Ksiega Przyslów 3:20
Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
19WIEKUISTY ugruntował ziemię Mądrością, a niebiosa utrwalił rozwagą.
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
28Stąd sączą się obłoki i zlewają na mnóstwo ludzi.
29Kto rozumie rozpostarcie się chmur oraz grom z Jego namiotu?
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
15On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i Swym rozumem rozpostarł niebiosa.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
27Byłam obecna gdy urządzał niebiosa, kiedy zakreślał łuk nad powierzchnią otchłani.
28Gdy u góry utwierdzał obłoki i wzbierały silne źródła toni.
29Kiedy morzu wyznaczył jego kres, by wody nie przekroczyły jego wybrzeża; gdy ugruntował posady ziemi.
10Od Bożego tchnienia wytwarza się lód oraz tężnieje przestwór wód.
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
15Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?
16Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?
5wtedy zrozumiesz bojaźń WIEKUISTEGO i zdobędziesz Boże poznanie.
6Bowiem tylko WIEKUISTY użycza Mądrości, z Jego ust pochodzi poznanie i roztropność.
6Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy.
7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.
28Czy deszcz ma ojca, albo kto płodzi krople rosy?
37Kto obliczył w Swojej mądrości pył? A składy nieba – kto je wypróżnia;
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
13Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł.
15Wypuścił Swoje strzały oraz rozproszył nieprzyjaciół; ciskał błyskawicami i ich zmieszał.
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
11Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
12Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
13Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.
10On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.
30Jak kamieniem nakrywają się wody i tężeją powierzchnie fal.
11Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
6Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.
21Mój synu! Niech to nie ustąpi sprzed twych oczu – strzeż Mądrości i roztropności,
5Gdyż życzą sobie, aby umknęło to ich uwagi, że od dawna były niebiosa i ziemia z wody; a zaistniała pośród wody przez Słowo Boga.
16Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.
16Czy dotarłeś do źródeł morza i przechadzałeś się po dnie otchłani?
4Także pokoje przez rozwagę napełniają się wszelkim kosztownym i przyjemnym mieniem.
2Niech moja nauka poleje się jak deszcz, a moja mowa spłynie jak rosa, jak ulewa na zieleń i nawałnica na trawę.
26kiedy zakreślił deszczowi prawo i szlaki błyskom gromów
27wtedy obejrzał ją i sprawdził, ustanowił ją i wypróbował.
25Kto oddzielił ulewie stoki oraz wyznaczył drogę błyskom gromów;
18Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody.
3Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru.
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
4Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
15Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.
34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?