Ksiega Psalmów 19:6

Polska Biblia Gdanska

A to jako oblubieniec wychodzi z łożnicy swojej; raduje się jako olbrzym, który ma bieżeć w drogę.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Koh 1:5 : 5 Słońce wschodzi i słońce zachodzi, a spieszy się do miejsca swego, kędy wschodzi;
  • Kol 1:23 : 23 Jeźli tylko trwacie w wierze ugruntowani i utwierdzeni, a nie poruszeni od nadziei Ewangielii, którąście słyszeli, która jest kazana wszelkiemu stworzeniu, które jest pod niebem, której ja Paweł stałem się sługą;
  • Hi 22:14 : 14 Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.
  • Hi 25:3 : 3 Izali jest liczba wojskom jego? a nad kim nie wschodzi światłość jego?
  • Ps 113:3 : 3 Od wschodu słońca, aż do zachodu jego, niech będzie chwalebne imię Pańskie.
  • Ps 139:9 : 9 Wziąłlibym skrzydła rannej zorzy, abym mieszkał na końcu morza,

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 19:1-5
    5 wersety
    80%

    1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.

    2Niebiosa opowiadają chwałę Bożą, a dzieło rąk jego rozpostarcie oznajmuje.

    3Dzień dniowi podaje słowo, a noc nocy pokazuje umiejętność,

    4Niemasz języka ani mowy, gdzieby głosu ich słychać nie było.

    5Na wszystkę ziemię wyszedł porządek ich, a na kończyny okręgu ziemi słowa ich; słońcu na nich namiot wystawił.

  • Koh 1:5-6
    2 wersety
    75%

    5Słońce wschodzi i słońce zachodzi, a spieszy się do miejsca swego, kędy wschodzi;

    6Idzie na południe, a obraca się na północy; wiatr ustawicznie krążąc idzie, a po okręgach swoich wraca się wiatr.

  • 3Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.

  • 14Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.

  • 3Ogień przed obliczem jego idzie, a zapala w około nieprzyjaciół jego.

  • 1Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego.

  • 7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;

  • 17Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.

  • 24Bo on na kończyny ziemi patrzy, a wszystko, co jest pod niebem, widzi.

  • 6Niebiosa opowiadają sprawiedliwość jego, a wszystkie narody oglądają chwałę jego.

  • 19Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

  • 13Od jasności oblicza jego rozpaliły się węgle ogniste.

  • 12Uczynił sobie z ciemności ukrycie, około siebie namiot swój z ciemnych wód, i z gęstych obłoków.

  • Hi 26:9-10
    2 wersety
    70%

    9Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.

    10Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.

  • Hi 9:7-8
    2 wersety
    70%

    7Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.

    8On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.

  • 22Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

  • 2Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.

  • 16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.

  • 8Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego;

  • 12A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.

  • 12Mówisz: Izali Bóg nie jest na wysokości niebios? Spojrzyj proszę na wierzch gwiazd, jako są wysokie.

  • 18Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.

  • Hi 36:29-30
    2 wersety
    69%

    29(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.

    30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?

  • 32

  • Jr 10:12-13
    2 wersety
    69%

    12Ale on uczynił ziemię mocą swą; on utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozciągnął niebiosa.

    13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.

  • 9Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego.

  • 14Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?

  • 22Ten, który siedzi nad okręgiem ziemi, której obywatele są jako szarańcza; ten, który rozpostarł niebiosa jako cienkie płótno, a rozciągnął je, jako namiot ku mieszkaniu:

  • 69%

    5Przed obliczem jego szedł mór, a węgle pałające szły przed nogami jego.

  • 4Któż wstąpił na niebo, i zasię zstąpił? któż zgromadził wiatr do garści swych? Któż zagarnął wody do szaty swej? któż utwierdził wszystkie kończyny ziemi? Cóż za imię jego? i co za imię syna jego? Wieszże?

  • 3Izali jest liczba wojskom jego? a nad kim nie wschodzi światłość jego?

  • 9Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

  • 15On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego.

  • 9Dłuższa miara ich, niż ziemia, a szersza, niż morze.

  • 69%

    3Gdy Bóg szedł od południa, a Święty z góry Faran, Sela! okryła niebiosa sława jego, a chwały jego ziemia pełna była.

  • 3Od wschodu słońca, aż do zachodu jego, niech będzie chwalebne imię Pańskie.

  • 8Tedy się ziemia wzruszyła i zadrżała, a fundamenty gór zatrząsnęły się, i wzruszyły się od gniewu jego.

  • 27Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.

  • 7Wychodzi od kończyn niebios, a obchodzi je aż do kończyn ich, a niemasz nic, coby się mogło ukryć przed gorącem jego.

  • 18Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.