Ksiega Przyslów 25:15

Biblia Gdanska (1632/1881)

Książę daje się ugiąć cierpliwością; a łagodny język kruszy kości.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Prz 15:1 : 1 Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.
  • Koh 10:4 : 4 Jeśli by powstał gniew władcy przeciwko tobie nie opuszczaj twojego stanowiska; gdyż uległość przytłumia wielkie winy.
  • Prz 16:14 : 14 Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.
  • Rdz 32:4-9 : 4 Jakób także wysłał przed sobą posłańców do swego brata Esawa, do ziemi Seir, do dziedzictwa Edomu, 5 i im rozkazał, mówiąc: Tak powiecie mojemu panu Esawowi: Tak mówi twój sługa Jakób: Gościłem u Labana i dotąd tam mieszkałem. 6 Ale nagromadziło się u mnie bydło, osły, trzody, sługi i służebnice, więc posyłam oznajmić to memu panu, by znaleźć łaskę w twoich oczach. 7 A wysłańcy wrócili do Jakóba oraz mu powiedzieli: Przybyliśmy do twojego brata, do Esawa i on również idzie na twe spotkanie, a z nim czterystu ludzi. 8 Więc Jakób bardzo się wystraszył i strwożył; rozdzielił na dwa hufce ludzi, którzy z nim byli, trzody, bydło oraz wielbłądy. 9 Nadto powiedział: Jeśli Esaw napadnie na jeden hufiec i go porazi, wtedy pozostały hufiec ocaleje. 10 Jakób także powiedział: Boże mojego przodka Abrahama, Boże mojego ojca Ic'haka, WIEKUISTY, który do mnie powiedziałeś: Wróć do twojej ziemi, do twej ojczyzny, a cię uszczęśliwię. 11 Niegodny jestem wszelkich łask oraz wszelkiego dotrwania, które wyświadczyłeś twojemu słudze; przeprawiłem się przez Jarden o swym kiju, a teraz stanowię dwa hufce. 12 Ocal mnie również z ręki mojego brata, z ręki Esawa; ponieważ go się obawiam, aby nie przyszedł i mnie nie pobił, matek wraz z dziećmi. 13 Ale Ty powiedziałeś: Dobrze ci będę świadczył oraz uczynię twój ród jak piasek morski, którego się nie zliczy z powodu jego mnóstwa. 14 I tam przenocował tej nocy, po czym wziął pod swą rękę z tego co miał, jako podarek dla swojego brata Esawa: 15 Dwieście kóz, dwadzieścia kozłów, dwieście owiec, dwadzieścia baranów, 16 trzydzieści dojnych wielbłądzic wraz ze źrebiętami, czterdzieści krów, dziesięć byków, dwadzieścia oślic i dziesięć ośląt. 17 Każde stado z osobna oddał w ręce swych sług i powiedział do swoich sług: Idźcie przede mną oraz zostawcie przestrzeń pomiędzy stadem a stadem. 18 Polecił pierwszemu, mówiąc: Jeśli cię spotka mój brat Esaw i cię zapyta, mówiąc: Czyj ty jesteś i dokąd idziesz oraz czyje te stada przed tobą? 19 Wtedy odpowiesz: Twojego sługi Jakóba; to podarunek posłany mojemu panu Esawowi; a oto on sam idzie za nami. 20 Polecił także drugiemu, trzeciemu i wszystkim, którzy szli za stadami, mówiąc: Tymi słowami przemówicie do Esawa, gdy go spotkacie. 21 Powiecie: Oto za nami idzie twój sługa Jakób. Bowiem rzekł: Podarkiem, który idzie przede mną przebłagam jego oblicze, a następnie zobaczę jego twarz i może mnie przyjmie łaskawie.
  • 1 Sm 25:14 : 14 Tymczasem jeden ze sług Abigaili doniósł żonie Nabala: Oto Dawid przysłał z puszczy posłańców, by pozdrowić naszego pana; ale on na nich wrzeszczał.
