Ksiega Psalmów 74:17
Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.
Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
15Tyś przerwał źródła i potoki; tyś osuszył rzeki bystre.
16Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.
11Tyś potawrł Egipt jako zranionego; mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjaciół twoich.
12Twojeć są niebiosa, twoja też i ziemia; okrąg świata i pełność jego tyś ugruntował.
9Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.
18Wspomnijże na to, że nieprzyjaciel zelżył Pana, a lud szalony jako urąga imieniowi twemu.
12Ale on uczynił ziemię mocą swą; on utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozciągnął niebiosa.
10Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
15Onci to jest, który uczynił ziemię mocą swoją, który utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozpostarł niebiosa;
25Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
10I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a niebiosa są dziełem rąk twoich.
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
17Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
18Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
1Modlitwa Mojżesza, męża Bożego. Panie! tyś bywał ucieczką naszą od narodu do narodu.
2Pierwej niżli góry stanęły i niżliś wykształtował ziemię, i okrąg świata, oto zaraz od wieku aż na wieki tyś jest Bogiem.
12Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?
18Izaliś rozumem twym doszedł szerokości ziemi? Powiedz mi, jeźli to wszystko wiesz?
22A póki ziemia trwać będzie, siew i żniwo, i zimno, i gorąco, i lato, i zima, i dzień, i noc nie ustaną.
30Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.
24O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem.
6Który uczynił niebo, i ziemię, morze, i wszystko, co w nich jest, który przestrzega prawdy aż na wieki;
8Który uśmierzasz szum morski, szum nawałności jego, i wzruszenie narodów,
4Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum.
5Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeżli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął?
6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
21Izali nie wiecie? Izali nie słyszycie? Izali się wam nie opowiada od początku? Izali nie zrozumiewacie od założenia gruntów ziemi?
19Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.
33I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi?
15Rozmnożyłeś naród; o Panie! rozmnożyłeś naród; uwielbionyś jest, acześ go był zapędził na wszystkie granice ziemi.
10Nawiedzasz ziemię, i odwilżasz ją; obficie ją ubogacasz strumieniem Bożym, napełnionym wodami, i gotujesz zboże ich, gdy ją tak przyprawiasz.
22Izali są między marnościami pogańskiemi, coby spuszczali deszcz? albo niebiosa mogąli same przez się dawać deszcze? Izaliś nie ty sam Pan, Bóg nasz? Przetoż oczekujemy na cię; bo to wszystko ty czynisz.
6Przedziwne rzeczy podług sprawiedliwości mówisz do nas, Boże zbawienia naszego, nadziejo wszystkich krajów ziemi, i morza dalekiego!
1Psalm Dawidowy. Pańska jest ziemia, i napełnienie jej, okrąg ziemi, i którzy mieszkają na nim.
6Albowiem mało mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go.
1Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego.
5Jegoż jest morze, bo je on uczynił; i ziemia, którą ręce jego ukształtowały.
7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;
15Błogosławieniście wy od Pana, który stworzył niebo i ziemię.
16Niebiosa są niebiosa Pańskie; ale ziemię dał synom ludzkim.
12Wszakeś ty, Boże! zdawna królem moim; ty sprawujesz hojne zbawienie w pośród ziemi.
17Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?
5Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne.
19Pan mądrością ugruntował ziemię, a roztropnością umocnił niebiosa.
17I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.
5Z tyłu i z przodku otoczyłeś mię, a położyłeś na mię rękę twoję.
4Na instrumencie o dziesięciu strunach, na lutni, i na harfie z śpiewaniem.
22Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli?
2Utwierdzona jest stolica twoja przed wszystkiemi czasy; tyś jest od wieczności.
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy. Panie! doświadczyłeś i doznałeś mię.