Ksiega Przyslów 11:2
Przychodzi pycha, nadchodzi i hańba; ale przy skromnych jest mądrość.
Przychodzi pycha, nadchodzi i hańba; ale przy skromnych jest mądrość.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
23Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
18Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
19Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
12Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
13Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.
3Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.
34Jeżeli chodzi o naśmiewców – to się z nich naśmiewa, ale pokornym użycza łaski.
35Udziałem mędrców będzie cześć, zaś głupców uniesie hańba.
10Pycha wznieca tylko swary; a mądrość jest u tych, którzy się naradzają.
33Bojaźń WIEKUISTEGO jest ćwiczeniem ku mądrości, a pokora wyprzedza sławę.
15Człowiek będzie upokorzony, mąż – poniżony, a oczy wyniosłych zniżone.
4Bogactwo, cześć i życie idzie za pokorą i bogobojnością.
11Opuszczą się wyniosłe, ludzkie spojrzenia i zniży się pycha mężów – bo w ten dzień, wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.
12Bowiem na wszystko, co wyniosłe i dumne oraz na wszystko, co wysokie nadchodzi dzień WIEKUISTEGO Zastępów, więc będzie poniżone.
2Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
11Bowiem każdy, kto siebie wywyższa zostanie uczyniony niskim; a kto siebie uniża zostanie wywyższony.
16Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
18Kto odrzuca przestrogę dostępuje nędzy i hańby; poważany jest ten, co zwraca uwagę na przyganę.
12A kto się wywyższy, zostanie uniżony; a kto siebie uniży, zostanie wywyższony.
6Gdy bogaci w mądrość zasiadają nisko zaś głupota bywa umieszczana na wielkich wyżynach.
10Dajcie się uniżyć przed obliczem Pana, a wywyższy was.
3Prawych prowadzi ich uczciwość; a chytrość zmoże zdrajców.
33W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
34Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
35Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.
1Fałszywa waga jest ohydą dla WIEKUISTEGO, a pełnoważne ciężarki Jego upodobaniem.
3Nie mnóżcie wyniosłych słów, tak bardzo wyniosłych! Niech harde mowy nie wychodzą z waszych ust! Wszechwiedzącym jest bowiem WIEKUISTY i ważone są przez Niego przedsięwzięcia.
8Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
11Człowiek bogaty uważa się za mądrego, lecz rozumny ubogi go przenika.
12Gdy radują się sprawiedliwi – wzmaga się świetność; gdy podnoszą się niegodziwi – ludzie się ukrywają.
22Mędrzec nachodzi miasto mocarzy oraz burzy warownię, na której polegało.
11Roztocz wybuchy twego gniewu; spójrz na wszelką pychę i ją poniż.
12Spójrz na wszelką pychę i ją upokorz; na miejscu skrusz niegodziwców!
6Ale większą wyznacza łaskę; dlatego mówi: Bóg przeciwstawia się pysznym, a uniżonym daje łaskę.
17Więc ukorzy się duma człowieka i zniży pycha mężów, a w ów dzień wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.
18Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
8Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
7Bowiem lepiej, aby ci powiedziano: Posuń się wyżej! Niż by cię poniżono przed znakomitym dlatego, że się podniosły twoje oczy.
8Nie występuj skwapliwie w sporze; bo co poczniesz, gdy cię zawstydzi twój przeciwnik?
13Bojaźń przed WIEKUISTYM – to nienawiść do złego; nienawidzę dumy, pychy, niecnego postępowania oraz przewrotnych ust.
9Zaś skromny brat niech się chlubi w swojej wielkości.
16Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
1Lepszy biedny, co postępuje w swej prostocie niż taki, co ma przewrotne usta i jest głupcem.
11Gdy nakłada się karę na szydercę – kiep nabiera rozumu; a gdy się naucza mądrego nabywa on doświadczenia.
6Gdyż WIEKUISTY przebywa wysoko, a uważa na poniżonych i z daleka rozpoznaje wyniosłego.
12Jeśli widzisz człowieka, który sam siebie uważa za mędrca – wtedy po głupcu spodziewaj się więcej niż po nim.
23Lecz kto się chce chwalić tym niech się chwali, że zrozumiał i poznał Mnie, że Ja, WIEKUISTY spełniam miłość, sądi sprawiedliwość na ziemi, oraz że mi się to podoba mówi WIEKUISTY.
21Głupota jest radością bezmyślnego, a mąż rozważny idzie prostą drogą.
3Odurzyła cię zuchwałość twego serca. Mieszkałeś w rozpadlinach skał, w sterczącej swojej siedzibie, a w swoim sercu mówiłeś: Kto mnie strąci na ziemię?