Ksiega Hioba 33:17
Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy.
Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18Tak,ochrania jego duszę od zniszczenia, by pod oręż nie poszło jego życie.
16wtedy otwiera ludziom uszy, kładąc pieczęć na danej im przestrodze.
20Wielką jest Twoja dobroć, którą zachowałeś dla bogobojnych, jaką przygotowałeś dla tych, co Ci ufają wobec synów ludzkich.
23Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
13Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
4Bo zamknąłeś ich serce dla zrozumienia; dlatego im nie pozwolisz mnie przemóc.
18Aby tego nie ujrzał WIEKUISTY i na ten widok tak się obruszył, że odwrócił od niego swój gniew.
4Zaiste, niweczysz bogobojność oraz znosisz należną Bogu modlitwę.
35gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
17Doradców uprowadza boso, a sędziów ogłupia.
3Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
1Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.
13Bóg nie powstrzymuje swojego gniewu przed Nim ukorzyli się pomocnicy Rahaba.
12Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
33Czy przemilczałem, jak to zwykli ludzie, swoje wykroczenia, by w moim wnętrzu ukryć winę –
13Zagrzeb ich razem w prochu, a ich oblicze zaplątaj w potrzask.
20Odejmuje mowę nieodmiennym i pozbawia starców zdrowego sądu.
10Jeżeli przemknie, uwięzi oraz zgromadzi na sąd – kto Mu wzbroni?
11Bowiem On, On zna ludzi fałszu oraz widzi bezprawie, chociaż nikt tego w należytych rozmiarach nie ogarnia.
18Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
7Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.
14Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie,
28Potem oświadczył człowiekowi: Oto bojaźńPana jest prawdziwą mądrością, a omijanie złego – rozumem.
2Niegodziwy przechowuje w swoim sercu głos występku, Przed jego oczami nie ma bojaźni Boga.
3Schlebia w oczy bliźniemu, by znaleźć jego nieprawość i nienawidzić.
29Jeśli więc daje pokój, któż Go potępi? A jeśli skrywa Swoje oblicze, kto Go zobaczy? Jednak On czuwa nad narodem, jak i nad pojedynczym człowiekiem.
10Wejdź w skałę, skryj się w prochu w trwodze przed WIEKUISTYM i blaskiem Jego majestatu.
13Czy nie dlatego, że zwracasz swojego ducha przeciw Bogu i wyrzucasz z twych ust takie słowa?
11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
30Przymruża oczy, by obmyślić oszustwo; a gdy przygryzie wargi, już spełnił niecność.
12Mądry przewiduje nieszczęście i się chroni; głupcy się zapędzają i ponoszą szkodę.
3Mądry przewiduje nieszczęście i się chroni; głupcy się zapędzają i muszą ponieść szkodę.
30Nie ujdzie on ciemności; płomień wysuszy jego odrośl oraz zniknie przez tchnienie Jego ust.
31Niechaj nie ufa kłamstwu, bo się zawiedzie, a fałsz będzie jego nagrodą.
17Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?
23Jestem człowiekiem, którego ścieżka została zakryta, którego Bóg zewsząd ogrodził.
9Przecież on powiedział: Człowiek nie ma pożytku, choć stara się podobać Bogu.
11Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
8Czy podsłuchiwałeś na radzie Bożej i tam zdobyłeś sobie taką mądrość?
6Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.
7Jego dzielne kroki się skracają i strąca go w przepaść jego własny zamiar.
2Chwałą Boga jest rzecz zataić, lecz chwałą króla rzecz zbadać.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
15by niegodziwym zostało zabrane ich światło i było pokruszone ramię, które jest podniesione.
3Odurzyła cię zuchwałość twego serca. Mieszkałeś w rozpadlinach skał, w sterczącej swojej siedzibie, a w swoim sercu mówiłeś: Kto mnie strąci na ziemię?
2Przychodzi pycha, nadchodzi i hańba; ale przy skromnych jest mądrość.
28Wyzwolił moją duszę i nie uległa ruinie; moje życie może oglądać światło.
22Odstąpcie zatem od człowieka, którego tchnienie jest w jego nozdrzach, bo za co go uważacie?
25Strach przed ludźmi prowadzi do zguby; lecz kto zaufał WIEKUISTEMU – ten znajdzie obronę.