Ksiega Przyslów 17:27
Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
28I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.
29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
19Przy mnóstwie słów nie uniknie się błędu; a kto swe usta powściąga – jest rozważnym.
12Bezmyślny pomiata swoim bliźnim; lecz mąż roztropny milczy.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
16Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
17Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
17Spokojne słowa mędrców winny być wysłuchane prędzej, niż krzyk przewodniczącego wśród głupców.
1Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.
2Język mędrców zdobi wiedza, a usta głupców tryskają niedorzecznością.
16Mądry czyni wszystko z rozwagą; głupi roztacza swą niedorzeczność.
14Serce rozumnego szuka wiedzy, a oblicza kpiarzy karmią się głupotą.
13Na ustach rozsądnego przebywa mądrość; a rózga jest przeznaczona dla bezmyślnego grzbietu.
14Mędrcy ukrywają swą mądrość; a usta głupca to bliska ruina.
15Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
22Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
19Sługa nie daje się poprawić słowami, bo chociaż je zrozumie – nie zastosuje się do nich.
20Jeśli zobaczysz człowieka porywczego w swych słowach – oto więcej nadziei dla głupca, niż dla niego.
7Usta mędrców rozsiewają wiedzę, a serce głupców – nieprawdę.
11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
7Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
23Kto strzeże ust oraz swojego języka – ochrania od utrapień swoje życie.
32Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miast.
10Nagana głębiej wnika u rozumnego, niż sto plag u kpiarza.
33W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
9W swoim duchu nie rwij się do gniewu, gdyż gniew mieści się w łonie głupców.
8Swoje życie miłuje ten, co nabiera rozumu; a kto zachowuje rozwagę, ten znajdzie szczęście.
5Mądry posłucha, a więc pomnoży swoją wiedzę, a rozsądny pozyska sterowność.
16Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
12Mądry przewiduje nieszczęście i się chroni; głupcy się zapędzają i ponoszą szkodę.
25Kiedy uderzysz szydercę – prostak nabierze rozumu; a gdy przyganisz rozsądnemu – on pojmie, co należy wiedzieć.
2byś zachował rozwagę, a twoje usta strzegły poznania.
3Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
7Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu.
1Lepszy biedny, co postępuje w swej prostocie niż taki, co ma przewrotne usta i jest głupcem.
2Bezrozumnej duszy jest niedobrze; a kto jest rączych nóg – chybi celu.
12Wdzięczne są słowa z ust mędrca; ale pochłaniają go wargi głupca.
11Przezorność cię ochroni, a roztropność będzie cię strzec,
9Gdy spór toczy mędrzec z głupcem, czy ten się gniewa, czy śmieje – nie daje spokoju.
18Zapalczywy człowiek wszczyna swary, a pobłażliwy uśmierza zwadę.
6Bowiem tylko WIEKUISTY użycza Mądrości, z Jego ust pochodzi poznanie i roztropność.
5Mądry człowiek jest siłą, a mąż roztropny objawia moc.
23Człowiek się cieszy z odpowiedzi swych ust; jak piękne jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie.
5Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.
14Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.
26Karać grzywną sprawiedliwego to jest niedobra sprawa; a bić szlachetnych – to urąga wszelkiej słuszności.