Ksiega Przyslów 14:29
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
32Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miast.
8Lepszy koniec rzeczy niż jej początek; lepszy cierpliwy niż wyniosły.
9W swoim duchu nie rwij się do gniewu, gdyż gniew mieści się w łonie głupców.
16Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
17Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
18Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
27Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
28I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.
18Zapalczywy człowiek wszczyna swary, a pobłażliwy uśmierza zwadę.
11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
22Człowiek pochopny do gniewu wznieca swary, a zapalczywy dopuszcza się wielu występków.
23Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
20Jeśli zobaczysz człowieka porywczego w swych słowach – oto więcej nadziei dla głupca, niż dla niego.
33W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
1Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.
19Wobec tego, moi umiłowani bracia, niech każdy człowiek będzie skory do usłuchania, powolny do powiedzenia, leniwy do zapalczywości.
14Oburzenie króla to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza.
16Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
4Jeśli by powstał gniew władcy przeciwko tobie nie opuszczaj twojego stanowiska; gdyż uległość przytłumia wielkie winy.
8Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
22Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
2Zaprawdę, głupiego morduje jego własny gniew, a prostaka zabija zawiść.
12Bezmyślny pomiata swoim bliźnim; lecz mąż roztropny milczy.
2Bezrozumnej duszy jest niedobrze; a kto jest rączych nóg – chybi celu.
3Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
16Książę to bezrozumny, co się dopuszcza licznych nadużyć! Kto nienawidzi nieprawego zysku – ten będzie długo żył.
30Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
3Kamień ma ciężar, a piasek wagę – ale gniew głupca jest cięższy od tych obu.
4Okrutna jest zapalczywość i poryw gniewu – ale kto się ostoi wobec zazdrości?
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
14Serce rozumnego szuka wiedzy, a oblicza kpiarzy karmią się głupotą.
29Kto miesza we własnym domu w dziedzictwie otrzyma wiatr; głupi zostanie sługą tego, kto jest mądrego serca.
21Głupota jest radością bezmyślnego, a mąż rozważny idzie prostą drogą.
16Mądry czyni wszystko z rozwagą; głupi roztacza swą niedorzeczność.
9Gdy spór toczy mędrzec z głupcem, czy ten się gniewa, czy śmieje – nie daje spokoju.
28Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
13Na ustach rozsądnego przebywa mądrość; a rózga jest przeznaczona dla bezmyślnego grzbietu.
19Przy mnóstwie słów nie uniknie się błędu; a kto swe usta powściąga – jest rozważnym.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
13Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.
23Spełnienie sprośności jest dla głupca jakby zabawką; tak jak czynu mądrości dla roztropnego męża.
3Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.
5Zamysły skrzętnego prowadzą do dostatku; a każdy, kto się gorączkuje, dochodzi tylko do nędzy.
24Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
2Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
1Człowiek napominany, a krnąbrny, będzie nagle zniszczony i to już nieuleczalnie.
8Zaniechaj gniewu i porzuć zapalczywość; nie obruszaj się, bo to prowadzi do złego.
5Głupiec gardzi napominaniem ojca, a kto zwraca uwagę na przestrogę – nabierze rozumu.
25Chciwy wznieca swary; a kto polega na WIEKUISTYM – będzie utuczony.