Ksiega Przyslów 23:15
Synu mój! będzieli mądre serce twoje, będzie się weseliło serce moje, serce moje we mnie;
Synu mój! będzieli mądre serce twoje, będzie się weseliło serce moje, serce moje we mnie;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
11Bądź mądrym, synu mój! a uweselaj serce moje, abym miał co odpowiedzieć temu, któryby mi urągał.
16I rozweselą się nerki moje, gdy będą mówiły wargi twoje, co jest prawego.
24Bardzo się raduje ojciec sprawiedliwego, a kto spłodził mądrego, weseli się z niego.
25Niech się tedy weseli ojciec twój, i matka twoja; i niech się rozraduje rodzicielka twoja.
26Synu mój! daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich.
19Słuchaj, synu mój! a bądź mądry, i nawiedź na drogę serce twoje.
17Karz syna twego, a sprawić odpocznienie, i sposobi rozkosz duszy twojej.
20Syn mądry uwesela ojca; ale głupi człowiek lekce waży matkę swoję.
21Głupstwo jest weselem głupiemu, ale człowiek roztropny prostuje drogę swoję.
1Syn mądry rozwesela ojca: ale syn głupi smutkiem jest matki swojej.
1Synu mój! jeźli przyjmiesz słowa moje, a przykazanie moje zachowasz u siebie;
2Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności;
1Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
12Obróć do nauki serce twoje, a uszy twoje do powieści umiejętności.
13Nie odejmuj od młodego karności; bo jeźli go ubijesz rózgą, nie umrze.
14Ty go bij rózgą, a duszę jego z piekła wyrwiesz.
18Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja.
15Głupstwo przywiązane jest do serca młodego; ale rózga karności oddali je od niego.
15Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.
11Synu mój! karania Pańskiego nie odrzucaj, i nie uprzykrzaj sobie ćwiczenia jego.
12Bo kogo Pan miłuje, tego karze, a to jako ojciec, który się w synu kocha.
13Błogosławiony człowiek, który znajduje mądrość, i człowiek, który dostanie roztropności.
25Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.
1Synu mój! nie zapominaj zakonu mego, a przykazań moich niech strzeże serce twoje.
31Gram na okręgu ziemi jego, a rozkoszy moje, mieszkać z synami ludzkimi.
32Słuchajcież mię tedy teraz, synowie! albowiem błogosławieni, którzy strzegą dróg moich.
10Słuchaj, synu mój! a przyjmij powieści moje, a rozmnożąć lata żywota.
23Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
24Kto zawściąga rózgi swej, ma w nienawiści syna swego; ale kto go miłuje, wczas go karze.
3Gdybym był młodziuchnym synem u ojca mego, i jedynakiem u matki mojej,
8Słuchaj, synu mój! ćwiczenia ojca twego, a nie opuszczaj nauki matki twojej.
8A tak teraz synu mój, usłuchaj głosu mego w tem, co ja rozkazuję tobie.
20Synu mój! słów moich pilnuj; ku powieściom moim nakłoń ucha twojego.
13Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.
1Syn mądry przyjmuje ćwiczenie ojcowskie, ale naśmiewca nie słucha strofowania.
10Gdy wnijdzie mądrośu w serce twoje, a umiejętność duszy twojej wdzięczna będzie:
30Światłość oczów uwesela serce, a wieść dobra tuczy kości.
6Ćwicz młodego według potrzeby drogi jego; bo gdy się zstarzeje, nie odstąpi od niej.
17Nakłoń ucha twego, a słuchaj słów mądrych, a serce twoje przyłóż ku nauce mojej;
18Boć to będzie uciechą, gdy je zachowasz w sercu twojem, gdy będą społem sporządzone w wargach twoich;
21Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.
1Synu mój! strzeż słów moich, a przykazanie moje chowaj u siebie.
2Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.
13Jedz miód, synu mój! bo dobry, i plastr słodki podniebieniu twemu;
14Tak umiejętność mądrości duszy twojej, jeźliże ją znajdziesz; onać będzie nagrodą, a nadzieja twoja nie będzie wycięta.
15Rzekęli: Będę też tak o tem mówił, tedy rodzaj synów twoich rzecze, żem im niepraw.
3Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
3Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność.
23Weseli się człowiek z odpowiedzi ust swoich: bo słowo według czasu wyrzeczone, o jako jest dobre!
15Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.