  • 1 Sm 25:24-44 : 24 A gdy się rzuciła do jego nóg, powiedziała: Na mnie, panie, niech spocznie wina! Niech twoja służebnica przemówi w twoje uszy; wysłuchaj słów twojej służebnicy! 25 Niech mój pan nie zwróci swojej uwagi na tego niecnego człowieka, na Nabala, bo jakie jest jego imię – taki i on. Nazywa się Nabal, więc pełen jest niecności. Zaś ja, twoja służebnica, nie widziałam sług mojego pana, których do nas wysłałeś. 26 Otóż, mój panie, żywy jest WIEKUISTY i żywa twoja dusza! Tego, którego powstrzymał WIEKUISTY, byś nie dopuścił do rozlewu krwi i by ci dała zwycięstwo twoja własna ręka. Niech twoi wrogowie oraz wszyscy, co pragną krzywdy mojego pana, będą podobni do Nabala! 27 A teraz ten dar, który przyniosła mojemu panu twa służebnica, niech będzie oddany sługom, co idą w ślad za moim panem. 28 Odpuść, proszę, winę twojej służebnicy, gdyż WIEKUISTY nie zaniedba wznieść trwałego domu dla mego pana, bo mój pan stacza walki WIEKUISTEGO; zatem nie spotka cię nieszczęście po wszystkie twoje dni. 29 A gdy powstaną ludzie, aby cię prześladować i czyhać na twoje życie, niech dusza mojego pana będzie związana w Wiązance Żyjących przy WIEKUISTYM, twoim Bogu, zaś życie twoich wrogów niech je rzuci z samego środka wydrążenia procy. 30 A kiedy WIEKUISTY spełni na moim panu wszystko dobro, które o tobie powiedział, i ustanowi cię księciem nad Israelem, 31 wtedy nie będzie to dla mojego pana ani urazą, ani wyrzutem serca, że wylał niewinną krew, i że sam sobie dopomógł. Kiedy WIEKUISTY wyświadczy mojemu panu dobro, wtedy wspomnisz o twojej służebnicy. 32 A Dawid powiedział do Abigail: Wysławiony WIEKUISTY, Bóg Israela, który cię dzisiaj wysłał na me spotkanie. 33 Błogosławiona twoja roztropność i błogosławionaś i ty sama, która mnie dzisiaj powstrzymałaś od rozlewu krwi i nie wspomogła mnie moja własna ręka. 34 Ale żywym jest WIEKUISTY, który mnie powstrzymał przed wyrządzeniem ci zła. Bo gdybyś nie pobiegła i nie przybyła na moje spotkanie – wtedy, do rannego brzasku, nikt by nie został Nabalowi z tych, którzy moczą ścianę. 35 Potem Dawid przyjął z jej ręki to, co mu przyniosła, zaś do niej samej powiedział: Idź w pokoju do twego domu! Patrz, wysłuchałem twojego głosu i uwzględniłem twe oblicze. 36 Tak Abigail wróciła do Nabala; a oto wyprawiał ucztę w swoim domu, i to na wzór uczty królewskiej, zatem serce Nabala było radośnie usposobione; lecz ponieważ nadmiernie był pijany, dlatego nie oznajmiła mu o najmniejszej rzeczy, aż do rannego brzasku. 37 A za rana, kiedy Nabal wytrzeźwiał z wina, stało się, że jego żona opowiedziała mu o całej tej sprawie, więc zamarło w nim jego serce i zamienił się jakby w głaz. 38 Zaś po upływie około dziesięciu dni, WIEKUISTY poraził Nabala tak, że umarł. 39 Więc gdy Dawid usłyszał, że Nabal umarł, zawołał: Wysławiony WIEKUISTY, który pomścił moją obelgę na Nabalu! WIEKUISTY, który powstrzymał swojego sługę od złego, a niecność Nabala zwrócił na jego głowę! Po czym Dawid posłał, by się starać o Abigail i by ją mógł pojąć za żonę. 40 Zatem słudzy Dawida przybyli do Abigail, do Karmelu, aby się o nią starać, mówiąc: Dawid nas wysłał do ciebie, by cię zabrać do niego za żonę. 41 Więc wstała, rzuciła się twarzą ku ziemi i powiedziała: Oto twa służebnica uważa się za niewolnicę, gotową umyć stopy nóg swojego pana! 42 I Abigail szybko wstała, wsiadła na osła wraz z pięcioma dziewicami, które stanowiły jej orszak, udała się z wysłańcami Dawida oraz stała się jego żoną. 43 Dawid pojął też Achinoamę z Jezreel, i tak obie stały się jego żonami. 44 Zaś Saul oddał swoją córkę Michalę, żonę Dawida Paltiemu, synowi Laisza z Gallim.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Prz 15:1-2
    2 wersety
    77%

