Ksiega Przyslów 8:28
Gdy u góry utwierdzał obłoki i wzbierały silne źródła toni.
Gdy u góry utwierdzał obłoki i wzbierały silne źródła toni.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
29Kiedy morzu wyznaczył jego kres, by wody nie przekroczyły jego wybrzeża; gdy ugruntował posady ziemi.
26zanim stworzył pierwiastkowe pyłki świata, lądy i obszary.
27Byłam obecna gdy urządzał niebiosa, kiedy zakreślał łuk nad powierzchnią otchłani.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
25Gdy nadał wiatrowi wagę, a wody urządzał miarą;
26kiedy zakreślił deszczowi prawo i szlaki błyskom gromów
27wtedy obejrzał ją i sprawdził, ustanowił ją i wypróbował.
24Czekałam z niecierpliwością gdy jeszcze nie istniały tonie, kiedy nie było źródeł, co obfitują w wody,
2Zamknęły się także źródła otchłani oraz upusty niebios, więc deszcz z nieba został wstrzymany.
19WIEKUISTY ugruntował ziemię Mądrością, a niebiosa utrwalił rozwagą.
20Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.
8Kto zastawił wrotami morze, kiedy się wytoczyło, gdy wystąpiło jak z matczynego łona?
9Gdy obłoki uczyniłem jego szatą, a tumany jego powłoką?
10Gdy wyznaczyłem mu granicę, ustanowiłem zawory oraz wrota.
15On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i Swym rozumem rozpostarł niebiosa.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
30Jak kamieniem nakrywają się wody i tężeją powierzchnie fal.
15Wypuścił Swoje strzały oraz rozproszył nieprzyjaciół; ciskał błyskawicami i ich zmieszał.
2Gdyż On ją utwierdził nad morzami i nad rzekami ją umocnił.
12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
16Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.
6Bóg też powiedział: Niech będzie przestwór w środku wód i niech przedzieli między wodami a wodami.
7I Bóg uczynił przestwór; uczynił też rozdział między wodami, które są pod przestworem, a wodami które są nad przestworem. Więc tak się stało.
11Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
12Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
5Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków.
6Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami.
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
8Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś.
9Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.
34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
8który przemienia skałę w jezioro, a krzemień w źródło wód.
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
18Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
4Gdzie byłeś, gdy utwierdzałem ziemię? Powiedz, jeśli posiadłeś mądrość.
15Ty otworzyłeś źródła i potoki; Ty osuszyłeś bystre strumienie.
16Czy dotarłeś do źródeł morza i przechadzałeś się po dnie otchłani?
11Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru.
15Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.
25Kto oddzielił ulewie stoki oraz wyznaczył drogę błyskom gromów;
6W sprawiedliwości odpowiedziałeś nam cudami, Boże naszego zbawienia, nadziejo wszystkich krańców ziemi oraz dalekich mórz.
17I Bóg umieścił je na przestworze nieba dla przyświecania ziemi.
6Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.