Ksiega Hioba 26:13
Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.
Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7Rozciąga północ nadpustką, ziemię zawiesza nanicości.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
11Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
12Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
15On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i Swym rozumem rozpostarł niebiosa.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
14Oto zarysy Jego dróg, ale i tylko szept wieści, którą zasłyszeliśmy o Nim. Przecież Jego wszechmoc jest gromowładną – któż ją zrozumie!
6Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy.
7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.
12Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
18Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
2Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.
3Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru.
10Od Bożego tchnienia wytwarza się lód oraz tężnieje przestwór wód.
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
1Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.
11Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru.
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
3Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
14Chmury są dla Niego osłoną, więc nie widzi i przechadza się po niebiańskim kręgu.
19WIEKUISTY ugruntował ziemię Mądrością, a niebiosa utrwalił rozwagą.
20Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
29Kto rozumie rozpostarcie się chmur oraz grom z Jego namiotu?
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
26Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
8Ogień i grad, śnieg i mgła, oraz gwałtowny wicher, wykonawca Jego rozkazu.
32W Swoich dłoniach ukrywa promień i rozkazuje mu by uderzał.
16Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
4Komu wynurzyłeś twe słowa i czyje natchnienie z ciebie wyszło?
16Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
30Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.
24Która jest droga tam, gdzie się dzieli światło, a po ziemi roztacza wschodni wicher?
25Kto oddzielił ulewie stoki oraz wyznaczył drogę błyskom gromów;
1Tego dnia WIEKUISTY nawiedzi Swoim wielkim, twardym oraz potężnym mieczem lewiatana – szybkiego węża, lewiatana – węża skręconego, i w morzu zniszczy potwora.
6W sprawiedliwości odpowiedziałeś nam cudami, Boże naszego zbawienia, nadziejo wszystkich krańców ziemi oraz dalekich mórz.
31i napełnił go Boskim Duchem, mądrością, rozumem, umiejętnością i wszelkim wykonawstwem
28Gdy u góry utwierdzał obłoki i wzbierały silne źródła toni.
14Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie,
5Tak mówi Bóg, WIEKUISTY, który stworzył niebiosa i je rozpostarł; który rozprzestrzenił ziemię wraz z jej płodami; On, który użycza tchnienia tym, co się na niej zaludniają; a Ducha tym, co po niej pielgrzymują.
26kiedy zakreślił deszczowi prawo i szlaki błyskom gromów
10Pochylił niebiosa i zszedł, a pod Jego stopami gęsta mgła.
19Oto przedniejszy na twórczych drogach Boga; sam jego Stwórca podał mu jego miecz.