Ksiega Hioba 33:4

Biblia Gdanska (1632/1881)

Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 2:7 : 7 I tak WIEKUISTY, Bóg, utworzył człowieka z prochu ziemi oraz tchnął w jego nozdrza dech życia, a człowiek stał się istotą żyjącą.
  • Hi 32:8 : 8 Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
  • Hi 27:3 : 3 że dopóki mam w sobie oddech i Boże tchnieniew mych nozdrzach,
  • Hi 10:3 : 3 Cóż ci za pożytek z tego, że mnie ciemiężysz; że porzucasz dzieło Twych rąk, a planom niegodziwych przyświecasz?
  • Hi 10:12 : 12 Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.
  • Ps 33:6 : 6 Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy.
  • Rz 8:2 : 2 Ponieważ Prawo Ducha Życia uwolniło cię w Jezusie Chrystusie od prawa grzechu i śmierci.
  • 1 Kor 15:45 : 45 Tak też jest napisane: Pojawił się pierwszy człowiek Adam, o duszy żyjącej, zaś ostatni Adam o Duchu ożywiającym.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Hi 27:2-3
    2 wersety
    82%

    2Żyje Bóg, który mnie pozbawił mojego rozstrzygnięcia sprawy; Wszechmocny, co przejął goryczą moją duszę,

    3że dopóki mam w sobie oddech i Boże tchnieniew mych nozdrzach,

  • 8Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.

  • Hi 33:5-6
    2 wersety
    75%

    5Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń.

    6Oto jestem jak ty wobec Boga, i ja jestem skrojony z gliny.

  • 4Komu wynurzyłeś twe słowa i czyje natchnienie z ciebie wyszło?

  • Hi 33:2-3
    2 wersety
    74%

    2Gdy oto raz otworzyłem moje usta – mój język sam już mówi na moim podniebieniu.

    3Szczerość mojego serca odbije się w moich słowach, a me usta wynurzą jasną prawdę.

  • 5Tak mówi Bóg, WIEKUISTY, który stworzył niebiosa i je rozpostarł; który rozprzestrzenił ziemię wraz z jej płodami; On, który użycza tchnienia tym, co się na niej zaludniają; a Ducha tym, co po niej pielgrzymują.

  • Iz 38:15-16
    2 wersety
    73%

    15Cóż mam teraz powiedzieć? Przecież gdy On mi to zapowiedział – On też dokona. Będę pielgrzymował przez wszystkie moje lata razem z goryczą mej duszy.

    16Panie! Pozwól mi wyzdrowieć i ożyć. Przez nie się żyje i jedynie w nich jest życie mojego ducha.

  • 10W czyjej mocy jestdusza wszelkiego stworzenia oraz duch wszelkiego ludzkiego ciała?

  • Hi 10:11-12
    2 wersety
    72%

    11Przyoblokłeś mnie w skórę i ciało; przeplotłeś mnie kośćmi i ścięgnami.

    12Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia.

  • 2Przemawia przeze mnie Duch WIEKUISTEGO, a Jego słowo na mych ustach.

  • Hi 4:15-16
    2 wersety
    71%

    15Przede mną wionęło tchnienie, więc włosy najeżyły się na mym ciele.

    16Wtedy widmo stanęło przed moimi oczami, lecz nie mogłem rozpoznać jego obrazu, natomiast usłyszałem cichy szept.

  • 8Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów.

  • 1Mój duch jest złamany, moje dni przygasły, groby czekają.

  • 4Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość?

  • 8Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć?

  • 14Gdyby miał wzgląd tylko na Siebie oraz do Siebie ściągnął ducha Swe tchnienie,

  • 6Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy.

  • 16Tak, Bóg doprowadził moje serce do lęku;Wszechmocny mnie przeraził.

  • 30Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.

  • 7I tak WIEKUISTY, Bóg, utworzył człowieka z prochu ziemi oraz tchnął w jego nozdrza dech życia, a człowiek stał się istotą żyjącą.

  • 32Bo któż jest Bogiem, oprócz WIEKUISTEGO; kto Opoką, oprócz prawdziwego Boga?

  • 3Napełniłem go także Duchem Boga; mądrością, rozumem, umiejętnością i wszelką zręcznością w kunszcie,

  • 4Pan, WIEKUISTY, dał mi wyćwiczony język, bym umiał w porę pokrzepić słowem znużonego. On budzi mnie każdego ranka, pobudza moje ucho, bym słuchał jak uważni uczniowie.

  • 3Z daleka przytoczę mój wnioseki oddam sprawiedliwość mojemu Stwórcy.

  • 3Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.

  • 13Czy nie dlatego, że zwracasz swojego ducha przeciw Bogu i wyrzucasz z twych ust takie słowa?

  • 22Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.

  • 15Czyż Ten sam, który mnie stworzył w łonie, nie stworzył i jego; czyż nie Jeden nas ukształtował w łonie matki?

  • 18Nie dopuścił abym odetchnął, lecz nasycił mnie gorzkim bólem.

  • 69%

    4Bo tkwią we mnie groty Wszechmocnego, a mój duch wsysa ich jad, który pali; nacierają na mnie grozy Boże.

  • 3Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.

  • 69%

    2Więc, gdy do mnie przemówił, wstąpił we mnie Duch i postawił mnie na moje nogi, oraz słuchałem Tego, który do mnie przemawiał.

  • 4Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.

  • 31i napełnił go Boskim Duchem, mądrością, rozumem, umiejętnością i wszelkim wykonawstwem

  • 1Wtedy, spośród orkanu, WIEKUISTY odpowiedział Ijobowi, mówiąc:

  • 20Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.

  • 19Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.

  • 4O, racz wysłuchać, abym mógł mówić; zapytam Cię, a Ty mnie oświeć.

  • 18Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.

  • 14Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.

  • 18Czemu więc, wyprowadziłeś mnie z łona matki? Bodajbym skonał, zanim ujrzało mnie oko!

  • 14Moją jest rada i sprawność; Ja jestem przenikliwością; Moją jest dzielność.

  • 3Zatem Ijob odpowiedział WIEKUISTEMU, mówiąc: