Ksiega Psalmów 104:2
Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.
Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś.
3Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;
4Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym.
6Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.
18Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
9Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego;
8On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
29(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.
30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?
12Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.
8Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.
9Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.
22Ten, który siedzi nad okręgiem ziemi, której obywatele są jako szarańcza; ten, który rozpostarł niebiosa jako cienkie płótno, a rozciągnął je, jako namiot ku mieszkaniu:
14Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.
8Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach;
32Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)
34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?
17I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.
11Albo rzekłlibym: Wżdyć ciemności zakryją mię; aleć i noc jest światłem około mnie,
12Gdyż i ciemności nic nie zakryją przed tobą; owszem tobie noc jako dzień świeci; ciemnościć są jako światłość.
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.
25Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
11Albo cię ogarnęły ciemności, iż nie widzisz? a wielkości wód okryły cię.
12Mówisz: Izali Bóg nie jest na wysokości niebios? Spojrzyj proszę na wierzch gwiazd, jako są wysokie.
11A wsiadłszy na Cheruba, latał; latał na skrzydłach wiatrowych.
16Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.
11Tyś potawrł Egipt jako zranionego; mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjaciół twoich.
10Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół.
10I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a niebiosa są dziełem rąk twoich.
3Z ust niemowlątek i ssących ugruntowałeś moc twą dla nieprzyjaciół twoich, abyś wyniszczył nieprzyjaciela i tego, który się mści.
12Ale on uczynił ziemię mocą swą; on utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozciągnął niebiosa.
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
2Obłok i ciemność około niego; sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy jego.
4Wysławiać cię będę między ludźmi, Panie! a będęć śpiewał między narodami.
5Albowiem większe jest nad niebiosa miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.
3Obłoczę niebiosa w ciemności, a wór daję za odzienie ich.
1Przedniejszemu śpiewakowi na Gittyt psalm Dawidowy.
4Pan jest nad wszystkie narody wywyższony; chwała jego nad niebiosa.
5Któż taki, jako Pan Bóg nasz, który mieszka na wysokości?
20Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.
10Nakłonił niebios i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego.
12A jako odzienie zwiniesz je i będą odmienione; ale ty tenżeś jest, a lata twoje nie ustaną.
30Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.
44Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.
15Onci to jest, który uczynił ziemię mocą swoją, który utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozpostarł niebiosa;
13Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.
4Chwalcie go niebiosa nad niebiosami, i wody, które są nad niebem.
1Pan króluje, oblekł się w dostojność; oblekł się Pan w możność, i przepasał się; utwierdził też okrąg świata, aby się nie poruszył.
7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;
6A to jako oblubieniec wychodzi z łożnicy swojej; raduje się jako olbrzym, który ma bieżeć w drogę.