Ksiega Hioba 12:10

Biblia Gdanska (1632/1881)

W czyjej mocy jestdusza wszelkiego stworzenia oraz duch wszelkiego ludzkiego ciała?

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Dz 17:28 : 28 Bowiem w Nim żyjemy, zostaliśmy wprawieni w ruch i jesteśmy. Jak i u was niektórzy z poetów powiedzieli: Gdyż jesteśmy Jego plemieniem.
  • Lb 16:22 : 22 Więc padli na swoje oblicza i powiedzieli: Boże, Panie duchów wszelkiej cielesnej natury S. Jeden człowiek zgrzeszył, a chcesz się gniewać na cały zbór?
  • Hi 27:3 : 3 że dopóki mam w sobie oddech i Boże tchnieniew mych nozdrzach,
  • Hi 33:4 : 4 Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego.
  • Hi 34:14-15 : 14 Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie, 15 razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.
  • Ps 146:3-4 : 3 Nie polegajcie na możnych; ani na synu człowieka, u którego nie ma pomocy 4 Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.
  • Dn 5:23 : 23 Owszem, podniosłeś się przeciwko Panu Niebios, przyniesiono przed ciebie naczynie Jego Domu, a ty, twoi książęta, żony i nałożnice, piliście z niego wino. Chwaliłeś bogów srebrnych, złotych, miedzianych, żelaznych, drewnianych i kamiennych, co nie widzą, nie słyszą, ani nie ogłaszają; a nie uczciłeś Boga, w którego ręku jest twoje tchnienie i u którego są wszystkie drogi.
  • J 3:6 : 6 To zrodzone z cielesnej natury jest cielesną naturą; ale to zrodzone z Ducha jest duchem.
  • Dz 17:25 : 25 ani nie został sługą rąk ludzkich, jako Ten, co czegoś dodatkowo potrzebuje, gdyż sam daje wszystkim istnienie, tchnienie i wszystko.
  • Ps 104:29 : 29 Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.
  • Rdz 2:7 : 7 I tak WIEKUISTY, Bóg, utworzył człowieka z prochu ziemi oraz tchnął w jego nozdrza dech życia, a człowiek stał się istotą żyjącą.
  • Rdz 6:17 : 17 A oto Ja sprowadzam potop wody na ziemię, by zniweczyć spod nieba wszelką cielesną naturę, w której jest tchnienie życia; wszystko, co jest na ziemi wyginie.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 9Kto by w tym wszystkim nie poznał, że stworzyła to ręka WIEKUISTEGO.

  • 3że dopóki mam w sobie oddech i Boże tchnieniew mych nozdrzach,

  • 4Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego.

  • Hi 34:13-15
    3 wersety
    73%

    13Kto Mu dał władzę nad ziemią? Kto ustanowił cały krąg świata?

    14Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie,

    15razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.

  • 22Odstąpcie zatem od człowieka, którego tchnienie jest w jego nozdrzach, bo za co go uważacie?

  • 4Oto wszystkie dusze – one są Moje; tak dusza ojca, jak i dusza syna są Moje; a dusza, która zgrzeszy – ta zginie!

  • 11Czyż ucho nie ma próbować słów, tak jak podniebienie kosztuje pokarm?

  • 7I tak WIEKUISTY, Bóg, utworzył człowieka z prochu ziemi oraz tchnął w jego nozdrza dech życia, a człowiek stał się istotą żyjącą.

  • 8Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.

  • 4Komu wynurzyłeś twe słowa i czyje natchnienie z ciebie wyszło?

  • 16Panie! Pozwól mi wyzdrowieć i ożyć. Przez nie się żyje i jedynie w nich jest życie mojego ducha.

  • Ps 104:29-30
    2 wersety
    70%

    29Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

    30Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.

  • 5Tak mówi Bóg, WIEKUISTY, który stworzył niebiosa i je rozpostarł; który rozprzestrzenił ziemię wraz z jej płodami; On, który użycza tchnienia tym, co się na niej zaludniają; a Ducha tym, co po niej pielgrzymują.

  • 10Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

  • 12Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.

  • 17mają uszy a nie słyszą i nie mają tchnienia w swych ustach.

  • 13Czy nie dlatego, że zwracasz swojego ducha przeciw Bogu i wyrzucasz z twych ust takie słowa?

  • 21Kto wie, czy duch synów ludzkich wznosi się w górę, a duch bydlęcia zstępuje na dół, do ziemi?

  • 8Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?

  • 16Otwierasz Twoją rękę i co żyje, wszystko nasycasz do woli.

  • 22A jednak Bóg długo go utrzymuje Swoją siłą, dźwiga na nowo, choć zwątpił już o życie.

  • 7A proch wróci do ziemi, skąd powstał, zaś duch wróci do Boga, który go dał.

  • 14Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.

  • 9Tego, który powołał do życia nasze dusze i nie dał się zachwiać naszej nodze.

  • 6Wszelki duch niechaj chwali WIEKUISTEGO. HALLELUJA!

  • 7Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.

  • 4Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.

  • 1Wyrocznia. Słowo WIEKUISTEGO o Israelu; wypowiedź WIEKUISTEGO, który rozpostarł niebo, ugruntował ziemię, i ukształtował ducha człowieka w jego wnętrzu.

  • 10On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.

  • 13Ale u Niego samego jest tylko mądrość i moc, Jego jest rada i roztropność.

  • 1Serce króla jest w ręku WIEKUISTEGO, tak jak potoki wody; kieruje nim, dokądkolwiek Mu się podoba.

  • 6WIEKUISTY uśmierca i ożywia, strąca do Krainy Umarłych i wyprowadza.

  • 25ani nie został sługą rąk ludzkich, jako Ten, co czegoś dodatkowo potrzebuje, gdyż sam daje wszystkim istnienie, tchnienie i wszystko.

  • 12Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz?

  • 15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.

  • 13On jednak trwa przy jednym – któż Go powstrzyma? Jego istota zapragnęła i dlatego to spełnia.

  • 1Mój duch jest złamany, moje dni przygasły, groby czekają.

  • 12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.

  • 1Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.

  • 10Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.

  • 23Wiem, o WIEKUISTY, że nie w mocy człowieka jest jego droga; nie dano wątłemu mężowi, by kierował swoim krokiem.

  • 10nawet tam zaprowadzi mnie Twoja ręka i ujmie Twoja prawica.

  • 67%

    9Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.

  • 10Jeżeli przemknie, uwięzi oraz zgromadzi na sąd – kto Mu wzbroni?

  • 12Bogactwa i sława są od Ciebie; Ty panujesz nad wszystkimi, w Twoich rękach jest moc i siła, Twoja ręka wszystko wywyższa i utwierdza.

  • 22Pomarło wszystko, w czyje nozdrza był tchnięty duch życia, ze wszystkiego, co było na lądzie.