Ksiega Przyslów 18:12
Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.
Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha.
19Lepiej jest być uniżonego ducha z pokornymi, niżeli dzielić korzyści z pysznymi.
23Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
33Bojaźń Pańska jest ćwiczenie się w mądrości, a sławę uprzedza poniżenie.
2Za pychą przychodzi hańba; ale przy pokornych jest mądrość.
13Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.
11Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.
15A tak będzie nachylony człowiek, a zacny mąż poniżony będzie, i oczy wyniosłych zniżone będą.
4Pokory i bojaźni Pańskiej nagrodą jest bogactwo, i sława i żywot.
12A kto by się wywyższał, będzie poniżony; a kto by się poniżał, będzie wywyższony.
10Wnijdź w skałę, a skryj się w prochu przed strachem Pańskim, i przed chwałą majestatu jego.
11Oczy wyniosłe człowiecze zniżone będą, a wysokość ludzka nachylona będzie; ale sam Pan wywyższony będzie dnia onego.
12Albowiem dzień Pana zastępów przyjdzie na wszelkiego pysznego i wyniosłego, i na każdego wywyższonego, że będzie poniżony;
8Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
9Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
10Samą tylko pychą człowiek zwady wszczyna, ale przy tych, co radę przyjmują, jest mądrość.
18Ubóstwo i zelżywość przyjdzie na tego, który się wyłamuje z karności; ale kto przestrzega upominania, wysławiony będzie.
17I będzie nachylona wyniosłość człowiecza, a wywyższenie ludzkie zniżone będzie; ale sam Pan wywyższony będzie dnia onego.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
11Bo wszelki, kto się wywyższa, poniżony będzie, a kto się poniża, wywyższony będzie.
22Mądry ubiega miasto mocarzy, a burzy potęgę ufności ich.
3Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.
10Uniżajcie się przed obliczem Pańskiem, a wywyższy was.
11Piekło i zatracenie są przed Panem; jakoż daleko więcej serca synów ludzkich.
15Słuchajcież, a pojmujcie uszyma, nie podnoście się; boć Pan mówi.
3Pycha serca twego zdradziła cię, o ty! który mieszkasz w rozpadlinach skalnych, w wysokiem mieszkaniu twojem, który mówisz w sercu swojem: Któż mię na ziemię ściągnie?
28W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
29Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
12Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.
3W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
1Człowiek sporządza myśli serca swego; ale od Pana jest odpowiedź języka.
6Że głupi wywyższani bywają w godności wielkiej, a bogaci w mądrość nisko siadają;
25Wysokomyślny wszczyna zwadę; ale kto nadzieję ma w Panu, dostatek mieć będzie.
18Mów królowi i królowej: Upokorzcie się, usiądźcie na ziemi; bo spadła z głowy waszej korona chwały waszej.
5Obrzydliwością jest Panu każdy wyniosłego serca; który choć sobie innych na pomoc weźmie, nie ujdzie pomsty.
11Mąż bogaty zda się sobie być mądrym; ale ubogi roztropny dochodzi go.
16Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
4Wyniosłość oczu i nadętość serca, i oranie niepobożnych są grzechem.
17Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
16Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
16Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.
35Mądrzy dziedzicznie sławę osiędą, ale głupi odniosą zelżywość.
29Słyszeliśmy o pysze Moabowej, że jest bardzo pyszny; o wysokomyślności jego, i o hardości jego, i o nadętości jego, i o wyniosłości serca jego.
1Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.
6Owszem, hojniejszą daje łaskę; bo mówi: Bóg się pysznym sprzeciwia, ale pokornym łaskę daje.
23Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
11Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
12Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli.