Ksiega Hioba 28:11
Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
9Człowiek wyciąga swoją rękę po krzemień, wywraca góry do korzenia.
10Przez skały przeprowadza strumienie, a jego wzrok wykrywa każdy klejnot.
14Gdy On burzy – wtedy nikt już nie odbuduje; kiedy On kogoś zamknie – wtedy nikt nie otworzy.
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
3Położono kres ciemności, bowiem docierają do ostatnich jej granic; do kamieni, które leżą w mroku, w cieniu śmiertelnej pomroki;
4w oddaleniu od zamieszkałych siedzib, gdzie o nich zapomniały stopy przechodniów; przebijają szyb i zawieszeni, kołyszą się z dala od ludzi.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
22Z ciemności odsłania ukryte tajnie i wydobywa na światło mrok.
24Która jest droga tam, gdzie się dzieli światło, a po ziemi roztacza wschodni wicher?
25Kto oddzielił ulewie stoki oraz wyznaczył drogę błyskom gromów;
26by zrosić deszczem ziemię przez nikogo nie zamieszkałą; pustynię, na której nie ma człowieka?
11Wciąż nie widzisz wskutek ciemności oraz powodzi wód, która cię okrywa.
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
12Ale mądrość – gdzie ją znaleźć? I gdzie jest siedlisko poznania?
25Gdy nadał wiatrowi wagę, a wody urządzał miarą;
26kiedy zakreślił deszczowi prawo i szlaki błyskom gromów
27wtedy obejrzał ją i sprawdził, ustanowił ją i wypróbował.
32W Swoich dłoniach ukrywa promień i rozkazuje mu by uderzał.
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
10Jeżeli przemknie, uwięzi oraz zgromadzi na sąd – kto Mu wzbroni?
28Gdy u góry utwierdzał obłoki i wzbierały silne źródła toni.
29Kiedy morzu wyznaczył jego kres, by wody nie przekroczyły jego wybrzeża; gdy ugruntował posady ziemi.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
12więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
23Nie spłoszy się, gdy go ogarnie strumień; leży spokojnie, choćby Jarden rzucił się w jego paszczę.
15Ty otworzyłeś źródła i potoki; Ty osuszyłeś bystre strumienie.
7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.
30Jak kamieniem nakrywają się wody i tężeją powierzchnie fal.
9Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.
10Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami.
33Obrócił rzeki w pustynie, a źródła wód w suszę.
34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?
22On odsłania to, co głębokie i skryte; wie, co jest w ciemnościach, u Niego mieszka światło.
20Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
16Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.
15by niegodziwym zostało zabrane ich światło i było pokruszone ramię, które jest podniesione.
16Czy dotarłeś do źródeł morza i przechadzałeś się po dnie otchłani?
3Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
37Kto obliczył w Swojej mądrości pył? A składy nieba – kto je wypróżnia;
10On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.
20Dosięgną go strachy jak powodzie, w nocy uprowadzi go nawałnica.
8który przemienia skałę w jezioro, a krzemień w źródło wód.
18Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody.
12Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.