Ksiega Przyslów 3:20
Umiejętnością jego rozstąpiły się przepaści, a obłoki rosą kropią.
Umiejętnością jego rozstąpiły się przepaści, a obłoki rosą kropią.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
19Pan mądrością ugruntował ziemię, a roztropnością umocnił niebiosa.
27Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,
28Który spuszczają obłoki, a spuszczają na wiele ludzi.
29(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.
30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?
12Ale on uczynił ziemię mocą swą; on utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozciągnął niebiosa.
13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.
15Onci to jest, który uczynił ziemię mocą swoją, który utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozpostarł niebiosa;
16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.
27Gdy gotował niebiosa, tamem była; gdy rozmierzał okrągłość nad przepaściami;
28Gdy utwierdzał obłoki w górze, i umacniał źródła przepaści;
29Gdy zakładał morzu granice jego, i wodom, aby nie przestępowały rozkazania jego; gdy rozmierzał grunty ziemi:
10Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
11A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
15Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
5Tedy zrozumiesz bojaźń Pańską, a znajomość Bożą znajdziesz.
6Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
6Słowem Pańskiem są niebiosa uczynione, a Duchem ust jego wszystko wojsko ich.
7Który zgromadził jako na kupę wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.
28Izali ma deszcz ojca? a krople rosy kto płodzi?
37Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi?
7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;
8Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.
13Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia.
15Wypuścił strzały swe, i rozproszył ich, a błyskawicami gęstemi rozgromił ich.
15On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
10Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
11Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.
12Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.
13Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.
10Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;
30Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.
11Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
21Synu mój! niech to nie odstępuje od oczów twych: strzeż prawdziwej mądrości i roztropności;
5Tego zaiste umyślnie wiedzieć nie chcą, że się niebiosa dawno stały i ziemia z wody i w wodzie stanęła przez słowo Boże,
16I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.
16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?
4Zaiste przez umiejętność komory napełnione bywają wszelakiemi bogactwami kosztownemi i wdzięcznemi.
2Kropić będzie jako deszcz nauka moja, popłynie jako rosa wymowa moja, jako drobny deszcz na zioła, a jako krople na trawę.
26On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
25Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
18Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.
3Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;
6Który na niebiesiech zbudował pałace swoje, a zastęp swój na ziemi uszykował; który może zawołać wody morskie, a wylać je na oblicze ziemi; Pan jest imię jego.
4Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.
15Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.
34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?