Ksiega Hioba 26:10
Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem.
8Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.
9Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.
9Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.
30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?
28Gdy utwierdzał obłoki w górze, i umacniał źródła przepaści;
29Gdy zakładał morzu granice jego, i wodom, aby nie przestępowały rozkazania jego; gdy rozmierzał grunty ziemi:
10Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego,
11I rzekłem: Aż dotąd wychodzić będziesz, a dalej nie postąpisz, a tu położysz nadęte wały twoje.
12Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?
7Który zgromadził jako na kupę wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.
9Dłuższa miara ich, niż ziemia, a szersza, niż morze.
10Jeźli wypełni, albo jeźli zawrze, albo jeźli w jedno ściśnie, któż go zawściągnie?
11Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.
12Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.
11Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
24Bo on na kończyny ziemi patrzy, a wszystko, co jest pod niebem, widzi.
25Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą.
12Ale on uczynił ziemię mocą swą; on utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozciągnął niebiosa.
13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.
7Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
8On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
11Albo cię ogarnęły ciemności, iż nie widzisz? a wielkości wód okryły cię.
12Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.
5Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
15On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
3Celu ciemnościom ułożonego i końca wszystkich rzeczy on dochodzi, i kamieni, które w ciemności i cieniu śmierci leżą.
30Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.
6Potem rzekł Bóg: Niech będzie rozpostarcie, w pośrodku wód, a niech dzieli wody od wód.
16Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.
17Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.
15Onci to jest, który uczynił ziemię mocą swoją, który utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozpostarł niebiosa;
16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.
18Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?
17I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.
18I żeby rządziły dzień i noc, i czyniły rozdział między światłością, i między ciemnością; i widział Bóg, że to było dobre.
2Bo on na morzu ugruntował ją, a na rzekach utwierdził ją.
6Który rozciągnął ziemię na wodach; albowiem na wieki miłosierdzie jego;
3Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
27Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,
20Umiejętnością jego rozstąpiły się przepaści, a obłoki rosą kropią.
32Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)
25Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
14Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.
6Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.
11A wsiadłszy na Cheruba, latał; latał na skrzydłach wiatrowych.
16I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.
32
19Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.