Dzieje Apostolskie 2:28
Oznajmiłeś mi drogi żywota, a napełnisz mię radością przed obliczem twojem.
Oznajmiłeś mi drogi żywota, a napełnisz mię radością przed obliczem twojem.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
8Stawiałem Pana zawsze przed oczyma swemi; a iż on jest po prawicy mojej, nie będę wzruszony.
9Przetoż uweseliło się serce moje, a rozradowała się chwała moja; dotego ciało moje mieszkać będzie bezpiecznie.
10Bo nie zostawisz duszy mojej w grobie, ani dopuścisz świętemu twemu oglądać skażenia.
11Oznajmisz mi drogę żywota; obfitość wesela jest przed obliczem twojem, rozkoszy po prawicy twojej aż na wieki.
6Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem; chwałą i zacnością przyodziałeś go;
25Albowiem o nim mówi Dawid: Upatrywałem zawsze Pana przed obliczem mojem; bo mi jest po prawicy, abym nie był wzruszony.
26Przetoż rozweseliło się serce moje i rozradował się język mój, nadto i ciało moje odpocznie w nadziei;
27Albowiem nie zostawisz duszy mojej w piekle, a nie dasz świętemu twojemu oglądać skażenia.
8Bo wyrwał duszę moję od śmierci, oczy moje od płaczu, nogę moję od upadku.
9Będę chodził ustawicznie przed oblicznością Pańską w ziemi żyjących.
11Wysłuchajże, Panie! a zmiłuj się nademną; Panie! bądź pomocnikiem moim.
29Mężowie bracia! mogę bezpiecznie mówić do was o patryjarsze Dawidzie, żeć umarł i pogrzebiony jest, a grób jego jest u nas aż do dnia dzisiejszego.
4Na instrumencie o dziesięciu strunach, na lutni, i na harfie z śpiewaniem.
7Mam w nienawiści tych, którzy przestrzegają próżnych marności; bo ja w Panu nadzieję pokładam.
8Będę się radował i weselił w miłosierdziu twojem, żeś wejrzał na utrapienie moje, a poznałeś uciśnienie duszy mojej.
6Ofiarujcież ofiary sprawiedliwości, a ufajcie w Panu.
7Wieleć ich mówią: Któż nam da oglądać dobra? Ale ty, Panie! podnieś nad nami światłość oblicza twego.
20Który, acześ przypuścił na mię wielkie i ciężkie uciski, wszakże zasię do żywota przywracasz mię, a z przepaści ziemskich zasię wywodzisz mię.
21Rozmnożysz dostojność moję a zasię ucieszysz mię.
11Ale ty, Panie! zmiłuj się nademną, a podnieś mię, i oddam im.
12A przez to poznam, że się kochasz we mnie, gdy się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój ze mnie.
12Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! a ducha prawego odnów we wnętrznościach moich.
8O tobie przemyśla serce moje, któryś rzekł: Szukajcie twarzy mojej; przetoż twarzy twojej, Panie! szukać będę.
34A iż go wzbudził od umarłych, aby się więcej nie wrócił do skażenia, tak powiedział: Dam wam święte dobrodziejstwa Dawidowe wierne.
35Przeto i indziej powiada: Nie dasz Świętemu twemu widzieć skażenia.
12Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.
15Ale ja w sprawiedliwości oglądam oblicze twoje; gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej.
8Oto się kochasz w prawdzie wewnętrznej, a skrytą mądrość objawiłeś mi.
3Panie, Boże mój! wołałem do ciebie, a uzdrowiłeś mię.
24Według rady swej prowadź mię, a potem do chwały przyjmiesz mię.
15Sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy twojej; miłosierdzie i prawda uprzedzają oblicze twoje.
13Tobiem, o Boże! śluby uczynił; przetoż też tobie chwały oddam. Albowiemeś wyrwał duszę moję od śmierci, a nogi moje od upadku, abym statecznie chodził przed obliczem Bożem w światłości żyjących.
9Będą upojeni hojnością domu twego, a strumieniem rozkoszy twoich napoisz ich.
37Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak iż się nie zachwiały kostki moje.
4Albowiemeś go uprzedził błogosławieństwy hojnemi; włożyłeś na głowę jego koronę ze złota szczerego.
35Çwiczy ręce moje do boju, tak, iż kruszę łuk miedziany ramionami swemi.
36Dałeś mi też tarcz zbawienia twego, a prawica twoja podpierała mię, i dobrotliwość twoja uwielmożyła mię.
20I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał.
28Albowiem ty lud utrapiony wybawisz, a oczy wyniosłe poniżysz.
14Także i ty, będęli żyw, i ty mówię uczynisz ze mną miłosierdzie Pańskie, a choćbym i umarł,
2Panie! w mocy twojej raduje się król, a w zbawieniu twojem wielce się weseli.
7Tyś jest ucieczką moją; od uciśnienia zachowasz mię, i piosnkami radosnego wybawienia uraczysz mię. Sela.
16Panie! kto po nich i w nich żyć będzie, wszystkim znajomy będzie żywot dychania mego, żeś mi zdrowie przywrócił, a zachowałeś mię przy żywocie.
3Tyś chodzenie moje i leżenie moje ogarnął, świadomeś wszystkich dróg moich.
21Aż się napełnią śmiechem usta twe, a wargi twoje wykrzykaniem.
29Tyś zaiste pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje.
23Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.
1Psalm pieśni przy poświęceniu domu Dwidowego.
5Abym cię błogosławił za żywota mego, a w imieniu twojem abym podnosił ręce moje.
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy. Panie! doświadczyłeś i doznałeś mię.