Ksiega Przyslów 29:23
Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
2Za pychą przychodzi hańba; ale przy pokornych jest mądrość.
12Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.
18Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.
19Lepiej jest być uniżonego ducha z pokornymi, niżeli dzielić korzyści z pysznymi.
15A tak będzie nachylony człowiek, a zacny mąż poniżony będzie, i oczy wyniosłych zniżone będą.
12A kto by się wywyższał, będzie poniżony; a kto by się poniżał, będzie wywyższony.
22Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
11Oczy wyniosłe człowiecze zniżone będą, a wysokość ludzka nachylona będzie; ale sam Pan wywyższony będzie dnia onego.
12Albowiem dzień Pana zastępów przyjdzie na wszelkiego pysznego i wyniosłego, i na każdego wywyższonego, że będzie poniżony;
11Bo wszelki, kto się wywyższa, poniżony będzie, a kto się poniża, wywyższony będzie.
17I będzie nachylona wyniosłość człowiecza, a wywyższenie ludzkie zniżone będzie; ale sam Pan wywyższony będzie dnia onego.
10Uniżajcie się przed obliczem Pańskiem, a wywyższy was.
33Bojaźń Pańska jest ćwiczenie się w mądrości, a sławę uprzedza poniżenie.
29Gdy inni zniżeni będą, ty rzeczesz: Jam jest wywyższon; bo tego, co jest uniżonych oczów, Bóg zbawia.
4Pokory i bojaźni Pańskiej nagrodą jest bogactwo, i sława i żywot.
11Oto teraz moc jego jest w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego.
12Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli.
34Ponieważ on szydzi z pośmiewców, ale pokornym łaskę daje.
35Mądrzy dziedzicznie sławę osiędą, ale głupi odniosą zelżywość.
9A niech się chlubi brat niskiego stanu w wywyższeniu swojem,
25Wysokomyślny wszczyna zwadę; ale kto nadzieję ma w Panu, dostatek mieć będzie.
22Mądry ubiega miasto mocarzy, a burzy potęgę ufności ich.
29Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
18Ubóstwo i zelżywość przyjdzie na tego, który się wyłamuje z karności; ale kto przestrzega upominania, wysławiony będzie.
8Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
9Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
11Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
17Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
6Owszem, hojniejszą daje łaskę; bo mówi: Bóg się pysznym sprzeciwia, ale pokornym łaskę daje.
24Hardego i pysznego imię jest naśmiewca, który wszysko poniewoli i z pychą czyni.
3Pycha serca twego zdradziła cię, o ty! który mieszkasz w rozpadlinach skalnych, w wysokiem mieszkaniu twojem, który mówisz w sercu swojem: Któż mię na ziemię ściągnie?
14Powiadam wam, żeć ten odszedł usprawiedliwionym do domu swego, więcej niżeli on: albowiem kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.
24Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.
25Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie.
6Że głupi wywyższani bywają w godności wielkiej, a bogaci w mądrość nisko siadają;
10Samą tylko pychą człowiek zwady wszczyna, ale przy tych, co radę przyjmują, jest mądrość.
6A choć wywyższony jest Pan, wszakże na uniżonego patrzy, a wysokomyślnego z daleka poznaje.
3W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
17Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
9I kłania się pospolity człowiek, a uniża się i zacny mąż; przetoż nie odpuszczaj im.
3Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
7Bo lepiej jest, iż ci rzeką: Postąp sam: a niżeliby cię zniżyć miano przed księciem; co widują oczy twoje.
13Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.
27Z uprzejmym uprzejmie się obejdziesz, a z przewrotnym przewrotnie sobie postąpisz;
5Obrzydliwością jest Panu każdy wyniosłego serca; który choć sobie innych na pomoc weźmie, nie ujdzie pomsty.
6Który się zniża, aby widział, co jest na niebie i na ziemi.
5Ale poniża mieszkającego na wysokości; miasto wyniosłe poniża, poniża je aż do ziemi, i strąca je aż do prochu;
2Niechaj cię kto inny chwali, a nie usta twoje; obcy, a nie wargi twoje.
20Ale gdy się wyniosło serce jego, a duch jego zmocnił się w pysze, złożony jest z stolicy królestwa swego, a sława odjęta była od niego;
6Uniżajcież się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego;