Ksiega Przyslów 20:5
Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.
Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
4Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
20Słuchaj rady i przyjmuj napomnienie, abyś w swojej przyszłości nabrał mądrości.
21Liczne są zamysły w sercu człowieka – ale postanowienie WIEKUISTEGO, tylko ono się utrzyma.
5Mądry posłucha, a więc pomnoży swoją wiedzę, a rozsądny pozyska sterowność.
6By zrozumiano przypowieść i przenośnię, orzeczenia mędrców oraz ich głębokie mowy.
15Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
22Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
19Jak w wodzie odbija się twarz naprzeciwko twarzy tak i serce człowieka w człowieku.
6Prawie każdy człowiek natrafia na człowieka mu życzliwego; ale wiernego przyjaciela – któż takiego znajdzie?
14Serce rozumnego szuka wiedzy, a oblicza kpiarzy karmią się głupotą.
27Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.
33W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
11Człowiek bogaty uważa się za mądrego, lecz rozumny ubogi go przenika.
1Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
36Kto złożył w ukrytym miejscu mądrość, kto udzielił rozumowi bystrości?
22Gdzie brak narady, tam zamysły spełzają na niczym; ale ostoją się tam, gdzie dużo doradców.
23Człowiek się cieszy z odpowiedzi swych ust; jak piękne jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie.
3Niebo wzwyż – ziemia w głąb, i serce królów niezbadane.
9Serce człowieka rozważa swoją drogę, lecz WIEKUISTY kieruje jego krokiem.
1Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.
2Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
15Pij wodę z własnej krynicy oraz to, co tryska z dna twojej własnej studni.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
3Zarówno dzieci ludu, jak i synowie dostojnych mężów, bogaty i biedny - razem.
27Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
24Dalekim jest, co dalekim było, oraz głębokim, tak, głębokim. Kto to zbada?
6Bowiem tylko WIEKUISTY użycza Mądrości, z Jego ust pochodzi poznanie i roztropność.
18Plany utwierdzają się przez wspólną radę; prowadź wojnę tylko rozważnymi sposobami.
5Lekkomyślni, zastanówcie się nad przezornością, a wy, ograniczeni, zrozumcie co rozsądne!
1Serce króla jest w ręku WIEKUISTEGO, tak jak potoki wody; kieruje nim, dokądkolwiek Mu się podoba.
5Mądry człowiek jest siłą, a mąż roztropny objawia moc.
35Szlachetny człowiek z dobrego skarbu serca wynosi prawe rzeczy, a zły człowiek ze złego skarbu wynosi rzeczy złe.
20W siedzibie mędrca jest drogocenny skarb i oliwa, a głupi człowiek go marnuje.
13Szczęśliwy człowiek, który dostąpił Mądrości; człowiek, który pozyskał rozwagę.
12Ale mądrość – gdzie ją znaleźć? I gdzie jest siedlisko poznania?
7Usta mędrców rozsiewają wiedzę, a serce głupców – nieprawdę.
5Całym twym sercem ufaj WIEKUISTEMU i nie polegaj na twojej własnej mądrości.
8Swoje życie miłuje ten, co nabiera rozumu; a kto zachowuje rozwagę, ten znajdzie szczęście.
22Mędrzec nachodzi miasto mocarzy oraz burzy warownię, na której polegało.
26Jak mętne źródło i zepsuta krynica – tak sprawiedliwy, który się ugina wobec niegodziwego.
45Szlachetny człowiek ze szlachetnego skarbca serca wydobywa szlachetne, a zły człowiek ze złego skarbca swojego serca wydobywa złe; bowiem z obfitości serca mówią jego usta.
2byś uważnie nadstawił Mądrości twoje ucho i nakłonił ku rozsądkowi twoje serce;
29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
10Czy one cię nie nauczą, nie powiedzą, oraz z głębi swoich doświadczeń nie wydobędą orzeczeń?
15Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
20Z Jego wiedzy rozstąpiły się tonie, a górne przestworza kropią rosą.
13Na ustach rozsądnego przebywa mądrość; a rózga jest przeznaczona dla bezmyślnego grzbietu.