Ksiega Hioba 38:25
Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
24Którąż się drogą dzieli światłość, i gdzie się rozchodzi wiatr wschodni po ziemi?
25Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą.
26On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
26Aby szedł deszcz na ziemię, w której nikt nie mieszka, i na pustynię, gdzie niemasz człowieka;
27Aby nasycił miejsce puste i niepłodne, a wywiódł z niego zieloną trawę.
28Izali ma deszcz ojca? a krople rosy kto płodzi?
29Z czyjegoż żywota wychodzi mróz? a szron niebieski któż płodzi?
33I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi?
34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?
35Izali możesz wypuścić błyskawice, aby przyszły, i rzekłyć: Otośmy?
36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
37Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi?
38Aby polany proch stężał, a bryły aby się społu zelgnęły?
11A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.
3Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
4Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
5Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;
15Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.
19Gdzież jest ta droga do miejsca światłości? a ciemności gdzie mają miejsce swoje?
17Widziały cię wody, o Boże! widziały cię wody, i ulękły się, i wzruszyły się przepaści.
18Obłoki wydały powodzi; niebiosa wydały gromy, a strzały twoje tam i sam biegały.
27Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,
28Który spuszczają obłoki, a spuszczają na wiele ludzi.
29(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.
11Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
32Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)
15Tyś przerwał źródła i potoki; tyś osuszył rzeki bystre.
8Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc?
10Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;
16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?
22Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli?
15On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
14Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?
8Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.
2Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
10Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego,
5Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeżli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął?
3Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;
13Któż go przełożył nad ziemią? a kto wystawił cały okrąg świata?
32
4Wyleje rzeka z miejsca swojego, tak, iż jej nikt przebyć nie może, bywa jednak zahamowana przemysłem nędznego człowieka, i odchodzi.
12Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?
15Wypuścił i strzały, a rozproszył je, i błyskawicą potarł je.
28Gdy utwierdzał obłoki w górze, i umacniał źródła przepaści;