Ksiega Przyslów 20:27
Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
8Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
1Człowiek sporządza myśli serca swego; ale od Pana jest odpowiedź języka.
2Wszystkie drogi człowiecze zdadzą się być czyste przed oczyma jego; ale Pan jest, który waży serca.
5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
14Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?
1Serce królewskie jest w ręce Pańskiej jako potoki wód; kędy chce, nakłoni je.
2Wszelka droga człowieka prosta jest przed oczyma jego; ale Pan, jest który serca waży.
10Ja Pan, który się badam serca, i doświadczam nerek, tak abym każdemu oddał według drogi jego, i według owocu spraw jego.
21A któż wie, że duch synów ludzkich wstępuje w górę? a duch bydlęcy, że zstępuje pod ziemię?
10Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego; albowiem duch wszystkiego się bada, i głębokości Bożych.
11Bo któż z ludzi wie, co jest w człowieku, tylko duch człowieczy, który w nim jest? Także też i tego, co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży.
24Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?
28Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
11Pan zna myśli ludzkie, iż są szczerą marnością.
21Gdyż przed oczyma Pańskiemi są drogi człowiecze, a on wszystkie ścieszki jego waży.
21Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi.
28Albowiem ty lud utrapiony wybawisz, a oczy wyniosłe poniżysz.
20Boć nie weźmie złośnik nagrody; pochodnia niepobożnych zgaśnie.
36Jeźli tedy wszystko ciało twoje jasne będzie, nie mając jakiej cząstki zaćmionej, będzieć wszystko tak jasne, że cię jako świeca blaskiem oświeci.
21Oczy bowiem jego nad drogami człowieczemi, a on widzi wszystkie kroki jego.
36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
6Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
26Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
9Serce człowiecze rozrządza drogi swe; ale Pan sprawuje kroki jego.
23Wyszpieguj mię, Boże! a poznaj serce moje; doświadcz mię, a poznaj myśli moje,
1Brzemię słowa Pańskiego nad Izraelem. Tak mówi Pan, który rozpostarł niebiosa, a ugruntował ziemię, który tworzy ducha człowieczego we wnętrznościach jego:
3Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.
3Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;
6Tobie, tobiem samemu zgrzeszył, i złem przed oczyma twemi uczynił, abyś był sprawiedliwy w mowie twojej, i czystym w sądzie twoim.
10W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
29Tyś zaiste pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje.
23Wiem, Panie! że nie jest w mocy człowieka droga jego, ani jest w mocy męża tego, który chodzi, aby sprawował postępki swe.
3Wysokość niebios, i głębokość ziemi, i serce królów nie są doścignione.
22On odkrywa rzeczy głębokie i skryte, zna, co jest w ciemnościach, a światłość z nim mieszka.
9Światłość sprawiedliwych jasna: ale pochodnia bezbożnych zgaśnie.
33A nikt świecę zapaliwszy, nie stawia jej w skrytości, ani pod korzec, ale na świecznik, aby ci, którzy wchodzą, światło widzieli.
14Jeźliby obrócił przeciwko niemu serce swoje, a ducha jego, i dech jego do siebie wziął:
16A żaden zapaliwszy świecę, nie nakrywa jej naczyniem, ani jej kładzie pod łoże, ale ją stawia na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.
19Jako się w wodzie twarz przeciwko twarzy ukazuje: tak serce człowiecze przeciw człowiekowi.
7Albowiem jako on ciebie waży w myśli swej, tak ty waż pokarm jego. Mówić: Jedz i pij, ale serce jego nie jest z tobą.
21Byśmyć byli zapomnieli imienia Boga naszego, a podnieśli ręce nasze do Boga cudzego,
2Spróbuj mię, Panie! i doświadcz mię: wypław ogniem nerki moje i serce moje.
3Na każdem miejscu oczy Pańskie upatrują złe i dobre.
31I napełnił go Duchem Bożym, mądrością, i umiejętnością wszelkiego rzemiosła;
11Piekło i zatracenie są przed Panem; jakoż daleko więcej serca synów ludzkich.
21Tygiel srebra a piec złota doświadcza, a człowieka wieść sławy jego.
20I powiedział, że co pochodzi z człowieka, to pokala człowieka.
27Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
26Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.