Ksiega Psalmów 16:6
Sznury mi przypadły na miejscach wesołych, a dziedzictwo wdzięczne przyszło na mię.
Sznury mi przypadły na miejscach wesołych, a dziedzictwo wdzięczne przyszło na mię.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
5Pan jest cząstką dziedzictwa mego, i kielicha mego, ty zatrzymujesz los mój.
7Będę błogosławił Pana, który mi dał radę, gdyż i w nocy ćwiczą mię nerki moje.
8Stawiałem Pana zawsze przed oczyma swemi; a iż on jest po prawicy mojej, nie będę wzruszony.
9Przetoż uweseliło się serce moje, a rozradowała się chwała moja; dotego ciało moje mieszkać będzie bezpiecznie.
5Będę mieszkał w przybytku twoim na wieki, schraniając się pod zasłonę skrzydeł twoich. Sela.
17Bo im on los rzucił, a ręka jego onę im sznurem rozmierzyła; aż na wieki dziedzicznie ją posiądą, od narodu do narodu mieszkać w niej będą.
1Złota pieśń Dawidowa.
2Strzeż mię, o Boże! bo w tobie ufam. Rzecz, duszo moja! Panu: Tyś Pan mój, a dobroć moja nic ci nie pomoże,
3Ale świętym, którzy są na ziemi, i zacnym, w których wszystko kochanie moje.
21Abym tym, którzy mię miłują, dała w dziedzictwo majętność wieczną, i skarby ich napełniła.
20I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał.
21Oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich oddał mi,
111Za dziedzictwo wieczne wziąłem świadectwa twoje; bo są radością serca mego.
24Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.
6Nadto dobrodziejstwo i miłosierdzie twe pójdą za mną po wszystkie dni żywota mego, a będę mieszkał w domu Pańskim na długie czasy.
18Bogactwo i sława przy mnie jest; majętność trwała i sprawiedliwość.
12Błogosławiony naród, którego Pan jest Bogiem jego; lud, który sobie obrał za dziedzictwo.
8Stało mi się dziedzictwo moje jako lew w lesie; wydaje przeciwko mnie głos swój, przetoż go nienawidzę.
36Dałeś mi też tarcz zbawienia twego, a prawica twoja podpierała mię, i dobrotliwość twoja uwielmożyła mię.
7Nawróć się, duszo moja! do odpocznienia swego; albowiem ci Pan dobrze uczynił.
8Bo wyrwał duszę moję od śmierci, oczy moje od płaczu, nogę moję od upadku.
7Mam w nienawiści tych, którzy przestrzegają próżnych marności; bo ja w Panu nadzieję pokładam.
33Los na łono rzucają; ale od Pana jest wszystko rozrządzenie jego.
14Toć będzie odpocznienie moje aż na wieki; tu będę mieszkał, bom go siebie upodobał.
6Ale ja w miłosierdziu twojem ufam: rozraduje się serce moje w zbawieniu twojem; będę śpiewał Panu, że mi dał wiele dobrego.
22Albowiem błogosławieni od Pana odziedziczą ziemię; ale przeklęci od niego będą wykorzenieni.
19Uprzedzili mię byli w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją.
20Wywiódł mię na przestrzeństwo; wyrwał mię, iż mię umiłował.
56Toć mam z tego, że przestrzegam przykazań twoich.
57Rzekłem: Panie! to jest cząstka moja, przestrzegać słów twoich.
6Ale teraz dałeś chorągiew tym, którzy się ciebie boją, aby ją wynieśli dla prawdy twej. Sela.
7Aby byli wybawieni umiłowani twoi; zachowajże ich prawicą twoją, a wysłuchaj mię.
37Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak iż się nie zachwiały kostki moje.
26Wtemem ocucił i spojrzałem, a sen mój był mi wdzięczny.
21Ukrywasz ich w skrytości oblicza twego, przed hardością człowieczą ukrywasz ich, jako w namiocie, przed swarliwemi językami.
1Psalm Dawidowy. Sądź mię, Panie! Boć ja w niewinności mojej chodzę, a w Panu ufając, nie zachwieję się.
16Chociażem Ja tego nie zabiegał, abym był pasterzem twoim, anim dnia boleści pragnął, ty wiesz, cokolwiek wyszło z ust moich, przed obliczem twojem jest.
1Psalm Dawidowy. Pan jest pasterzem moim, na niczem mi nie zejdzie.
11Lecz pokorni odziedziczą ziemię, i rozkochają się w wielkości pokoju.
6Albowiem prędko przemija gniew jego, ale po wszystek żywot trwa dobra wola jego; z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.
8Panie! umiłowałem mieszkanie domu twego, i miejsce przybytku chwały twojej.
18Mówiąc: Tobie dam ziemię Chananejską za sznur dziedzictwa waszego.
6Moc spraw swoich oznajmił ludowi swemu, dawszy im dziedzictwo pogan.
12Prawda z ziemi wyrośnie, a sprawiedliwość z nieba wyjrzy.
8Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi.
6Błogosławiony Pan; albowiem wysłuchał głos próśb moich.
12Noga moja stanęła na równinie; w zgromadzeniach będę błogosławił Pana.
8Bóg mówił przez świętobliwość swoję; dlatego się weselić będę, że rozdzielę Sychem, a dolinę Sukkot rozmierzę.
6Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemią chwała twoja.
16I rozweselą się nerki moje, gdy będą mówiły wargi twoje, co jest prawego.