Ksiega Hioba 32:22

Polska Biblia Gdanska

Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Hi 17:5 : 5 Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną.
  • Ps 12:2-3 : 2 Ratuj, Panie! boć już niestaje miłosiernego, a wyginęli uprzejmi z synów ludzkich. 3 Każdy mówi kłamstwo z bliźnim swoim: usty pochlebnemi, dwojakiem sercem mówią.
  • Prz 29:5 : 5 Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.
  • Ga 1:10 : 10 Albowiem terazże do ludzi was namawiam, czyli do Boga? Albo szukamli, abym się podobał ludziom? Zaiste, jeźlibym się jeszcze ludziom chciał podobać, nie byłbym sługą Chrystusowym.
  • 1 Tes 2:5 : 5 Albowiem nigdyśmy nie używali mowy pochlebnej, jako wiecie; aniśmy pod zasłoną czego łakomstwu dogadzali; Bóg jest świadkiem;

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Hi 32:20-21
    2 wersety
    89%

    20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.

    21Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.

  • Hi 32:13-14
    2 wersety
    72%

    13Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.

    14Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.

  • 3Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.

  • 28Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.

  • Hi 9:34-35
    2 wersety
    71%

    34Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;

    35Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.

  • 23Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać.

  • 27Gdybym się na pychę nieprzyjaciół nie oglądał, by się snać nie podnieśli nieprzyjaciele ich, a nie rzekli: Ręka nasza wyniosła, a nie Pan, sprawiła to wszystko.

  • Prz 30:8-9
    2 wersety
    70%

    8Marność i słowo kłamliwe oddal odemnie; ubóstwa i bogactwa nie dawaj mi; żyw mię tylko pokarmem według potrzeby mojej;

    9Abym snać nasyconym będąc nie zaprzał się ciebie, i nie rzekł: Któż jest Pan? Albo zubożawszy żebym nie kradł, i nie brał nadaremno imienia Boga mego.

  • 32Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.

  • 23Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.

  • 32Nadto jeźlibym czego nie baczył, ty mię naucz; jeźlim nieprawość popełnił, nie uczynię tego więcej.

  • Hi 31:28-29
    2 wersety
    70%

    28I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.

    29Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło.

  • 22Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.

  • Hi 13:19-21
    3 wersety
    70%

    19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?

    20Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.

    21Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.

  • 4Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim:

  • 5Nie daj Boże, żebym was miał usprawiedliwiać; póki dech we mnie, nie odstąpię od niewinności mojej.

  • 3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.

  • 22Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?

  • Prz 22:20-21
    2 wersety
    69%

    20Izalim ci nie napisał znamienitych rzeczy z strony rad i umiejętności,

    21Abym ci do wiadomości podał pewność powieści prawdziwych, abyś umiał odnosić słowa prawdy tym, którzy cię posłali.

  • 16Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

  • 20Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,

  • 19Który nie ma względu na osoby książąt, i nie waży sobie więcej bogacza nad ubogiego; bo oni wszyscy są czynem rąk jego.

  • 15Rzekęli: Będę też tak o tem mówił, tedy rodzaj synów twoich rzecze, żem im niepraw.

  • 7Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.

  • 11Rozciągnij miłosierdzie twoje nad tymi, którzy cię znają, a sprawiedliwość twoję nad uprzejmymi sercem.

  • 22Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?

  • 10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.

  • 6Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję.

  • 16Chociażem Ja tego nie zabiegał, abym był pasterzem twoim, anim dnia boleści pragnął, ty wiesz, cokolwiek wyszło z ust moich, przed obliczem twojem jest.

  • 5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.

  • 5Ponieważ Ijob rzekł: Jestem sprawiedliwym, a Bóg odrzucił sprawę moję:

  • 1Pieśń stopni Dawidowa. Panie! nie wyniosło się serce moje, ani się wyniosły oczy moje, anim się kusił o rzeczy wielkie, albo wyższe nad to, niż mi należy.

  • 5A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,

  • 6Dziwniejsza umiejętność twoja nad dowcip mój; wysoka jest, nie mogę jej pojąć.

  • 6Nie udawaj się za zacnego przed królem, a na miejscu wielmożnych nie stawaj;

  • 12Ciężkości są w pośrodku jego, a nie ustępuje z ulic jego chytrość i zdrada.

  • 12Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.

  • 16Albowiem na cię, Panie! oczekuję; ty za mię odpowiesz, Panie, Boże mój!

  • 15Przetoż od oblicza jego strwożyłem się, a uważając to, lękam się go.

  • 17Tak, żem mało nie zginął od ciemności; bo przed oblicznością moją nie zakrył zamroczenia.

  • 3I nie nauczyłem się mądrości, a umiejętności świętych nie umiem.

  • 4Serce przewrotne odstąpi odemnie, a o złe nie będę dbał.