Ksiega Hioba 18:11
Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
8Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie.
9Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca.
10Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce.
12Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego.
13Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci.
14Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
10A przetoż ogarnęły cię sidła, a trwoży cię strach nagły.
24Straszą go utrapienie i ucisk, i zmocnią się przeciwko niemu jako król gotowy do boju.
20Zachwycą go strachy jako wody, w nocy go porwie wicher.
18Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go.
11Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?
17Strach, i dół, i sidło przyjdzie na cię, który mieszkasz na ziemi.
18I stanie się, że kto uciecze przed wieścią strachu, wpadnie w dół, a kto wylizie z dołu, pojmany będzie sidłem; bo upusty z wysokości otworzone będą a zatrząsną się grunty ziemi.
5Serce moje boleje we mnie, a strachy śmierci przypadły na mię.
21Głos straszliwy brzmi w uszach jego, że czasu pokoju pustoszący przypadnie nań.
11Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.
24Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny.
25Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy.
26Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.
27Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
11Podaje w okowy nogi moje, a podstrzega wszystkich ścieżek moich.
15Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.
22Niech będzie słyszany krzyk z domów ich, gdy na nich nagle wojsko przywiedziesz; bo ukopali dół, aby mię ułapili a sidła ukryli na nogi moje.
20Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.
19Oto jakoć przychodzą na spustoszenie! niemal w okamgnieniu niszczeją i giną od strachu.
14Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.
5Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję.
22Toć Bóg nań dopuści, a nie przepuści mu, choć przed ręką jego prędko uciekać będzie.
13Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.
16Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego.
15Przetoż od oblicza jego strwożyłem się, a uważając to, lękam się go.
8Ale gdy Bóg na nich wypuści prędką strzałę, porażeni będą;
10Przypada, przytula się, i rzuca się mocą swoją na wiele ubogich.
20Bo mu nie dał Bóg mądrości, i nie udzielił mu wyrozumienia.
21Według czasu podnosi się ku górze, a naśmiewa się z konia i z jeźdźca jego.
4Ulękło się serce moje, strach mię ogarnął; noc rozkoszy moich obróciła mi się w lękanie.
12Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.
8I zeszły się przeciwko niemu narody z okolicznych krain, i zarzucili nań sieci swoje; a tak w jamie ich pojmany jest.
33On jest Bogiem, który mię opasuje mocą, a czyni prostą drogę moję.
25Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
11Gdziekolwiek idziemy, obtoczyli nas; oczy swe nasadzili, aby nas potrącili ku ziemi.
25Nie ostoi się żaden przed wami; lękanie wasze, i strach wasz puści Pan, Bóg wasz, na oblicze wszystkiej ziemi, którą będziecie deptać, jako wam powiedział.
16Albowiem nogi ich ku złemu bieżą, i spieszą się na wylanie krwi.
25Nie wychodźcie na pole, i w drogę nie chodźcie; bo miecz nieprzyjacielski a strach w około.
9Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
11Kopytami koni swoich zdepcze wszystkie ulice twoje, lud twój mieczem pobije, a mocne słupy twoje upadną na ziemię;
47Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie.
34Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;
8Niechaj na nich przyjdzie spustoszenie, którego się nie spodziewali; a sieć ich, którą zastawili, niech ich ułowi na zginienie, a niech w nią wpadną.