mojej;
18Boć to będzie uciechą, gdy je zachowasz w sercu twojem, gdy będą społem sporządzone w wargach twoich;
17Uszy mają, a nie słyszą, ani mają tchnienia w ustach swoich.
9Wszystkie są prawe rozumnemu, a uprzejme tym, którzy znajdują umiejętność.
10Przyjmijcież ćwiczenie moje, a nie srebro, a umiejętność raczej, niż złoto wyborne.
10Gdy wnijdzie mądrośu w serce twoje, a umiejętność duszy twojej wdzięczna będzie:
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
4Serce głupich zrozumie umiejętność, a język jąkających się prędko i rzetelnie mówić będzie.
36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
12Czemuż cię tak uniosło serce twoje? Czemu mrugają oczy twoje?
13Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?
7Wargi mądrych sieją umiejętność; ale serce głupich nie tak.
9Kogożby uczyć miał umiejętności? a komu da zrozumieć co słyszał? Izali odstawionym od mleka, a odsadzonym od piersi?
19Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
20Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
4Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?
3Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
24Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
25O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
16I rozweselą się nerki moje, gdy będą mówiły wargi twoje, co jest prawego.
21Niech nie odchodzą od oczów twoich, zachowaj je w pośród serca twego.
12Nauczże nas obliczać dni naszych, abyśmy przywiedli serce do mądrości.
4On mię uczył, powiadając mi: Niech się chwyci powieści moich serce twoje, strzeż przytkazań moich, a będziesz żył.
21Byśmyć byli zapomnieli imienia Boga naszego, a podnieśli ręce nasze do Boga cudzego,
15Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
1Izali mądrość nie woła, i roztropność nie wydaje głosu swego?
31I schodzą się do ciebie, tak, jako się schodzi lud, i siadają przed obliczem twojem, jako lud mój, i słuchają słów twoich, ale ich nie czynią; a choć je sobie usty swemi smakują, wszakże za szkaradnym zyskiem swoim serce ich chodzi.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
23Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
11Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi.
29Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie?
4Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.
13Bo mówi Pan: Przeto, że ten lud przybliża się do mnie usty swemi, a serce jego dalekie jest odemnie, a bojaźni, którą się mnie boją, z przykazań ludzkich nauczyli się: