Ksiega Psalmów 149:8
Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznemi;
Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznemi;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
6Wysławiania Boże będą w ustach ich, a miecz na obie strony ostry w rękach ich,
7Aby wykonywali pomstę nad poganami, a karali narody;
9Aby postąpili z nimi według prawa zapisanego.Tać jest sława wszystkich świętych jego. Halleluja.
8A jeźliby byli okowani w pęta, albo uwikłani powrozami utrapienia:
9Tedy przez to im oznajmuje sprawy ich, i przestępstwa ich, że się zmocniły;
2Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc:
3Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich.
9Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich.
10Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi!
18On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.
19Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
10Którzy siedzą w ciemności i w cieniu śmierci, ściśnieni będąc nędzą i żelazem,
11Królowie ziemscy, i wszystkie narody; książęta i wszyscy sędziowie ziemi;
4Ale Pan sprawiedliwy poprzecinał powrozy niezbożników.
18Którego nogi pętami trapili, a żelazo ścisnęło ciało jego,
34Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi;
16Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie.
5Pan po prawicy twojej potrze królów w dzień gniewu swego.
22Aby władał i książętami jego według zdania duszy swojej, i starców jego mądrości nauczał.
11Którzy są wygładzeni w Endor; stali się jako gnój na ziemi.
32Jeźliby ustawy moje splugawili, a przykazań moich nie przestrzegali:
15Abym opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syońskiej, weseląc się w zbawieniu twojem.
16Zanurzeni są poganie w dole, który uczynili; w sieci, którą skrycie zastawili, uwięzła noga ich.
8Aby go posadził z książętami, z książętami ludu swego;
4Moc zaiste królewska miłuje sąd; albowiemeś ty ustanowił prawa; sąd i sprawiedliwość w Jakóbie ty wykonujesz.
13Kości jego jako trąby miedziane; gnaty jego jako drąg żelazny.
24Niech się zaćmią oczy ich, aby nie widzieli, a biodra ich niech się zawżdy chwieją.
27I będzie ich rządził laską żelazną; jako statki garncarskie skruszeni będą, jakom i ja wziął od Ojca mego.
14Bo tak mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Jarzmo żelazne włożę na szyję tych wszystkich narodów, aby służyły Nabuchodonozorowi, królowi Babilońskiemu, i będą mu służyły; także i zwierzęta polne podałem mu.
9Więc i Assyryjczycy złączyli się z nimi, będąc ramieniem synom Lotowym. Sela.
10A wodza tych, którzy mię obstąpili, nieprawość warg ich niech ich okryje.
13Ale teraz skruszę jarzmo jego, aby na tobie nie leżało, a związki twoje potargam.
20Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
12Śluby czyńcie, a oddawajcie je Panu, Bogu waszemu, wszyscy, którzyście około niego, wszyscy przynoście dary strasznemu. Onci odejmuje ducha książętom, a on jest na postrach królom ziemskim.
37Już urodzaje swoje obfite wydaje królom, któreś postanowił nad nami dla grzechów naszych; panują nad ciały naszemi, i nad bydłem naszem według woli swej, tak, żeśmy w wielkiem uciśnieniu.
14Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.
8I zeszły się przeciwko niemu narody z okolicznych krain, i zarzucili nań sieci swoje; a tak w jamie ich pojmany jest.
11Niech przyjdzie przed oblicze twoje narzekanie więźniów, a według wielkości ramienia twego zachowaj ostatki tych, co są na śmierć skazani.
21Dlatego dopuść głód na synów ich, a spraw, że okrutnie będą pobici od miecza, że będą żony ich osierociałe i owdowiałe, a mężowie ich że będą haniebnie zamordowani, a dzieci ich pobite mieczem na wojnie.
21A dnia onego nawiedzi Pan wojsko wysokie na wysokości, także i królów ziemskich na ziemi.
22I będą zgromadzeni, jako zgromadzeni bywają więźniowie do ciemnicy, a będą zamknieni w tarasie; po wielu, mówię, dniach, nawiedzeni będą.
12Nie zabijajże ich, aby nie zapomniał lud mój; ale ich rozprosz mocą twoją, i zrzuć ich, tarczo nasza, o Panie!
15I pójdzie król ich w niewolę, on i książęta jego z nim, mówi Pan.
5Pan złamał kij niezbożnych, i rózgę panujących;
6Przetoż otoczeni są pychą, jako łańcuchem złotym, a przyodziani okrutnością, jako szatą ozdobną.
12Izali żelazo proste pokruszy żelazo północne i stal?
8Stanie się bowiem dnia onego, mówi Pan zastępów, iż skruszę jarzmo jego z szyi twojej, a związki twoje potargam, i nie będą go więcej cudzoziemcy w niewolę podbijać;
17Izali dlatego będzie zapuszczał niewód swój, a ustawicznie zabijał narody bez litości?
8Przetoż był gniew Pański nad Judą, i nad Jeruzalemem, a podał ich na rozproszenie, na spustoszenie, i na pośmiech, jako sami widzicie oczyma waszemi.
8Ale Bóg sędzia, tego poniża, a owego wywyższa.