Ksiega Hioba 36:3
Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.
Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
4Boć zaprawdę bez kłamstwa będą mowy moje, a mąż doskonały w umiejętności jest przed tobą.
3Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
4Duch Boży uczynił mię, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
5Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a stań przeciwko mnie.
2Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
4Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
2Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
18Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
3I nie nauczyłem się mądrości, a umiejętności świętych nie umiem.
8Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;
5Ponieważ Ijob rzekł: Jestem sprawiedliwym, a Bóg odrzucił sprawę moję:
22Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
3Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
32Nadto jeźlibym czego nie baczył, ty mię naucz; jeźlim nieprawość popełnił, nie uczynię tego więcej.
6Dziwniejsza umiejętność twoja nad dowcip mój; wysoka jest, nie mogę jej pojąć.
7Tamby się człowiek szczery rozprawił z nim, i byłbym wolnym wiecznie od sędziego mego.
3Obym wiedział, gdziebym go mógł znaleść, szedłbym aż do stolicy jego.
4Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
5Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
6Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję.
8Zakryj ich pospołu w prochu, a oblicza ich zawiąż w skrytości.
17Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
20Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.
3Albowiem imienia Pańskiego będę wzywał; dajcież wielmożność Bogu naszemu,
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
23Wszystkiegom tego doświadczył mądrością, i rzekłem: Będę mądrym; aleć się mądrość oddaliła odemnie.
2Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
3Przepasz teraz jako mąż biodra swoje, a będę cię pytał, a ty mi daj sprawę.
5Tedy zrozumiesz bojaźń Pańską, a znajomość Bożą znajdziesz.
2I mniemasz, żeś to z rozsądkiem rzekł: Sprawiedliwość moja przechodzi Boską?
17Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?
36Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony?
37Liczbę kroków moich oznajmiłbym mu; jako do książęcia przystąpiłbym do niego.
3Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.
5Nie daj Boże, żebym was miał usprawiedliwiać; póki dech we mnie, nie odstąpię od niewinności mojej.
6Sprawiedliwości mojej trzymać się będę, a nie puszczę się jej; nie zawstydzi mię serce moje, pókim żyw.
34Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
5A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
10Gdyż on zna drogę moję; a będzieli mię doświadczał, jako złoto wynijdę.
24Owszem, byłem szczerym przed nim, a strzegłem się od nieprawości mojej.
2Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?
18Bogactwo i sława przy mnie jest; majętność trwała i sprawiedliwość.
28Mieszkanie twoje, i wyjście twoje, i wejście twoje znam, i popędliwość twoję przeciwko sobie.
11Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
14Przy mnie jest rada, i prawdziwa mądrość; jam jest roztropność, a moc jest moja.
17Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
3Wołaj do mnie, a ozwęć się i oznajmięć rzeczy wielkie i skryte, o których nie wiesz.