Ksiega Psalmów 107:29

Polska Biblia Gdanska

Obraca burzę w ciszę, tak, że umilkną nawałności ich.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Mt 8:26 : 26 I rzekł do nich: Przeczże jesteście bojaźliwi? o małowierni! Tedy wstawszy, zgromił wiatry i morze, i stało się uciszenie wielkie.
  • Ps 65:7 : 7 Który utwierdzasz góry mocą swoją, siłą przepasany będąc;
  • Ps 89:9 : 9 Panie, Boże zastępów! któż jest jakoś ty, Pan mocny? bo prawda twoja jest około ciebie.
  • Jon 1:15 : 15 Zatem wzięli Jonasza i wrzucili go w morze; i uspokoiło się morze od wzburzenia swego.
  • Mk 4:39-41 : 39 A tak ocknąwszy się, zgromił wiatr, i rzekł morzu: Umilknij, a uśmierz się. I przestał wiatr, a stało się wielkie uciszenie. 40 Zatem rzekł im: Przecz jesteście tak bojaźliwi? Jakoż nie macie wiary? 41 I bali się bojaźnią wielką, i mówili jedni do drugich: Któż wżdy ten jest, że mu i wiatr i morze są posłuszne?
  • Lk 8:23-25 : 23 A gdy płynęli, usnął. I przypadła nawałność wiatru na jezioro, i łódź się zalewała, tak że byli w niebezpieczeństwie. 24 A przystąpiwszy, obudzili go, mówiąc: Mistrzu, mistrzu! giniemy. A on ocknąwszy się, zgromił wiatr i wały wodne, i uśmierzyły się, i stało się uciszenie. 25 Tedy im rzekł: Gdzież jest wiara wasza? A bojąc się, dziwowali się, mówiąc jedni do drugich: Któż wżdy jest ten, że i wiatrom rozkazuje i wodom, a są mu posłuszne?

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 107:30-31
    2 wersety
    87%

    30I weselą się, że ucichło; a tak przywodzi ich do portu pożądanego.

    31Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

  • Ps 107:23-28
    6 wersety
    83%

    23Którzy się pławią na morzu w okrętach, pracujący na wodach wielkich:

    24Ci widują sprawy Pańskie, i dziwy jego na głębi.

    25Jako jedno rzecze, wnet powstanie wiatr gwałtowny, a podnoszą się nawałności morskie.

    26Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa.

    27Bywają miotani, a potaczają się jako pijany, a wszystka umiejętność ich niszczeje.

    28Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

  • 7Który utwierdzasz góry mocą swoją, siłą przepasany będąc;

  • 9Panie, Boże zastępów! któż jest jakoś ty, Pan mocny? bo prawda twoja jest około ciebie.

  • Mk 4:37-41
    5 wersety
    81%

    37Tedy powstała wielka nawałność wiatru, a wały biły na łódź, tak że się już napełniała.

    38A on na zadzie łodzi spał na wezgłówku; i obudzili go i mówili mu: Nauczycielu! nie dbasz, że giniemy?

    39A tak ocknąwszy się, zgromił wiatr, i rzekł morzu: Umilknij, a uśmierz się. I przestał wiatr, a stało się wielkie uciszenie.

    40Zatem rzekł im: Przecz jesteście tak bojaźliwi? Jakoż nie macie wiary?

    41I bali się bojaźnią wielką, i mówili jedni do drugich: Któż wżdy ten jest, że mu i wiatr i morze są posłuszne?

  • Jon 1:11-13
    3 wersety
    78%

    11Nadto rzekli do niego: Cóż z tobą uczynimy, aby się morze uspokoiło? Bo się morze im dalej tem bardziej burzyło.

    12Tedy rzekł do nich: Weźmijcie mię, a wrzućcie mię w morze, a uspokoi się morze przed wami, gdyż ja wiem, iż dla mnie to wzruszenie wielkie na was przyszło.

    13Ale oni mężowie robili wiosłami, chcąc się do brzegu dostać, wszakże nie mogli; bo się morze im dalej tem więcej burzyło przeciwko nim.

  • Mt 8:26-27
    2 wersety
    78%

    26I rzekł do nich: Przeczże jesteście bojaźliwi? o małowierni! Tedy wstawszy, zgromił wiatry i morze, i stało się uciszenie wielkie.

    27A ludzie się dziwowali, mówiąc: Jakiż to jest ten, że mu i wiatry i morze posłuszne są?

  • 15Zatem wzięli Jonasza i wrzucili go w morze; i uspokoiło się morze od wzburzenia swego.

  • Lk 8:23-25
    3 wersety
    76%

    23A gdy płynęli, usnął. I przypadła nawałność wiatru na jezioro, i łódź się zalewała, tak że byli w niebezpieczeństwie.

    24A przystąpiwszy, obudzili go, mówiąc: Mistrzu, mistrzu! giniemy. A on ocknąwszy się, zgromił wiatr i wały wodne, i uśmierzyły się, i stało się uciszenie.

    25Tedy im rzekł: Gdzież jest wiara wasza? A bojąc się, dziwowali się, mówiąc jedni do drugich: Któż wżdy jest ten, że i wiatrom rozkazuje i wodom, a są mu posłuszne?

  • 32A gdy oni wstąpili w łódź, uciszył się wiatr.

  • 24A oto się wzruszenie wielkie stało na morzu, tak iż się łódź wałami okrywała; a on spał.

  • 29Gdy on sprawi pokój, któż go wzruszy? także, gdy skryje oblicze, któż go ujrzy? A to czyni tak całemu narodowi, jako każdemu człowiekowi,

  • 7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;

  • 7Teraz odpoczywa i jest w pokoju wszystka ziemia, wszyscy głośno śpiewają;

  • 4Nad szum wielkich wód, nad mocne wały morskie mocniejszy jest Pan na wysokości.

  • 4Ale Pan wzruszył wiatr wielki na morzu, i powstał wicher wielki na morzu; i zdało się, jakoby się okręt rozbić miał.

  • 31

  • 12Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.

  • 16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.

  • 13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.

  • 16Tak mówi Pan, który sposobił na morzu drogę, i ścieszkę na bystrych wodach.

  • 7Który zgromadził jako na kupę wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.

  • 7Niech zaszumi morze, i co w niem jest, okrąg świata, i mieszkający na nim.

  • Ps 46:9-10
    2 wersety
    70%

    9Pójdźcie, oglądajcie sprawy Pańskie, jakie uczynił spustoszenie na ziemi;

    10Który uśmierza wojny aż do kończyn ziemi, łuk kruszy, i oręże łamie, a wozy ogniem pali.

  • 18Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.

  • 19Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

  • 16I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.

  • 15Jako ogień, który las pali, i jako płomień, który zapala góry.

  • 13A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.

  • 10Wionąłeś wiatrem twym, okryło je morze; połknieni są jako ołów w wodach gwałtownych.

  • 8Otobym daleko zaleciał, a mieszkałbym na puszczy. Sela.

  • 8Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego;

  • 30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?

  • 20Zachwycą go strachy jako wody, w nocy go porwie wicher.