Ksiega Hioba 20:3
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
2Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
20Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
42A tym, którzy mi urągają – dam odpowiedź, gdyż ufam Twojemu słowu.
5Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
4Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
22Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
8Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów.
3Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi?
5Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.
3Znieście mnie, choćbym był dla was ciężarem; a po moim przemówieniu, niech każdy mi urąga.
4Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość?
3Zatem Ijob odpowiedział WIEKUISTEMU, mówiąc:
4Zaprawdę, jestem zbyt znikomy; co miałbym Ci odpowiedzieć? Moją dłoń położę na swe usta.
17Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
23Nawróćcie się na Moje napomnienie. Oto rozleję przed wami Mego Ducha i zapoznam was z Moimi słowami.
3Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.
11Stań się mądrym, Mój synu, rozraduj Moje serce; abym temu, co mi urąga mógł odpowiedzieć:
14Jakże ja zdołam Mu odpowiedzieć, czy wobec Niego dobrać słowa.
1Stanę na mej strażnicy; wejdę na basztę, bym czekał oraz zobaczył, co do mnie wypowie, co mam dalej powiedzieć po mej skardze.
1Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało.
14A ja nie słyszę jak głuchy; jak niemy, co nie otwiera swoich ust.
3Ja także mam rozum jakwy, nie jestem od was gorszy; i komu nie są znane podobne rzeczy?
4Stałem się pośmiewiskiem dla własnego przyjaciela, ja, który wzywając Boga, byłem wysłuchiwany; jestem pośmiewiskiem, ja, sprawiedliwy, nieskazitelny.
34Rozumni ludzie mi zaświadczą i każdy mądry człowiek, co mnie słyszy,
3Gdzież jest ten pytasz, co bez rozsądku zamroczy Twoje postanowienie? Mówiłem, ale nie rozumiałem; zbyt dziwne to dla mnie rzeczy, których nie pojmuję.
4O, racz wysłuchać, abym mógł mówić; zapytam Cię, a Ty mnie oświeć.
5Słyszałem o Tobie tylko ze słuchu uszu; jednak teraz zobaczyło Cię moje oko.
18Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność.
19Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
12i powiedział: Znienawidziłem napomnienia, a me serce gardziło przestrogą.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
16Jeśli jesteś rozsądny – tego posłuchaj, daj ucho głosowi moich ust.
24Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
19Czy Efraim jest Mi najdroższym synem, albo najrozkoszniejszym dziecięciem? Bo ile razy go gromię, muszę o nim znowu wspominać; zaiste, ku niemu wyrywa się Moje wnętrze – zmiłować, zmiłuję się nad nim mówi WIEKUISTY!
4Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego.
5Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń.
61Słyszałeś ich obelgi, WIEKUISTY i wszystkie ich plany przeciw mnie.
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
6Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
31Jeśli więc ktoś powie do Boga: Poniosłem karę, więcej nie zawinię;
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
32Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność.
35O, gdybym także miał kogoś, kto by mnie wysłuchał! Oto mój podpis – Wszechmocny niech mi odpowie! Gdybym także miał pismo, które napisał mój oskarżyciel;
14Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
1Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.
22Zrzuć ze mnie szyderstwo i wzgardę, ponieważ strzegę Twoich świadectw.
3Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
10Tak, słyszałem pomruk tłumu, zbiegowiska dokoła: ”Wydajcie go!”i „wydajmy go!”Nawet wszyscy ludzie mi zaprzyjaźnieni, czyhają na mój upadek. „Może da się skusić, zatem go zwyciężymy oraz wywrzemy na nim naszą pomstę!”.
10Gdyż trawiła mnie gorliwość dla Twego domu i spadały na mnie szyderstwa tych, którzy Ci urągali.