Ksiega Psalmów 4:7
Wieleć ich mówią: Któż nam da oglądać dobra? Ale ty, Panie! podnieś nad nami światłość oblicza twego.
Wieleć ich mówią: Któż nam da oglądać dobra? Ale ty, Panie! podnieś nad nami światłość oblicza twego.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
15I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki.
3Rozmnożyłeś ten naród, aleś nie uczynił wielkiego wesela; wszakże weselić się będą przed tobą, jako się weselą czasu żniwa, jako się radują, którzy łupy dzielą;
11Wysłuchajże, Panie! a zmiłuj się nademną; Panie! bądź pomocnikiem moim.
17Albowiem oto o jakie błogosławieństwo jego! i jako wielka ozdoba jego! Zboże młodzieńców, a moszcz panny mowne uczyni.
6Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem; chwałą i zacnością przyodziałeś go;
4Na instrumencie o dziesięciu strunach, na lutni, i na harfie z śpiewaniem.
7Idźże tedy, jedz z radością chleb twój, a pij z dobrą myślą wino twoje; albowiem już wdzięczne są Bogu sprawy twoje.
28Oznajmiłeś mi drogi żywota, a napełnisz mię radością przed obliczem twojem.
10A gumna twoje napełnione będą obfitością, i od wina nowego prasy twoje rozpadać się będą.
7Mam w nienawiści tych, którzy przestrzegają próżnych marności; bo ja w Panu nadzieję pokładam.
6Ofiarujcież ofiary sprawiedliwości, a ufajcie w Panu.
4Kochaj się w Panu, a dać prośby serca twego,
2Tedy były napełnione weselem usta nasze, a język nasz radością; tedy mówiono między narodami: Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nimi.
3Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nami, z czegośmy się bardzo uradowali.
8Jakoż drogie jest miłosierdzie twoje, Boże! przetoż synowie ludzcy w cieniu skrzydeł twoich ufają.
11Weselcie się w Panu, i radujcie się sprawiedliwi, a wykrzykajcie wszyscy, którzyście serca szczerego.
7Smucić się będzie moszcz, uwiędnie winna macica, wzdychać będą wszyscy wesołego serca.
11Oznajmisz mi drogę żywota; obfitość wesela jest przed obliczem twojem, rozkoszy po prawicy twojej aż na wieki.
21Rozmnożysz dostojność moję a zasię ucieszysz mię.
11Światłości nasiano sprawiedliwemu, a radości tym, którzy są uprzejmego serca.
1Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawidowa.
2Panie! w mocy twojej raduje się król, a w zbawieniu twojem wielce się weseli.
10I ustało wesele i radość nad polem urodzajnem; na winnicach nie śpiewają ani wykrzykają; wina w prasach nie tłoczy ten, który je tłoczył; i jać wykrzykania poprzestaję.
9Przetoż uweseliło się serce moje, a rozradowała się chwała moja; dotego ciało moje mieszkać będzie bezpiecznie.
26Przetoż rozweseliło się serce moje i rozradował się język mój, nadto i ciało moje odpocznie w nadziei;
5By snać nie rzekł nieprzyjaciel mój: Przemogłem go; ażeby się nieprzyjaciele moi nie rodowali, gdybym się zachwiał.
13Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.
7Pan jest mocą moją i tarczą moją, w nim, nadzieję ma serce moje, a jestem poratowany; przetoż się rozweseliło serce moje, a pieśnią moją chwalić go będę.
34O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.
14W drodze świadectw twoich kocham się więcej, niż we wszystkich bogactwach.
19W wielkości utrapienia mego, we wnętrznościach moich, pociechy twoje rozweselały duszę moję.
5Panie, Boże zastępów! dokądże się będziesz gniewał na modlitwę ludu swego?
15Ustało wesele serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło.
14On czyni pokój w granicach twoich, a najwyborniejszą pszenicą nasyca cię.
25Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
16I rozweselą się nerki moje, gdy będą mówiły wargi twoje, co jest prawego.
11Zagony jej napawasz, bruzdy jej zniżasz, dżdżami ją odmiękczasz, a urodzajom jej błogosławisz.
15Rozweselże nas według dni, którycheś nas utrapił, według lat, którycheśmy doznali złego.
21Aż się napełnią śmiechem usta twe, a wargi twoje wykrzykaniem.
5Abym cię błogosławił za żywota mego, a w imieniu twojem abym podnosił ręce moje.
4Abym przystąpił do ołtarza Bożego, do Boga wesela i radości mojej; i będę cię wysławiał na harfie, o Boże, Boże mój!
8Oto się kochasz w prawdzie wewnętrznej, a skrytą mądrość objawiłeś mi.
12I przyjdą a śpiewać będą na wysokości Syonu, i zbieżą się do dobrotliwości Pańskiej ze zbożem i z winem, i z oliwą i z jagniętami, i z cielętami, a dusza ich podobna będzie ogrodowi wilgotnemu, a nie będzie się więcej smuciła.
47Dla tego, żeś nie służył Panu, Bogu twemu, z uciechą, i z weselem serca, mając wszystkiego dostatek.
20
17Błogosławionaś ty, ziemio! której król jest synem zacnych, a której książęta czasu słusznego jadają dla posilenia, a nie dla opilstwa.
3Ale świętym, którzy są na ziemi, i zacnym, w których wszystko kochanie moje.
24I będą gumna zbożem napełnione, a prasy opływać będą moszczem i oliwą.
24Tenci to dzień, który uczynił Pan; rozweselmyż się, a rozradujmy się weń.
10I ulękną się wszyscy ludzie, a będą opowiadali sprawę Bożą, i dzieło jego zrozumieją. Ale sprawiedliwy się będzie weselił w Panu, a będzie w nim ufał; i będą się chlubili wszyscy, którzy są uprzejmego serca.