Ksiega Psalmów 119:39
Oddal odemnie pohańbienie moje, którego się boję; bo sądy twoje dobre.
Oddal odemnie pohańbienie moje, którego się boję; bo sądy twoje dobre.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
19Jestem gościem na ziemi; nie ukrywaj przedemną rozkazań twoich.
20Omdlewa dusza moja, pragnąc sądów twoich na każdy czas.
21Wytraciłeś pysznych; przeklęci są ci, którzy błądzą od rozkazań twoich.
22Oddal odemnie pohańbienie i wzgardę, gdyż strzegę świadecwt twoich.
119Odrzucasz jako zużelicę wszystkich niezbożników ziemi; dla tego miłuję świadectwa twoje.
120Drży od strachu przed tobą ciało moje; bo się sądów twoich lękam.
121Czynię sądy i sprawiedliwość: nie podawajże mię tym, którzy mi gwałt czynią.
76Niechajże mię, proszę, ucieszy miłosierdzie twoje według wyroku twego, któryś uczynił słudze twemu.
77Niechże na mię przyjdą litości twoje, abym żył; bo zakon twój jest kochaniem mojem.
78Niech będą zawstydzeni pyszni, przeto, że mię chytrze podwrócić chcieli; ale ja rozmyślać będę w przykazaniach twoich.
79Niech się obrócą do mnie, którzy się ciebie boją, i którzy znają świadectwa twoje.
80Niech będzie serce moje uprzejme przy ustawach twoich, abym nie był zawstydzony.
37Odwróć oczy moje, aby nie patrzały na marność; na drodze twojej ożyw mię.
38Utwierdź wyrok twój słudze twemu, który się oddał bojaźni twojej.
42Tak abym odpowiedź mógł dać samą rzeczą temu, który mi urąga, gdyż ufam w słowie twojem.
43A nie wyjmuj z ust moich słowa najprawdziwszego; albowiem sądów twoich oczekuję.
40Oto pragnę rozkazań twoich; w sprawiedliwości twojej ożyw mię.
66Dobrego rozumu i umiejętności naucz mię; bom przykazaniom twoim uwierzył.
5Oby wyprostowane były drogi moje ku przestrzeganiu praw twoich!
6Tedy nie będę zawstydzony, gdy się będę oglądał na wszystkie rozkazania twoje.
7Będę cię wysławiał w szczerości serca, gdy się nauczę praw sprawiedliwości twojej.
8A teraz na cóż oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem.
7Słuchajcie mię, którzy znacie sprawiedliwość ludu, w którego sercu jest zakon mój! Nie bójcie się urągania ludzkiego, a sromocenia ich nie lękajcie się.
51Pyszni bardzo się ze mnie naśmiewają; wszakże się od zakonu twego nie uchylam.
52Bo pamiętam na sądy twoje wieczne, Panie! któremi się cieszę.
53Strach mię ogarnął nad niezbożnymi, którzy opuszczają zakon twój.
161Książęta mię prześladują bez przyczyny; wszakże słów twoich boi się serce moje.
74Aby się radowali bojący się ciebie, ujrzawszy mię, że na słowo twoje oczekuję.
156Wielkie są litości twoje, Panie! według sądów twoich ożyw mię.
157Wieleć jest prześladowców moich i nieprzyjaciół moich; wszakże od świadectw twoich nie uchylam się.
149Panie! głos mój usłysz według miłosierdzia twego; według sądu twego ożyw mię.
9Przykazania Pańskie są prawe, uweselające serce; przykazanie Pańskie czyste, oświecające oczy.
31Przystałem do świadectw twoich; Panie! nie zawstydzajże mię.
108Panie! dobrowolne śluby ust moich przyjmij proszę za wdzięczne, a sądów twoich naucz mię.
115Odstąpcież odemnie złośnicy, abym strzegł rozkazania Boga mojego.
116Utwierdźże mię według słowa twego, abym żył, a nie zawstydzaj mię w oczekiwaniu mojem.
21Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.
19Niech zaniemieją wargi kłamliwe, które mówią przeciwko sprawiedliwemu rzeczy przykre z hardością i ze wzgardą.
11W sercu mojem składam wyroki twoje, abym nie zgrzeszył przeciwko tobie.
68Dobryś ty i dobrotliwy; nauczże mię ustaw twoich.
69Uknowali hardzi kłamstwo przeciwko mnie; ale ja ze wszystkiego serca strzegę przykazań twoich.
159Obaczże Panie! iż rozkazania twoje miłuję; według miłosierdzia twego ożyw mię.
101Od wszelkiej złej drogi zawściągam nogi swoje, abym strzegł słowa twego.
102Od sądów twoich nie odstępuję, przeto, że ich ty mnie uczysz.
29Drogę kłamliwą oddal odemnie, a zakonem twoim udaruj mię.
141Jam maluczki i wzgardzony; wszakże przykazań twoich nie zapominam.
19Przybliż się do duszy mojej, a wybaw ją; dla nieprzyjaciół moich odkup mię.
16Aby mię nie zatopiły strumienie wód, i nie pożarła głębia i nie zawarła nademną studnia wierzchu swego.
59Uważyłem w myślach drogi moje, a obróciłem nogi moje ku świadectwom twoim.
24Sądź mnie według sprawiedliwości twojej, Panie Boże mój! a niech się nie weselą nademną.