Ksiega Przyslów 18:12
Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
19Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
23Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
33Bojaźń WIEKUISTEGO jest ćwiczeniem ku mądrości, a pokora wyprzedza sławę.
2Przychodzi pycha, nadchodzi i hańba; ale przy skromnych jest mądrość.
13Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.
11Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.
15Człowiek będzie upokorzony, mąż – poniżony, a oczy wyniosłych zniżone.
4Bogactwo, cześć i życie idzie za pokorą i bogobojnością.
12A kto się wywyższy, zostanie uniżony; a kto siebie uniży, zostanie wywyższony.
10Wejdź w skałę, skryj się w prochu w trwodze przed WIEKUISTYM i blaskiem Jego majestatu.
11Opuszczą się wyniosłe, ludzkie spojrzenia i zniży się pycha mężów – bo w ten dzień, wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.
12Bowiem na wszystko, co wyniosłe i dumne oraz na wszystko, co wysokie nadchodzi dzień WIEKUISTEGO Zastępów, więc będzie poniżone.
8Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
9Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
10Pycha wznieca tylko swary; a mądrość jest u tych, którzy się naradzają.
18Kto odrzuca przestrogę dostępuje nędzy i hańby; poważany jest ten, co zwraca uwagę na przyganę.
17Więc ukorzy się duma człowieka i zniży pycha mężów, a w ów dzień wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.
3Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
11Bowiem każdy, kto siebie wywyższa zostanie uczyniony niskim; a kto siebie uniża zostanie wywyższony.
22Mędrzec nachodzi miasto mocarzy oraz burzy warownię, na której polegało.
3Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.
10Dajcie się uniżyć przed obliczem Pana, a wywyższy was.
11Kraina Umarłych i zatracenie są otwarte przed WIEKUISTYM; o ileż bardziej ludzkie serca.
15Zatem słuchajcie, skłońcie ucho oraz się nie wynoście; ponieważ przemawia WIEKUISTY!
3Odurzyła cię zuchwałość twego serca. Mieszkałeś w rozpadlinach skał, w sterczącej swojej siedzibie, a w swoim sercu mówiłeś: Kto mnie strąci na ziemię?
28Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
12Jeśli widzisz człowieka, który sam siebie uważa za mędrca – wtedy po głupcu spodziewaj się więcej niż po nim.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
1Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka.
6Gdy bogaci w mądrość zasiadają nisko zaś głupota bywa umieszczana na wielkich wyżynach.
25Chciwy wznieca swary; a kto polega na WIEKUISTYM – będzie utuczony.
18Powiedz królowi i królowej: Zasiądźcie niżej, ponieważ korona świetności spadła z waszej głowy!
5Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę!
11Człowiek bogaty uważa się za mądrego, lecz rozumny ubogi go przenika.
16Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
4Wyniosłość oczu i nadętość serca – ta rola niegodziwych sama już jest winą.
17Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy.
16Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
16Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.
35Udziałem mędrców będzie cześć, zaś głupców uniesie hańba.
29Słyszeliśmy o pysze Moabu, niezmiernie dumnego; o pysze, hardości i jego nadętości, o wyniosłości jego serca.
1Człowiek napominany, a krnąbrny, będzie nagle zniszczony i to już nieuleczalnie.
6Ale większą wyznacza łaskę; dlatego mówi: Bóg przeciwstawia się pysznym, a uniżonym daje łaskę.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
12Spójrz na wszelką pychę i ją upokorz; na miejscu skrusz niegodziwców!