Ksiega Psalmów 107:5

Biblia Gdanska (1632/1881)

Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Sdz 15:18-19 : 18 Będąc jednak bardzo spragnionym, zawołał do WIEKUISTEGO, mówiąc: Ty sprawiłeś przez Twego sługę to wielkie zwycięstwo – a teraz miałbym zginąć z pragnienia, albo wpaść w ręce tych nieobrzezańców? 19 A Bóg rozwarł szczelinę skały w Lechi i wypłynęła z niej woda. Więc gdy się napił, orzeźwił się jego duch i ożył. Dlatego to źródło nazwano Źródłem Wzywającego, i jest ono w Lechi aż do dzisiejszego dnia.
  • 1 Sm 30:11-12 : 11 A gdy na polu spotkali Micraimczyka – sprowadzili go do Dawida, podali mu chleb, więc się posilił, po czym dali mu się napić wody. 12 Podali mu również kęs figowego ciasta oraz dwie wiązanki rodzynek, więc je spożył i orzeźwił się jego duch. Bowiem przez trzy dni i noce nie jadł chleba, ani nie pił wody.
  • Iz 44:12 : 12 Ten wykuwa żelazo na topór, w żarze go obrabia, formuje go młotami i wyrabia swoim silnym ramieniem; nawet łaknie, bo mu nie starcza sił, ale nie pije wody i omdlewa.
  • Jr 14:18 : 18 Kiedy wychodzę na pole oto pomordowani od miecza, a gdy przychodzę do miasta oto zmorzeni głodem; bowiem prorok i kapłan krążą po kraju, nic nie wiedząc.
  • Lm 2:19 : 19 Wstań, wykrzykuj głośno w nocy, wykrzykuj na początku straży; przed obliczem Pana, jak wodę, wylewaj twoje serce; podnieś ku Niemu twoje ręce z powodu życia twoich dzieci, które pomdlały z głodu na rogach wszystkich ulic.
  • Mk 8:2-3 : 2 Żal mi tego tłumu, bo już trzy dni przy mnie trwają, a nie mają co zjeść. 3 Zaś jeżeli ich odprawię głodnych do ich domu, pomdleją w drodze; bo niektórzy z nich przyszli z daleka.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 6Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień.

  • 4Błąkali się po pustyni, po stepie bezdrożnym, a miasta do osiedlenia nie znaleźli.

  • Ps 107:17-19
    3 wersety
    80%

    17Niebaczni cierpieli za swoją grzeszną drogę oraz za swe występki.

    18Ich dusza gardziła wszelką strawą i doszli do bram śmierci.

    19Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień.

  • 3Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.

  • Ps 107:9-10
    2 wersety
    77%

    9Bo nasycił spragnioną duszę oraz duszę zgłodniałą napełnił dobrem.

    10Tych, co przebywali w mroku, w cieniu śmierci, więzionych w S nędzy i w żelazie.

  • Ps 107:26-28
    3 wersety
    77%

    26piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza.

    27Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona.

    28Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień.

  • Ps 107:12-13
    2 wersety
    76%

    12Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy.

    13Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień.

  • Ps 106:14-15
    2 wersety
    74%

    14Żądzą pożądali na pustyni i doświadczali Boga na puszczy.

    15Więc dał im ich żądanie, ale zesłał posuchę na ich życie.

  • 19By wybawił ich duszę od śmierci i zachował ich życie podczas głodu.

  • 17Zabraknie im chleba i wody; więc jeden i drugi będzie gnił za życia, oraz zamilkną w swojej winie.

  • 13Tego dnia, od owego pragnienia pomdleją nadobne dziewice i młodzieńcy.

  • 21Toteż każdy z nich będzie się tułał, uciemiężony i łaknący; a łaknąc się rozgniewa, złorzecząc królowi, swojemu bóstwu oraz spoglądając ku górze.

