Ksiega Przyslów 29:23
Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
2Przychodzi pycha, nadchodzi i hańba; ale przy skromnych jest mądrość.
12Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
18Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
19Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
15Człowiek będzie upokorzony, mąż – poniżony, a oczy wyniosłych zniżone.
12A kto się wywyższy, zostanie uniżony; a kto siebie uniży, zostanie wywyższony.
22Człowiek pochopny do gniewu wznieca swary, a zapalczywy dopuszcza się wielu występków.
11Opuszczą się wyniosłe, ludzkie spojrzenia i zniży się pycha mężów – bo w ten dzień, wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.
12Bowiem na wszystko, co wyniosłe i dumne oraz na wszystko, co wysokie nadchodzi dzień WIEKUISTEGO Zastępów, więc będzie poniżone.
11Bowiem każdy, kto siebie wywyższa zostanie uczyniony niskim; a kto siebie uniża zostanie wywyższony.
17Więc ukorzy się duma człowieka i zniży pycha mężów, a w ów dzień wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.
10Dajcie się uniżyć przed obliczem Pana, a wywyższy was.
33Bojaźń WIEKUISTEGO jest ćwiczeniem ku mądrości, a pokora wyprzedza sławę.
29Gdyby kogoś poniżyli, a ty zawołasz – patrz wyżej; to Bóg wspomoże tego, kto będzie uniżonych oczu.
4Bogactwo, cześć i życie idzie za pokorą i bogobojnością.
11Roztocz wybuchy twego gniewu; spójrz na wszelką pychę i ją poniż.
12Spójrz na wszelką pychę i ją upokorz; na miejscu skrusz niegodziwców!
34Jeżeli chodzi o naśmiewców – to się z nich naśmiewa, ale pokornym użycza łaski.
35Udziałem mędrców będzie cześć, zaś głupców uniesie hańba.
9Zaś skromny brat niech się chlubi w swojej wielkości.
25Chciwy wznieca swary; a kto polega na WIEKUISTYM – będzie utuczony.
22Mędrzec nachodzi miasto mocarzy oraz burzy warownię, na której polegało.
29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
18Kto odrzuca przestrogę dostępuje nędzy i hańby; poważany jest ten, co zwraca uwagę na przyganę.
8Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
9Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
17Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy.
6Ale większą wyznacza łaskę; dlatego mówi: Bóg przeciwstawia się pysznym, a uniżonym daje łaskę.
24Butny i zuchwały, zwany szydercą, działa w szale pychy.
3Odurzyła cię zuchwałość twego serca. Mieszkałeś w rozpadlinach skał, w sterczącej swojej siedzibie, a w swoim sercu mówiłeś: Kto mnie strąci na ziemię?
14Powiadam wam, że ten odszedł usprawiedliwiony do swego domu w przeciwieństwie do tamtego; bo każdy, kto się wywyższa zostanie uniżony, zaś kto się uniża zostanie wywyższony.
24Kto otrzymuje udział od złodzieja – nienawidzi własnego życia; słyszy on klątwę – ale go nie wyjawia.
25Strach przed ludźmi prowadzi do zguby; lecz kto zaufał WIEKUISTEMU – ten znajdzie obronę.
6Gdy bogaci w mądrość zasiadają nisko zaś głupota bywa umieszczana na wielkich wyżynach.
10Pycha wznieca tylko swary; a mądrość jest u tych, którzy się naradzają.
6Gdyż WIEKUISTY przebywa wysoko, a uważa na poniżonych i z daleka rozpoznaje wyniosłego.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
17Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
9To też człowiek został upokorzony, mąż poniżony oraz im nie wybaczysz.
3Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.
7Bowiem lepiej, aby ci powiedziano: Posuń się wyżej! Niż by cię poniżono przed znakomitym dlatego, że się podniosły twoje oczy.
13Bóg nie powstrzymuje swojego gniewu przed Nim ukorzyli się pomocnicy Rahaba.
27Oczyszczonego oczyszczasz, a z przewrotnym walczysz.
5Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę!
6i zniża się, aby spojrzeć; który na niebie i na ziemi?
5Ponieważ Wysoko Postawiony upokorzył mieszkańców wysokości; poniżył ją, poniżył ku ziemi, pochylił do prochu.
2Niech chwali cię inny, a nie twe usta; obcy, a nie twoje własne wargi.
20Lecz gdy wyniosło się jego serce, a duch wzmocnił się w pysze – został zdjęty z tronu swojego królestwa, a i sława została od niego odjęta.
6Zostańcie więc, uniżeni, pod mocną ręką Boga, by was wywyższył w swoim czasie.