Ksiega Psalmów 113:8
Aby go posadził z książętami, z książętami ludu swego;
Aby go posadził z książętami, z książętami ludu swego;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
6Który się zniża, aby widział, co jest na niebie i na ziemi.
7Podnosi z prochu nędznego, a z gnoju wywyższa ubogiego,
7Pan ubogiego czyni i zbogaca, uniża i wywyższa.
8Wzbudza z prochu ubogiego, a z gnoju podnosi żebraka, aby je posadził z książęty, a dał im stolicę chwalebną osiadać; albowiem Pańskie są grunty ziemi, a na nich założył świat.
40Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej.
41Onci nędznego z utrapienia podnosi, i rozmnaża rodzinę jego jako trzodę.
9Który sprawia, że niepłodna w domu bywa matką weselącą się z dziatek. Halleluja.
11Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;
52Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone.
7Nie odwraca od sprawiedliwego oczów swoich; ale z królmi na stolicy sadza ich na wieki, i bywają wywyższeni.
7Bo nie od wschodu, ani od zachodu, ani od puszczy przychodzi wywyższenie.
14Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie.
14Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;
15Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,
32Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu, a w radzie starców niechaj go chwalą.
16Przywiodą je z weselem i z radością, a wnijdą na pałac królewski.
6A choć wywyższony jest Pan, wszakże na uniżonego patrzy, a wysokomyślnego z daleka poznaje.
8Ale człowiekowi możnemu dałeś ziemię, a ten, który był w powadze, mieszkał w niej.
2Aby sądził lud twój w sprawiedliwości, a ubogich twoich w prawości.
8Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznemi;
2Możne będzie na ziemi nasienie jego; rodzina szczerych błogosławiona będzie.
7Bo lepiej jest, iż ci rzeką: Postąp sam: a niżeliby cię zniżyć miano przed księciem; co widują oczy twoje.
14Bo ów z więzienia wychodzi, aby królował, a ten i w królestwie swojem zubożeć może.
6Pan pokornych podnosi; ale niepobożnych aż ku ziemi uniża.
21Postanowił go panem domu swego, i książęciem nad wszystką dzierżawą swoją,
22Aby władał i książętami jego według zdania duszy swojej, i starców jego mądrości nauczał.
29Gdy inni zniżeni będą, ty rzeczesz: Jam jest wywyższon; bo tego, co jest uniżonych oczów, Bóg zbawia.
27On wołając rzecze: Tyś ojciec mój, Bóg mój, i skała zbawienia mego,
4I dam im dzieci za książęta; dzieci mówię panować będą nad nimi.
19Który nie ma względu na osoby książąt, i nie waży sobie więcej bogacza nad ubogiego; bo oni wszyscy są czynem rąk jego.
14I wywyższył róg ludu swego, chwałę wszystkich świętych jego, mianowicie synów Izraelskich, ludu jemu najbliższego. Halleluja.
9Rozprasza, i daje ubogim; sprawiedliwość jego trwa na wieki; róg jego wywyższy się w sławie.
6Ojcem jest sierót, i sędzią wdów, Bogiem w przybytku swym świętym.
1Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawidowa.
19Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
5Tedy mówię: Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz? albo Syn człowieczy, iż go nawiedzasz?
6Albowiem mało mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go.
4Będzie sądził ubogich z ludu, a wybawi synów ubogiego; ale gwałtownika pokruszy.
12Poczyni też sobie z nich pułkowniki nad tysiącami, i rotmistrze nad pięćdziesięcioma; poczyni z nich oracze ról swoich, i żeńce żniwa swego, i te, którzyby robili rynsztunki wojenne, i potrzeby do wozów jego.
11Królowie ziemscy, i wszystkie narody; książęta i wszyscy sędziowie ziemi;
12Młodzieńcy, także i panny, starzy i młodzi,
3Dałeś mu żądość serca jego, a prośby ust jego nie odmówiłeś mu. Sela.
9A niech się chlubi brat niskiego stanu w wywyższeniu swojem,
12Błogosławiony naród, którego Pan jest Bogiem jego; lud, który sobie obrał za dziedzictwo.
9Pan strzeże przychodniów, sierotce i wdowie pomaga; ale drogę niepobożnych podwraca.
31Przeto, że stoi po prawej stronie nędznemu, aby go wybawił od tych, którzy osądzają duszę jego.
8Albowiem Bóg królem wszystkiej ziemi; śpiewajcież rozumnie.
12Albowiem wyrwie ubogiego wołającego, i nędznego, który nie ma pomocnika.
6Moc spraw swoich oznajmił ludowi swemu, dawszy im dziedzictwo pogan.
6Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem; chwałą i zacnością przyodziałeś go;