  • 17Uciśnieni oraz ubodzy szukają wody, a jej nie ma; ich język jest spieczony od pragnienia. Ja, WIEKUISTY, ich wysłucham; Ja, Bóg Israela, nie opuszczę ich.

  • 72%

    9W obliczu miecza na pustyni, z narażeniem naszego życia zdobywamy nasz chleb.

  • 13Dlatego Mój naród pójdzie w niewolę, jego dostojnicy będą umierać z głodu, a jego możni schnąć z pragnienia.

  • Ps 124:3-5
    3 wersety
    72%

    3kiedy zapłonął na nas ich gniew wtedy żywcem by nas pochłonęli.

    4Wtedy by nas wody zalały, a strumień wezbrał nad naszą duszą.

    5Wtedy burzliwe wody by naszły nad naszą duszę.

  • 6A teraz nasza dusza przywiędła; nie ma nic i tylko na tą mannę patrzą nasze oczy.

  • 30Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.

  • 39Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski.

  • 24Znikam jak cień, co ustępuje; tułam się jak szarańcza.

  • 7Nie podałeś wody znużonemu, a głodnemu odmówiłeś chleba.

  • 6Do Ciebie wyciągam me ręce; moja dusza jest jak spragniona ziemia, która się zwraca ku Tobie.

  • Lb 21:4-5
    2 wersety
    72%

    4Potem wyruszyli od góry Hor, drogą ku morzu Czerwonemu, aby obejść ziemię Edomu; lecz po drodze zmalał duch ludu.

    5Nadto lud narzekał na Boga i na Mojżesza: Po co nas wyprowadziliście z Micraim? Abyśmy pomarli na pustyni? Przecież nie ma chleba, ani wody, a nasza dusza obrzydziła sobie ten nędzny chleb.

  • Ps 107:35-36
    2 wersety
    71%

    35On zamienia pustynie w jeziora, a suchą ziemię w źródła wód.

    36Osadza tam zgłodniałych, by założyli miasto zamieszkania.

  • 18Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.

  • 3Synowie Israela do nich powiedzieli: O, gdybyśmy byli pomarli z ręki WIEKUISTEGO w ziemi Micraim; gdyż bywało, że siadaliśmy przy garnku mięsa i jadaliśmy chleb do syta. Wyprowadziliście nas na tą puszczę, aby cały ten tłum zamorzyć głodem.

  • 11Między murami wydeptują oliwę, tłoczą prasy, a przy tym pragną.

  • 1Pieśń Dawida, kiedy przebywał na puszczy judzkiej.

  • 42Bowiem łaknąłem, a nie daliście mi jeść; pragnąłem, a nie daliście mi pić;

  • 15Będą chodzili wieczorem, warczeli jak psy i okrążali miasto.

  • Oz 13:5-6
    2 wersety
    71%

    5Zajmowałem się tobą na pustyni, na spieczonej ziemi;

    6kiedy się jednak podpaśli i nasycili – przesycili się, uniosło się ich serce, i dlatego o Mnie zapomnieli.

  • 1Przewodnikowi chóru, dumanie synów Koracha.

  • 7Syty podepcze i samospływający miód; głodny każdą gorycz uznaje jako słodką.

  • 21I nie pragnęli na stepach, po których ich poprowadził wytoczył im wody ze skały; rozsadził opokę, zatem trysnęły wody.

  • 10Nie będą łaknąć, ani pragnąć; nie porazi ich żar i słońce, bo ich Miłościwy ich poprowadzi, i powiedzie ich do zdrojów wód.

  • 4Więc wątpił we mnie mój duch, osłupiało me serce w moim wnętrzu.

  • 11Jęczą wszyscy jej mieszkańcy i poszukują chleba; oddają swe kosztowności za strawę, aby posilić duszę. Spójrz WIEKUISTY i zobacz, jak jestem poniżona.

  • 5Syci wynajmują się za chleb, a łaknący odpoczywają; niepłodna rodzi siedmioro, a więdnie bogata w dzieci.