Ksiega Hioba 35:11
Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi.
Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.
8Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.
9Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?
10Żaden nie mówi: Gdzież jest Bóg, stworzyciel mój, choć on daje śpiewanie i w nocy?
22Oto Bóg jest najwyższy w mocy swojej, któż tak nauczyć może jako on?
12Tedy wołająli dla hardości złych, on ich nie wysłuchuje.
22Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
20Skądże tedy mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu?
21Gdyż zakryta jest od oczu wszystkich żyjących, i przed ptastwem niebieskim zatajona jest.
36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
37Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi?
12Ale mądrość gdzież może być znaleziona? a kędy jest miejsce roztropności?
26Choć na nim chrzęści sajdak, i błyszczy się oszczep, i drzewce.
27Z grzmotem i z gniewem kopie ziemię, a nie stoi spokojnie na głos trąby.
7Izali tajemnice Boże wybadasz? albo doskonałości Wszechmocnego dościgniesz?
8Wyższe są niż niebiosa, cóż uczynisz? Głębsze niż piekło, jakoż poznasz?
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
9Który daje bydłu pokarm ich, i kruczętom młodym, które wołają do niego.
13Któż doścignął ducha Pańskiego, a kto radcą jego był, żeby mu oznajmił?
14Z kim wszedł w radę, żeby mu rozumu przydał, a nauczył go ścieżek sądu? Kto go nauczył umiejętności, a drogę wszelakiej roztropności ukazał mu?
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
13Izali możesz zaprządz w powróz swój jednorożca do orania? izali powleka będzie brózdy za tobą?
3Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.
41
24Przypatrzcie się krukom, iż nie sieją ani żną, i nie mają spiżarni, ani gumna, a wżdy je Bóg żywi; czemżeście wy zacniejsi niż ptacy?
33I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi?
34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?
2Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
10Zwierzęta, i wszystko bydło, gadziny, i ptastwo skrzydlaste.
7A tej ścieszki ani ptak nie wie, ani jej widzało oko sępie.
5Spojrzyj w niebo, a obacz; przypatrz się obłokom, jako są wyższe nad cię.
11Że mówią:Jakoż ma Bóg o tem wiedzieć? albo mali o tem wiadomość Najwyższy?
21A któż wie, że duch synów ludzkich wstępuje w górę? a duch bydlęcy, że zstępuje pod ziemię?
18Te trzy rzeczy są ukryte przedemną, owszem cztery, których nie wiem:
8Owce i woły wszystkie, nadto i zwierzęta polne.
13Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
12Mówisz: Izali Bóg nie jest na wysokości niebios? Spojrzyj proszę na wierzch gwiazd, jako są wysokie.
13Któż go przełożył nad ziemią? a kto wystawił cały okrąg świata?
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
12Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje.
19Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
11Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję.
10Oni cię nauczą i powiedząć, i z serca swego wypuszczą słowa.
14Miałżebyś zaniechać ludzi jako ryb morskich, jako płazu, który nie ma pana?
34Bo któż poznał umysł Pański? albo kto był rajcą jego?
3I nie nauczyłem się mądrości, a umiejętności świętych nie umiem.
18Nadto rzekłem w sercu swem o sprawie synów ludzkich, że im Bóg okazał, aby wiedzieli, że są podobni bydłu.
12Nauczże nas obliczać dni naszych, abyśmy przywiedli serce do mądrości.