Ksiega Przyslów 18:14

Polska Biblia Gdanska

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Prz 15:13 : 13 Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.
  • Prz 17:22 : 22 Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.
  • 2 Kor 12:9-9 : 9 Ale mi rzekł: Dosyć masz na łasce mojej; albowiem moc moja wykonywa się w słabości. Raczej się tedy więcej chlubić będę z krewkości moich, aby we mnie mieszkała moc Chrystusowa. 10 Dlatego się kocham w krewkościach, w potwarzach, w niedostatkach, w prześladowaniach, i w uciskach dla Chrystusa; bo gdym jest słaby, tedym jest mocny.
  • Jk 1:2 : 2 Za największą radość miejcie, bracia moi! gdy w rozmaite pokusy wpadacie,
  • 1 P 1:6 : 6 W czem weselicie się teraz maluczko, (jeźliże potrzeba) zasmuceni w rozmaitych pokusach,
  • Ps 147:3 : 3 Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich.
  • Mk 14:33-34 : 33 I wziąwszy z sobą Piotra, i Jakóba, i Jana, począł się lękać, i bardzo tęsknić; 34 I rzekł im: Bardzo jest smutna dusza moja aż do śmierci; zostańcie tu, a czujcie.
  • Rz 5:3-5 : 3 A nie tylko to, ale się też chlubimy z ucisków, wiedząc, iż ucisk cierpliwość sprawuje, 4 A cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję, 5 A nadzieja nie pohańbia, przeto iż miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany.
  • Rz 8:35-37 : 35 Któż nas odłączy od miłości Chrystusowej? czyli utrapienie? czyli ucisk? czyli prześladowanie? czyli głód? czyli nagość? czyli niebezpieczeństwo? czyli miecz? 36 Jako napisano: Dla ciebie cały dzień zabijani bywamy, poczytaniśmy jako owce na rzeź naznaczone; 37 Ale w tem wszystkiem przezwyciężamy przez tego, który nas umiłował.
  • 2 Kor 1:12 : 12 Albowiem toć jest chluba nasza, świadectwo sumienia naszego, żeśmy w prostocie i w szczerości Bożej, nie w cielesnej mądrości, ale w łasce Bożej na świecie obcowali, a najwięcej między wami.
  • 2 Kor 2:7 : 7 Tak iż przeciwnym obyczajem, inaczej byście mu odpuścić mieli i onego pocieszyć, by snać zbytni smutek takiego nie pożarł.
  • Hi 1:20-21 : 20 Tedy wstał Ijob, i rozdarł płaszcz swój, i ogolił głowę swą, a upadłszy na ziemię, uczynił Panu pokłon, 21 I rzekł: Nagim wyszedł z żywota matki mojej, i nagim się zaś tamże wrócę; Pan dał, Pan też wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione.
  • Hi 2:7-9 : 7 Wszedłszy tedy szatan od oblicza Pańskiego, zaraził Ijoba wrzodem złym od stopy nogi jego aż do wierzchu głowy jego; 8 Tak, że wziął skorupę, aby się nią skrobał; i siedział w popiele. 9 I rzekła mu żona jego: A jeszczeż trwasz w uprzejmosci twojej? Złorzecz Bogu, a umrzyj. 10 I rzekł do niej: Tak właśnie mówisz, jako szalone niewiasty mawiają. Izali tylko dobre przyjmować będziemy od Boga, a złego przyjmować nie będziemy? W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob usty swemi.
  • Hi 6:4 : 4 Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
  • Hi 7:14-15 : 14 Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną. 15 A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.
  • Hi 10:15-17 : 15 Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje, 16 Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz. 17 Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.
  • Ps 30:9-9 : 9 I wołałem do ciebie, Panie! a Panum się modlił, mówiąc: 10 Co za pożytek ze krwi mojej, gdybym zstąpił do dołu? Izali cię proch chwalić będzie? Iazali opowie prawdę twoję?
  • Ps 32:3-4 : 3 Gdym milczał, schnęły kości moje w narzekaniu mojem na każdy dzień. 4 Ponieważ we dnie i w nocy ociężała nademną ręka twoja, obróciła się wilgotność moja w suszę letnią. Sela.
  • Ps 38:2-4 : 2 Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. 3 Albowiem strzały twoje utknęły we mnie, a ręka twoja dolega mię. 4 Niemasz nic całego w ciele mojem dla rozgniewania twego; niemasz odpoczynku kościom moim dla grzechu mojego.
  • Ps 42:10-11 : 10 Rzekę Bogu, skale mojej: Przeczżeś mię zapomniał? I czemu smutno chodzę dla uciśnienia od nieprzyjaciela? 11 Jest jako rana w kościach moich, gdy mi urągają nieprzyjaciele moi, mówiąc do mnie na każdy dzień: Kędy jest Bóg twój? Przeczże się smucisz, duszo moja? a przecz sobą trwożysz we mnie? Czekaj na Boga; albowiem go jeszcze będę wysławiał, gdyż on jest wielkiem zbawieniem twarzy mojej, i Bogiem moim.
  • Ps 55:3 : 3 Posłuchaj mię z pilnością, a wysłuchaj mię; boć się uskarżam w modlitwie swej, i trwożę sobą:
  • Ps 55:5 : 5 Serce moje boleje we mnie, a strachy śmierci przypadły na mię.
  • Ps 77:2-3 : 2 Głos mój podnoszę do Boga, kiedy wołam; głos mój podnoszę do Boga, aby mię wysłuchał. 3 W dzień utrapienia mego szukałem Pana: wyciągałem w nocy ręce moje bez przestania, a nie dała się ucieszyć dusza moja.
  • Ps 88:14-16 : 14 Lecz ja, Panie! do ciebie wołam, a z poranku uprzedza cię modlitwa moja. 15 Przeczże, o Panie! odrzucasz duszę moję, a zakrywasz oblicze twoje przedemną? 16 Jamci utrapiony, i prawie już umierający od gwałtu; ponoszę strachy twoje, i trwożę sobą.
  • Ps 109:22 : 22 Bomci ja jest ubogi i nędzny, a serce moje zranione jest w wnętrznościach moich.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 22Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.

