Ksiega Przyslów 12:25
Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
13Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.
22Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.
30Światłość oczów uwesela serce, a wieść dobra tuczy kości.
3Lepszy jest smutek, niżeli śmiech; bo przez smutek twarzy naprawia się serce.
4Serce mądrych w domu żałoby; ale serce głupich w domu wesela.
13Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.
14Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.
23Weseli się człowiek z odpowiedzi ust swoich: bo słowo według czasu wyrzeczone, o jako jest dobre!
15Wszystkie dni ubogiego są złe; ale kto jest wesołego serca, ma gody ustawiczne.
16Lepsza jest trocha w bojaźni Pańskiej , niżeli skarb wielki z kłopotem.
24Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
12Nadzieja długa wątli serce; ale żądość wypełniona jest drzewem żywota.
14Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
30Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
26Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.
15I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki.
5Dobry człowiek litościwym jest, i pożycza, a rzeczy swe miarkuje rozsądkiem.
20Jako ten, który zewłoczy odzienie czasu zimy, albo leje ocet na saletrę, taki jest ten, który śpiewa pieśni sercu smutnemu.
20Kto ma wzgląd na słowa, znajduje dobre; a kto ufa w Panu, błogosławiony jest.
20Zdrada jest w sercu tych, którzy złe myślą; ale którzy radzą do pokoju, mają wesele.
22Błogosławieństwo Pańskie ubogaca, a nie przynosi z sobą utrapienia.
35Dobry człowiek z dobrego skarbu serca wynosi rzeczy dobre, a zły człowiek ze złego skarbu wynosi rzeczy złe.
24Powieści wdzięczne są jako plastr miodu, słodkością duszy, a lekarstwem kościom.
8Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
14Błogosławiony człowiek, który się zawsze boi; ale kto zatwardza serce swoje, wpada w złe.
26Bo człowiekowi, który mu się podoba, daje mądrość, umiejętność, i wesele; ale grzesznikowi daje frasunek, aby zbierał i zgromadzał, coby zostawił temu, który się podoba Bogu. I toć jest marność, a utrapienie ducha.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
25Wysokomyślny wszczyna zwadę; ale kto nadzieję ma w Panu, dostatek mieć będzie.
2Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi.
23Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
27Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego;
11Weselcie się w Panu, i radujcie się sprawiedliwi, a wykrzykajcie wszyscy, którzyście serca szczerego.
22Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy.
23Bojażń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.
20
11Światłości nasiano sprawiedliwemu, a radości tym, którzy są uprzejmego serca.
28Rozpływa się od smutku dusza moja; utwierdźże mię według słowa twego.
14Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?
1Syn mądry rozwesela ojca: ale syn głupi smutkiem jest matki swojej.
9Jako maść i kadzenie uwesela serce: tak słodkość przyjaciela uwesela więcej, niż własna rada.
15Rozum dobry daje łaskę; ale droga przewrotnych jest przykra.
7Wieleć ich mówią: Któż nam da oglądać dobra? Ale ty, Panie! podnieś nad nami światłość oblicza twego.
25Napoję zaiste duszę spracowaną, a wszelką duszę smutną nasycę.
21Głupstwo jest weselem głupiemu, ale człowiek roztropny prostuje drogę swoję.
15Synu mój! będzieli mądre serce twoje, będzie się weseliło serce moje, serce moje we mnie;
10A tak oddal gniew od serca twego, i odrzuć złość od ciała twego, gdyż dzieciństwo i młodość są marnością.
22Mądry ubiega miasto mocarzy, a burzy potęgę ufności ich.