    1Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.

    2Język mędrców zdobi wiedza, a usta głupców tryskają niedorzecznością.

  • Prz 15:4
    74%

    4Łagodność języka należy do drzewa Życia, a w nim przewrotność zadaje rany duchowi.

  • Prz 16:13-15
    3 wersety
    72%

    13Upodobaniem królów winny być sprawiedliwe usta; powinni miłować tego, co szczerze przemawia.

    14Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.

    15Życie jest w jasnym spojrzeniu króla; a jego przychylność jak chmura, co spuszcza wiosenny deszcz.

  • Prz 16:23-24
    2 wersety
    72%

    23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.

    24Wdzięczne mowy są samospływajacym miodem, słodyczą dla ducha i pokrzepieniem dla kości.

  • Prz 14:29-30
    2 wersety
    72%

    29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.

    30Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.

  • Koh 10:4
    71%

    4Jeśli by powstał gniew władcy przeciwko tobie nie opuszczaj twojego stanowiska; gdyż uległość przytłumia wielkie winy.

  • Prz 29:1
    71%

    1Człowiek napominany, a krnąbrny, będzie nagle zniszczony i to już nieuleczalnie.

  • Prz 25:16
    70%

    16Jeśli znalazłeś miód – spożywaj go pod dostatkiem, lecz abyś się nim nie przejadł i znowu go nie zwrócił.

  • Prz 15:18
    70%

    18Zapalczywy człowiek wszczyna swary, a pobłażliwy uśmierza zwadę.

  • Prz 16:32
    70%

    32Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miast.

  • Prz 19:11-12
    2 wersety
    70%

    11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.

    12Gniew króla jest jak ryk lwa, a jego łaska jak rosa na roślinności.

  • Prz 25:14
    70%

    14Jak chmury, wiatr i brak deszczu tak człowiek, który się chełpi zwodniczym darem.

  • Ps 55:21
    70%

    21podniósł rękę na Swoich przyjaciół i wzruszył Swoje przymierze.

  • Prz 14:3
    69%

    3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.

  • Prz 25:23
    69%

    23Wiatr północny sprowadza deszcz, a zasępione twarze – uszczypliwe mowy.

  • Prz 28:2
    69%

    2Wskutek buntu w kraju – liczni są jego władcy; a pod mężem rozumnym i doświadczonym trwa Prawo.

  • Prz 17:27
    69%

    27Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.

  • Prz 21:23
    69%

    23Kto strzeże ust oraz swojego języka – ochrania od utrapień swoje życie.

  • Prz 28:23
    69%

    23Kto człowiekowi przygania – w następstwie znajdzie więcej upodobania, niż ten, co się językiem podchlebia.

  • Prz 29:11
    69%

    11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.

  • Prz 29:20-22
    3 wersety
    69%

    20Jeśli zobaczysz człowieka porywczego w swych słowach – oto więcej nadziei dla głupca, niż dla niego.

    21Jeśli ktoś rozpieszcza od młodości swojego sługę – to ten stanie się ostatecznie darmozjadem.

    22Człowiek pochopny do gniewu wznieca swary, a zapalczywy dopuszcza się wielu występków.

  • Prz 21:14
    69%

    14Skryty dar uśmierza gniew, a datek w zanadrzu silną zapalczywość.

  • Prz 10:19
    69%

    19Przy mnóstwie słów nie uniknie się błędu; a kto swe usta powściąga – jest rozważnym.

  • Prz 12:18
    68%

    18Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.

  • Prz 17:7
    68%

    7Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu.

  • Prz 25:11-12
    2 wersety
    68%

    11Jak złote jabłuszka na wycyzelowanych, srebrnych naczyniach – tak słowo wypowiedziane stosownie do swoich właściwych okoliczności.

    12Jak złoty kolczyk z błyszczącym klejnotem – tak mądry mówca wobec uważnego ucha.

  • Prz 28:16
    68%

    16Książę to bezrozumny, co się dopuszcza licznych nadużyć! Kto nienawidzi nieprawego zysku – ten będzie długo żył.

  • Hi 6:25
    68%

    25O, jakże skutecznesą słowa prawdy! Ale czego dowodzi wasze napominanie?

  • Prz 10:13
    68%

    13Na ustach rozsądnego przebywa mądrość; a rózga jest przeznaczona dla bezmyślnego grzbietu.

  • Prz 10:31
    68%

    31Usta sprawiedliwego krzewią mądrość; a przewrotny język ulegnie zagładzie.

  • Prz 7:21
    68%

    21Tak go uwiodła usilną swoją namową, zniewoliła go gładkością swoich ust.

  • Prz 13:2
    67%

    2Niejeden z plonu swych ust spożywa dobro, jednak pragnieniem przeniewierców jest grabież.

  • Prz 16:21
    67%

    21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.

  • Prz 17:20
    67%

    20Przewrotne serce nie znajdzie szczęścia; a kto zmienia swój język – popadnie w niedolę.

  • Prz 15:23
    67%

    23Człowiek się cieszy z odpowiedzi swych ust; jak piękne jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie.

  • Prz 22:18
    67%

    18Bowiem będzie ci błogo, jeżeli je zachowasz w swoim wnętrzu i jeśli się razem utwierdzą na twoich ustach.

  • Prz 12:25
    67%

    25Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.

  • Prz 31:26
    67%

    26Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.

  • Prz 13:15
    67%

    15Zdrowy rozsądek zapewnia życzliwość, lecz droga zdrajców jest silna.

  • Prz 30:32
    67%

    32Jeżeli byłeś głupim – wywyższając się, chodź z namysłem, z ręką na ustach.