Ksiega Przyslów 21:24
Butny i zuchwały, zwany szydercą, działa w szale pychy.
Butny i zuchwały, zwany szydercą, działa w szale pychy.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
9Grzech jest niedorzecznym przedsięwzięciem, a szyderca ohydą dla ludzi.
4Wyniosłość oczu i nadętość serca – ta rola niegodziwych sama już jest winą.
22Człowiek pochopny do gniewu wznieca swary, a zapalczywy dopuszcza się wielu występków.
23Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
12Szyderca nie lubi, by go napominano oraz nie bywa u mędrców.
7Kto karci szydercę – sam sobie przyczynia wstydu; a kto napomina niegodziwca – sam ściąga na siebie zmazę.
25Pożądliwość próżniaka go zabija, bo jego ręce wzdragają się, by pracować,
26a nieustannie pała on pożądliwością; zaś sprawiedliwy użycza i nie szczędzi.
6Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
8Mężowie szyderstwa rozdmuchują w mieście namiętności; jednak mędrcy uśmierzają rozjątrzenie.
4Nasza dusza nad miarę się nasyciła i urąganiem hardych, i wzgardą wyniosłych.
16Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
17Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
25Kiedy uderzysz szydercę – prostak nabierze rozumu; a gdy przyganisz rozsądnemu – on pojmie, co należy wiedzieć.
20Bowiem zginie okrutnik, zniknie bluźnierca i będą wytępieni wszyscy stróże bezprawia,
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
18Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną wyniosłość ducha.
19Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi.
10Wypędź szydercę, a ustanie zwada; uspokoi się spór i sromota.
1Mądry syn przyjmuje ojcowskie napomnienie, a szyderca nie słucha surowej mowy.
25Chciwy wznieca swary; a kto polega na WIEKUISTYM – będzie utuczony.
23Kto strzeże ust oraz swojego języka – ochrania od utrapień swoje życie.
29Kary są przygotowane dla szyderców, a razy na grzbiet kpiarzy.
2W swojej pysze niegodziwy ściga biednego; niech sami wpadną w knowania, które zaplanowali.
3Niegodziwy chlubi się żądzą swej duszy, a łupieżca bluźni oraz lży BOGA.
4Niegodziwy w wyniosłości swojego ducha powiada: Nie ma Boga, On nie karci – takie są wszystkie jego myśli.
29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
11Gdy nakłada się karę na szydercę – kiep nabiera rozumu; a gdy się naucza mądrego nabywa on doświadczenia.
34Jeżeli chodzi o naśmiewców – to się z nich naśmiewa, ale pokornym użycza łaski.
21Gromisz dumnych, przeklętych; tych, co zbaczają od Twych przepisów.
11Roztocz wybuchy twego gniewu; spójrz na wszelką pychę i ją poniż.
5Kto urąga ubogiemu – bluźni jego Stwórcy; kto cieszy się z nieszczęścia – nie ujdzie bezkarnie.
2Niegodziwy przechowuje w swoim sercu głos występku, Przed jego oczami nie ma bojaźni Boga.
1Człowiek napominany, a krnąbrny, będzie nagle zniszczony i to już nieuleczalnie.
5Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę!
3Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
3Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.
10Zaś on – on też drwi z królów, a książęta u niego są na śmiech; wyśmiewa się z każdej warowni, usypuje ziemięi ją zdobywa.
7Gdzież jest taki mąż jak Ijob, który by pił obelgi jak wodę?
2Niczym ryk lwa jest uniesienie króla; kto go jątrzy – zawinia przeciw sobie.
18WIEKUISTY, obym się nie zawstydził, że Cię wzywałem; niech zawstydzą się niegodziwi oraz zamilkną w grobie.
15Człowiek będzie upokorzony, mąż – poniżony, a oczy wyniosłych zniżone.
7Ze zgiełku miasta się wyśmiewa i wrzasku poganiacza nie słyszy.
12Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
29Słyszeliśmy o pysze Moabu, niezmiernie dumnego; o pysze, hardości i jego nadętości, o wyniosłości jego serca.
3Gładkimi ustami jeden mówi drugiemu fałsz; mówią podwójnym sercem.
5Wino odurza wyniosłego człowieka; tak, że nie może odpocząć; zwłaszcza tego, co otwiera swą pożądliwość jak Kraina Umarłych oraz jak śmierć nie jest się w stanie nasycić, choćby ściągnął do siebie wszystkie narody i zgromadził wokół siebie wszystkie plemiona.
6Słyszeliśmy o dumie Moabu, który jest bardzo dumny; o pysze, wyniosłości i jego zuchwałości, o nieuzasadnionych jego wymysłach.
2Przychodzi pycha, nadchodzi i hańba; ale przy skromnych jest mądrość.