Ksiega Przyslów 16:1
Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
9Serce człowieka rozważa swoją drogę, lecz WIEKUISTY kieruje jego krokiem.
10Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta.
11Waga i szale sprawiedliwości pochodzą od WIEKUISTEGO; Jego dziełem są wszystkie ciężarki w torbie.
2Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czystymi; ale to WIEKUISTY waży ducha.
3Powierz WIEKUISTEMU twoje sprawy, a utwierdzą się twe zamysły.
21Liczne są zamysły w sercu człowieka – ale postanowienie WIEKUISTEGO, tylko ono się utrzyma.
1Serce króla jest w ręku WIEKUISTEGO, tak jak potoki wody; kieruje nim, dokądkolwiek Mu się podoba.
2Człowiek uważa za prostą każdą swoją drogę, ale to WIEKUISTY jest tym, który waży serca.
23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
23Człowiek się cieszy z odpowiedzi swych ust; jak piękne jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie.
33Rzucają los na piersi; lecz od WIEKUISTEGO zależy to wszystko, co stąd wyniknie.
9Serce jest przewrotne ponad wszystko oraz nieuleczalnie chore – któż je zbada?
10Ja, WIEKUISTY, zgłębiam serce i doświadczam nerki, aby oddać każdemu według jego dróg, według owoców jego spraw.
16Zadrżą też radością Moje wnętrza, gdy twe usta wygłoszą proste rzeczy.
28Serce sprawiedliwego rozważa, co należy odpowiedzieć; lecz usta niegodziwych wylewają niecności.
6Bowiem tylko WIEKUISTY użycza Mądrości, z Jego ust pochodzi poznanie i roztropność.
24Ludzkie kroki kierowane są przez WIEKUISTEGO; jakże człowiek mógłby zrozumieć swoją drogę?
4Łagodność języka należy do drzewa Życia, a w nim przewrotność zadaje rany duchowi.
20Kto się zastanawia nad słowem – znajdzie szczęście; a kto polega na WIEKUISTYM – temu jest błogo.
21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
3Tygiel dla srebra, piec dla złota; lecz serca próbuje WIEKUISTY.
26Wielu szuka oblicza władcy, ale sąd każdego przychodzi od WIEKUISTEGO.
3Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
31Usta sprawiedliwego krzewią mądrość; a przewrotny język ulegnie zagładzie.
1Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.
2Język mędrców zdobi wiedza, a usta głupców tryskają niedorzecznością.
5Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.
30Usta sprawiedliwego mówią mądrość, a jego język sąd wygłasza.
18Ale co pochodzi z ust, z serca wychodzi, i to czyni człowieka nieczystym.
16O WIEKUISTY, nasz Boże! Ten cały dostatek, który Ci przygotowaliśmy na budowę domu Twojego świętego Imienia, z Twojej jest ręki, bo Twoje jest wszystko.
3Zarówno dzieci ludu, jak i synowie dostojnych mężów, bogaty i biedny - razem.
11Kraina Umarłych i zatracenie są otwarte przed WIEKUISTYM; o ileż bardziej ludzkie serca.
13Dlatego Pan mówi: Ponieważ ten lud przybliża się do mnie swoimi ustami i czci Mnie swoimi wargami, ale swoje serce ode Mnie oddala, zaś ich bojaźń przede Mną jest przepisem ludzkim, wyuczonym;
15Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
20Przewrotne serce nie znajdzie szczęścia; a kto zmienia swój język – popadnie w niedolę.
13Upodobaniem królów winny być sprawiedliwe usta; powinni miłować tego, co szczerze przemawia.
15Ten, który kształtuje ich serca, zwraca uwagę na ich wszystkie sprawy.
12Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
19Jak w wodzie odbija się twarz naprzeciwko twarzy tak i serce człowieka w człowieku.
1Przewodnikowi chóru, dumanie na sześć głosów; przez synów Koracha, pieśń miłości.
21W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.
7Usta mędrców rozsiewają wiedzę, a serce głupców – nieprawdę.
11WIEKUISTY zna zamysły ludzi, że są marne.
25Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą; jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
27Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.
14Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
23Wiem, o WIEKUISTY, że nie w mocy człowieka jest jego droga; nie dano wątłemu mężowi, by kierował swoim krokiem.
3Szczerość mojego serca odbije się w moich słowach, a me usta wynurzą jasną prawdę.
14Zatem ustalcie w waszych sercach, by się nie troszczyć przed czasem jak się bronić.
45Szlachetny człowiek ze szlachetnego skarbca serca wydobywa szlachetne, a zły człowiek ze złego skarbca swojego serca wydobywa złe; bowiem z obfitości serca mówią jego usta.