Ksiega Hioba 20:2
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
3Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch.
1Wtedy Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
2Zgodzisz się by to mnóstwo słów zostało bez odpowiedzi? Miałby zachować słuszność ten gadatliwy szermierz?
17Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
18Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.
20Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
2Słuchajcie, słuchajcie mojej mowy, i niech mi to będzie od was pocieszeniem.
3Oniemiałem milczeniem, zwątpiłem odnośnie słusznej sprawy, a mój ból się zajątrzył.
4Przedłożyłbym Mu moją sprawę, a me usta napełnił dowodami.
5Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
22Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
22Błogosławiony WIEKUISTY, Ten, który w oblężonym mieście cudownie okazał mi Swoją łaskę.
1Pieśń Dawida. Wzywam Cię, WIEKUISTY, pospiesz do mnie;kiedy Cię wzywam słuchaj mojego głosu.
14Jakże ja zdołam Mu odpowiedzieć, czy wobec Niego dobrać słowa.
15Jemu choćbym miał słuszność – nie wolno odpowiedzieć, więc Tego, co mnie potępia, muszę błagać o miłosierdzie.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
32Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
3Zatem Ijob odpowiedział WIEKUISTEMU, mówiąc:
4Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość?
60Spieszę a nie zwlekam, przestrzegać Twoich przykazań.
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
18Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność.
19Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
1Przewodnikowi chóru. Od Dawida, na pamiątkę.
1Zatem Bildat z Szuach odparł, mówiąc:
5Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń.
3Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi?
1Stanę na mej strażnicy; wejdę na basztę, bym czekał oraz zobaczył, co do mnie wypowie, co mam dalej powiedzieć po mej skardze.
2Zatem WIEKUISTY mi odpowiedział, mówiąc: Spisz to widzenie, wyryj je wyraźnie na tablicach, by je można było szybko odczytać.
1Zatem Ijob odpowiedział WIEKUISTEMU, mówiąc:
10Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
14co bym zrobił, gdyby powstał Bóg i gdyby to badał; co bym Mu odpowiedział?
6Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
8Bym się oto oddalił lotem i osiadł na pustyni. Sela.
42A tym, którzy mi urągają – dam odpowiedź, gdyż ufam Twojemu słowu.
1Wtedy, spośród orkanu, WIEKUISTY odpowiedział Ijobowi, mówiąc:
20Nieliczne dni już mi zostały. Niech przestanie, odwróci się ode mnie, abym cokolwiek odżył!
3Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
1Wtedy odparł Elifaz z Themanu, mówiąc:
2Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; powiedz mi, czemu mnie zwalczasz?
1Zatem odparł Elifaz z Themanu, mówiąc:
1I dalej WIEKUISTY odpowiedział Jobowi, mówiąc:
11Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.