  • 13Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.

  • 28Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim, jest jako miasto rozwalone bez muru.

  • 15Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.

  • 27Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.

  • 27Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.

  • 25Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.

  • 22Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.

  • Prz 14:29-30
    2 wersety
    70%

    29Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.

    30Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.

  • 14Jeźliby obrócił przeciwko niemu serce swoje, a ducha jego, i dech jego do siebie wziął:

  • 8Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.

  • 23Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.

  • 3Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich.

  • 16Panie! kto po nich i w nich żyć będzie, wszystkim znajomy będzie żywot dychania mego, żeś mi zdrowie przywrócił, a zachowałeś mię przy żywocie.

  • 18Wołają sprawiedliwi, a Pan ich wysłuchiwa, i ze wszystkich trudności ich wybawia ich.

  • 10Jeźli będziesz gnuśnym, tedy w dzień ucisku słaba będzie siła twoja.

  • Prz 18:12-13
    2 wersety
    68%

    12Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.

    13Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.

  • 18Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.

  • 4Zdrowy język jest drzewo żywota; ale przewrotność z niego jest jako zdruzgotanie od wiatru.

  • 11Bo któż z ludzi wie, co jest w człowieku, tylko duch człowieczy, który w nim jest? Także też i tego, co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży.

  • 8Niemasz człowieka, coby miał moc nad żywotem, żeby zahamował duszę, ani ma mocy nade dniem śmierci; ani ma, czemby się bronił w tym boju, ani wyswobodzi niezbożnego niepobożność.

  • 18Serce moje we mnie, któreby mię miało posilać w smutku, mdłe jest.

  • 21A któż wie, że duch synów ludzkich wstępuje w górę? a duch bydlęcy, że zstępuje pod ziemię?

  • 10Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?

  • 2Wszystkie drogi człowiecze zdadzą się być czyste przed oczyma jego; ale Pan jest, który waży serca.

  • 3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.

  • 5Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.

  • 13Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?

  • 8Lepsze jest dokończenie rzeczy, niżeli początek jej; lepszy jest człowiek cierpliwego ducha, niż ducha wyniosłego.

  • 11A oto była tam niewiasta, która miała ducha niemocy ośmnaście lat, a była skurczona, tak iż się żadną miarą nie mogła rozprostować.

  • 66%

    1Bracia! jeźliby też człowiek zachwycony był w jakim upadku, wy duchowni: naprawiajcie takiego w duchu cichości, upatrując każdy samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.

  • 4I ściśniony jest we mnie duch mój, a we wnętrznościach moich niszczeje serce moje.

  • 18Aby zahamował duszę jego od dołu, a żywot jego aby na miecz nie trafił.

  • 17Człowiek uczynny dobrze czyni duszy swej; ale okrutnik trapi ciało swoje.

  • 14Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?

  • 4Jeźliby duch panującego powstał przeciwko tobie, nie opuszczaj miejsca twego; albowiem pokora wstręt czyni grzechom wielkim.

  • Iz 1:5-6
    2 wersety
    66%

    5Przeczże tem więcej przyczyniacie przestępstwa, im więcej was biją? Wszystka głowa chora, i wszystko serce mdłe.

    6Od stopy nogi aż do wierzchu głowy niemasz na nim nic całego; rana i siność, i rany zagniłe nie są wyciśnione, ani zawiązane, ani olejkiem odmiękczone.

  • 16Dlatego nie słabiejmy, ale choć się też nasz zewnętrzny człowiek kazi, wszakże on wewnętrzny się odnawia ode dnia do dnia.

  • 11Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.

  • 18Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.

  • 4Łuk i mocarze pokruszeni są, a mdli przepasani są mocą.

  • 4Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?

  • 30Młódź ustaje i omdlewa, a młodzieńcy w młodości upadają:

  • 32Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta.

  • 14Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.

  • 1Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.

  • 8Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.