Ksiega Psalmów 74:16
Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.
Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
17Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.
15Tyś przerwał źródła i potoki; tyś osuszył rzeki bystre.
11Albo rzekłlibym: Wżdyć ciemności zakryją mię; aleć i noc jest światłem około mnie,
12Gdyż i ciemności nic nie zakryją przed tobą; owszem tobie noc jako dzień świeci; ciemnościć są jako światłość.
11Tyś potawrł Egipt jako zranionego; mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjaciół twoich.
12Twojeć są niebiosa, twoja też i ziemia; okrąg świata i pełność jego tyś ugruntował.
12Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?
5Pan jest stróżem twoim; Pan jest cieniem twoim po prawej ręce twojej.
6We dnie słońce nie uderzy na cię, ani miesiąc w nocy.
19Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.
20Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.
8Słońce, aby panowało we dnie; albowiem na wieki miłosierdzie jego;
12Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.
10Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
2Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.
16I uczynił Bóg dwa światła wielkie: światło większe, aby rządziło dzień, a światło mniejsze, aby rządziło noc, i gwiazdy.
17I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.
18I żeby rządziły dzień i noc, i czyniły rozdział między światłością, i między ciemnością; i widział Bóg, że to było dobre.
14I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata.
7Zaprawdę wdzięczna jest światłość, i miła rzecz oczom widzieć słońce.
5Słońce wschodzi i słońce zachodzi, a spieszy się do miejsca swego, kędy wschodzi;
6I wywiedzie jako światłość sprawiedliwość twoję, a sąd twój jako południe.
8Który uśmierzasz szum morski, szum nawałności jego, i wzruszenie narodów,
35Tak mówi Pan, który daje słońce na światłość we dnie, postanowienie miesiąca i gwiazd na światłość w nocy; który rozdziela morze, a huczą nawałności jego; Pan zastępów imię jego.
24Tenci to dzień, który uczynił Pan; rozweselmyż się, a rozradujmy się weń.
25Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
2Pierwej niż się zaćmi słońce, i światło, i miesiąc i gwiazdy, a nawrócą się obłoki po dżdżu.
29Tyś zaiste pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje.
3Z ust niemowlątek i ssących ugruntowałeś moc twą dla nieprzyjaciół twoich, abyś wyniszczył nieprzyjaciela i tego, który się mści.
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.
2Niebiosa opowiadają chwałę Bożą, a dzieło rąk jego rozpostarcie oznajmuje.
10I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a niebiosa są dziełem rąk twoich.
14Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.
16Niebiosa są niebiosa Pańskie; ale ziemię dał synom ludzkim.
17I nad południe jaśniejszy nastanie czas twój; zaćmiszli się, będziesz jako zaranek.
28Albowiem ty lud utrapiony wybawisz, a oczy wyniosłe poniżysz.
4Niemasz języka ani mowy, gdzieby głosu ich słychać nie było.
19Nie będziesz miał więcej słońca za światłość dzienną, a jasność miesiąca nie oświeci cię, ale Pan będzie światłością twoją wieczną, a Bóg twój sławą twoją.
20Nie zajdzie więcej słońce twoje, a miesiąc twój nie skryje się; bo Pan będzie wieczną światłością twoją; a tak dokonają się dni smutku twego.
1Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego.
1Psalm Dawidowy. Pańska jest ziemia, i napełnienie jej, okrąg ziemi, i którzy mieszkają na nim.
7Lecz będzie dzień jeden, który jest wiadomy Panu, a nie będzie dnia ani nocy; wszakże czasu wieczornego będzie światło.
4Albowiem tysiąc lat przed oczyma twemi są jako dzień wczorajszy, który przeminął, i jako straż nocna.
5I nazwał Bóg światłość dniem a ciemność nazwał nocą; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień pierwszy.
9Będą upojeni hojnością domu twego, a strumieniem rozkoszy twoich napoisz ich.
3Chwalcie go słońce i miesiącu; chwalcie go wszystkie jasne gwiazdy.
4Pan dla siebie samego wszystko sprawił, nawet i niezbożnika na dzień zły.
18Obłoki wydały powodzi; niebiosa wydały gromy, a strzały twoje tam i sam biegały.
4Na instrumencie o dziesięciu strunach, na lutni, i na harfie z śpiewaniem.
15Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?