Ksiega Hioba 26:12
Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
11Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
13Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.
14Oto zarysy Jego dróg, ale i tylko szept wieści, którą zasłyszeliśmy o Nim. Przecież Jego wszechmoc jest gromowładną – któż ją zrozumie!
13Ty, Twą mocą rozdzieliłeś morze i zmiażdżyłeś głowy krokodyli na wodach.
16Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.
15On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i Swym rozumem rozpostarł niebiosa.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
25Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;
12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
7Wielkością Twojego majestatu kruszysz Twych przeciwników; wywierasz Twój gniew, więc pożera ich jakby źdźbło.
8Zadęciem Twoich nozdrzy spiętrzyły się wody, nurty stanęły jak grobla, skrzepły tonie pośrodku morza.
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
16Tylko przy Nim potęga i trwałość; do Niego należy zwiedziony i zwodziciel.
9WIEKUISTY, Boże Zastępów, któż potężny jak Ty, WIEKUISTY, a Twoim otoczeniem - prawda.
10Ty władasz nad pysznością morza; gdy podnoszą się jego fale - Ty je poskramiasz.
16Tak mówi WIEKUISTY, który przygotował drogę na morzu i ścieżkę na bystrych wodach.
7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.
4Gromi morze i je wysusza, a wszystkim rzekom daje opaść. Więdnie Baszan i Karmel, a kwiat Libanu zasycha.
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
15Wypuścił Swoje strzały oraz rozproszył nieprzyjaciół; ciskał błyskawicami i ich zmieszał.
15Ty otworzyłeś źródła i potoki; Ty osuszyłeś bystre strumienie.
5Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie;
13Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.
6Przemienił morze w ląd, a rzekę przeszli pieszo; i w Nim się tam uradowali.
10Zadąłeś Twoim tchnieniem i okryło ich morze; w potężnych wodach pogrążyli się jakby ołów.
6W sprawiedliwości odpowiedziałeś nam cudami, Boże naszego zbawienia, nadziejo wszystkich krańców ziemi oraz dalekich mórz.
7Przepasany potęgą, Twoją mocą utwierdzasz góry,
4Podniosły strumienie, WIEKUISTY, strumienie wznoszą swój szum; rzeki podnoszą swoją nawałnicę.
29Kiedy morzu wyznaczył jego kres, by wody nie przekroczyły jego wybrzeża; gdy ugruntował posady ziemi.
13Ale u Niego samego jest tylko mądrość i moc, Jego jest rada i roztropność.
9Zatem zgromił morze Czerwone, aż wyschło, i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię.
5Bóg straszliwie grzmi swoim głosem – sprawuje wielkie rzeczy, których nie pojmujemy.
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
13Bóg nie powstrzymuje swojego gniewu przed Nim ukorzyli się pomocnicy Rahaba.
11Rozdzieliłeś przed nimi morze, zatem przeszli po suchej ziemi przez środek morza; a tych, co ich gonili wrzuciłeś w głębinę, jak kamień w gwałtowne wody.
15Bo Ja jestem WIEKUISTY, twój Bóg, który ucisza morze, choć szumią jego fale; Moje Imię – WIEKUISTY Zastępów.
26Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
5Jego jest morze - bo On je stworzył, i ląd, który ukształtowały Jego ręce.
15Kroczyłeś Twoimi rumakami po morzu, po wzburzonych i wielkich wodach.
20Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
10On poraził liczne narody i pobił potężnych królów.
18Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody.
9Człowiek wyciąga swoją rękę po krzemień, wywraca góry do korzenia.