Ksiega Psalmów 104:3
Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru.
Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
9W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od Niego żarzą się głownie.
10Skłonił niebiosa i zstąpił, a pod Jego stopami gęsta mgła.
11Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru.
12A wokół Niego jakby namiot, mrok uczynił Swoją osłoną, pomrokę wód, gęste obłoki.
2Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.
10Pochylił niebiosa i zszedł, a pod Jego stopami gęsta mgła.
11Wsiadł na cherubina i nadleciał; na skrzydłach wichru się ukazał.
12Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.
4Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie.
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
15On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i Swym rozumem rozpostarł niebiosa.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
14Chmury są dla Niego osłoną, więc nie widzi i przechadza się po niebiańskim kręgu.
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
29Kto rozumie rozpostarcie się chmur oraz grom z Jego namiotu?
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
15Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?
16Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?
8Temu, co pokrywa niebo chmurami, dla ziemi przygotowuje deszcz, rozplenia trawę po górach.
25Gdy nadał wiatrowi wagę, a wody urządzał miarą;
25Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;
13Bo zaiste, to jest Ten, co ukształtował góry i stworzył wichry; który oznajmia człowiekowi, jaka jest Jego myśl; co ranną zorzę w mrok przeistacza i kroczy po wyżynach ziemi. Jego Imię WIEKUISTY, Bóg Zastępów.
8Ogień i grad, śnieg i mgła, oraz gwałtowny wicher, wykonawca Jego rozkazu.
12Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos.
13Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł.
34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?
25Kto oddzielił ulewie stoki oraz wyznaczył drogę błyskom gromów;
37Kto obliczył w Swojej mądrości pył? A składy nieba – kto je wypróżnia;
3Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
9Gdybym wziął skrzydła jutrzenki i spoczął na krańcu morza
18Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody.
6Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy.
3WIEKUISTY jest nieskory do gniewu, chociaż przemożny w sile; bezkarnie nie przepuszcza. WIEKUISTY – w wichrze i zawierusze Jego droga, a chmury kurzem u Jego stóp.
4Kto wstąpił do niebios i zeszedł? Kto zebrał wiatr w swoje garście? Kto zgarnął wody do szaty? Kto utwierdził wszystkie krańce ziemi? Jakie jest Jego Imię, albo jakie jest Imię Jego Syna – jeśli to wiesz!
4Chwalcie Go niebiosa niebios, a także wody nieba.
8Trzody, wszelkie bydło, jak i dzikie zwierzęta;
33Królestwa ziemi, śpiewajcie Bogu i wysławiajcie Pana, Sela,
17Ujrzały Cię wody, Boże, ujrzały Cię wody, a otchłanie zadrżały i zostały wstrząsnięte.
18Powodzią rozlały się obłoki, dały odgłos chmury i przebiegały Twoje strzały.
26Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
25Wtem rozległ się głos pod sklepieniem, które było nad ich głowami, więc stanęły i opuściły swe skrzydła.
9Gdy obłoki uczyniłem jego szatą, a tumany jego powłoką?
32W Swoich dłoniach ukrywa promień i rozkazuje mu by uderzał.