Ksiega Przyslów 8:28
Gdy utwierdzał obłoki w górze, i umacniał źródła przepaści;
Gdy utwierdzał obłoki w górze, i umacniał źródła przepaści;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
29Gdy zakładał morzu granice jego, i wodom, aby nie przestępowały rozkazania jego; gdy rozmierzał grunty ziemi:
26Jeszcze był nie uczynił ziemi, i równin, ani początku prochu okręgu ziemskiego.
27Gdy gotował niebiosa, tamem była; gdy rozmierzał okrągłość nad przepaściami;
8Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.
9Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.
10Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
25Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą.
26On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
24Gdy jeszcze nie było przepaści, spłodzonam jest, gdy jeszcze nie było źródeł opływających wodami.
2I zawarte są źródła przepaści, i okna niebieskie, i zahamowany jest deszcz z nieba.
19Pan mądrością ugruntował ziemię, a roztropnością umocnił niebiosa.
20Umiejętnością jego rozstąpiły się przepaści, a obłoki rosą kropią.
7Który zgromadził jako na kupę wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.
8Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc?
9Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego;
10Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego,
15Onci to jest, który uczynił ziemię mocą swoją, który utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozpostarł niebiosa;
16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.
30Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.
15Wypuścił strzały swe, i rozproszył ich, a błyskawicami gęstemi rozgromił ich.
2Bo on na morzu ugruntował ją, a na rzekach utwierdził ją.
12Ale on uczynił ziemię mocą swą; on utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozciągnął niebiosa.
13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.
16I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.
6Potem rzekł Bóg: Niech będzie rozpostarcie, w pośrodku wód, a niech dzieli wody od wód.
7I uczynił Bóg rozpostarcie; uczynił też rozdział między wodami, które są pod rozpostarciem; i między wodami, które są nad rozpostarciem; i stało się tak.
11Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
12Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.
8On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
5Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne.
6Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.
11A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
8Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył.
9Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.
34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?
27Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,
8Który obraca opokę w jezioro wód, a krzemień w źródło wód.
30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?
18Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
6Który na niebiesiech zbudował pałace swoje, a zastęp swój na ziemi uszykował; który może zawołać wody morskie, a wylać je na oblicze ziemi; Pan jest imię jego.
4Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum.
15Tyś przerwał źródła i potoki; tyś osuszył rzeki bystre.
16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?
11A wsiadłszy na Cheruba, latał; latał na skrzydłach wiatrowych.
15Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.
25Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
6Przedziwne rzeczy podług sprawiedliwości mówisz do nas, Boże zbawienia naszego, nadziejo wszystkich krajów ziemi, i morza dalekiego!
17I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.
6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.