Ksiega Przyslów 15:4
Łagodność języka należy do drzewa Życia, a w nim przewrotność zadaje rany duchowi.
Łagodność języka należy do drzewa Życia, a w nim przewrotność zadaje rany duchowi.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
31Usta sprawiedliwego krzewią mądrość; a przewrotny język ulegnie zagładzie.
32Usta sprawiedliwego umieją się podobać; a w ustach niegodziwych są tylko matactwa.
1Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.
2Język mędrców zdobi wiedza, a usta głupców tryskają niedorzecznością.
3Na każdym miejscu są oczy WIEKUISTEGO, spoglądają na złe i dobre.
20Przewrotne serce nie znajdzie szczęścia; a kto zmienia swój język – popadnie w niedolę.
24Usuń od siebie matactwo ust oraz oddal od siebie przewrotność warg.
18Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.
19Mowa prawdy utrzyma się na wieki, ale kłamliwy język tylko na mrugnięcie oka.
20Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.
21W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
23Kto strzeże ust oraz swojego języka – ochrania od utrapień swoje życie.
11Usta sprawiedliwego są zdrojem życia, a usta niegodziwych pokrywa krzywda.
13Kto jest tym mężem, co pragnie życia oraz miłuje swoje dni, aby oglądał dobro?
2Niejeden z plonu swych ust spożywa dobro, jednak pragnieniem przeniewierców jest grabież.
3Kto strzeże swoich ust – ten pilnuje swojego życia; zaś kto swe wargi lekkomyślnie otwiera – temu grozi ruina.
19Przy mnóstwie słów nie uniknie się błędu; a kto swe usta powściąga – jest rozważnym.
20Język sprawiedliwych to wyborowe srebro; rozum niegodziwych ma mało wartości.
15Książę daje się ugiąć cierpliwością; a łagodny język kruszy kości.
10Bo każdy, kto ma upodobanie w pragnieniu życia oraz zobaczeniu szczęśliwych dni, niech powstrzyma swój język od złego, a jego wargi od powiedzenia zdrady.
5Tak też język jest małym członkiem, a bardzo się chlubi. Oto mały ogień zapala wielki las.
6Zatem język jest ogniem, zaś świat należy do bezprawia. Język jest ustanowiony w naszych członkach jako ten, co plami całe ciało i zapala początek kręgu; a sam jest zapalany od ognia gehenny.
23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
24Wdzięczne mowy są samospływajacym miodem, słodyczą dla ducha i pokrzepieniem dla kości.
30Usta sprawiedliwego mówią mądrość, a jego język sąd wygłasza.
5Głupiec gardzi napominaniem ojca, a kto zwraca uwagę na przestrogę – nabierze rozumu.
4Niecny zważa na nieprawe usta; kłamca przysłuchuje się złowieszczej mowie.
8Ale nikt z ludzi nie może ujarzmić języka; jest nieopanowanie zgubny, pełny śmiercionośnego jadu.
28Kłamliwy język nienawidzi swoich gnębionych, a gładkie usta przygotowują upadek.
30Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
7Usta mędrców rozsiewają wiedzę, a serce głupców – nieprawdę.
4Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
30Owocem sprawiedliwego jest drzewo Życia; mędrzec zjednywa sobie dusze.
1Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
12Wdzięczne są słowa z ust mędrca; ale pochłaniają go wargi głupca.
14ich usta są pełne klątwy i goryczy;
19Twoje usta rozpuszczasz na złe, a twój język układa zdradę.
23Człowiek się cieszy z odpowiedzi swych ust; jak piękne jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie.
5Bo wina wyćwiczyła twoje usta oraz wybrałeś sobie mowę chytrych.
10Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Nie tak to ma być, moi bracia.
13Wesołe serce wypogadza oblicze, a w strapieniu serca i duch znękany.
7Jego usta są pełne bluźnierstwa, podstępu i zdrady, a na jego języku niecność oraz nieprawość.
10Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta.
21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
17Tak też każde dobre drzewo wydaje szlachetne owoce; a skażone drzewo wydaje zepsute owoce.
7Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.
11Jak złote jabłuszka na wycyzelowanych, srebrnych naczyniach – tak słowo wypowiedziane stosownie do swoich właściwych okoliczności.
14Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
22Bo są życiem dla tych, którzy je znaleźli i zdrowiem dla całego ich ciała.